အခန်း (၅၆) – ပြည့်တန်ဆာရုံတွင် တေးဂီတနာဆင်ခြင်း

ထိုလူသည် အပြာရင့်ရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ကိုယ်မှ အားနည်းသော ကြေးညှိနံ့နှင့် သွေးနံ့များ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်ပြီး မျက်ခုံးများမှာ ထက်မြက်ကာ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။ သူ၏ နဖူးဘယ်ဘက်ခြံတွင် အမာရွတ်ရှည်ကြီးတစ်ခု ရှိနေ၏။

နီမြန်းနေသော သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မပြယ်လွင့်သေးသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူသည် လီကွမ်ချီနှင့် သက်တူရွယ်တူခန့် ရှိသော်လည်း သူ၏လက်များမှာမူ အသားမာများ တက်နေပြီး အမာရွတ်ဟောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ လောကဓံကို အလူးအလဲ ခံထားရပုံပေါ်သည်။

လီကွမ်ချီ၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားသဖြင့် ထိုလူငယ်က အသာအယာ လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူက ခဏတာမျှ မှေးခနဲ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ခွက်ကို မြှောက်ကာ အရက်ကို တစ်ငုံတည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်သည်။ လီကွမ်ချီမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

တစ်ဖက်လူက သူ၏အကြည့်ကို သတိထားမိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူသည်လည်း သူ၏ခွက်ကို အမြန်မြှောက်ကာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး တောင်းပန်သည့်သဘောဖြင့် အကုန်မော့သောက်လိုက်သည်။ ထိုလူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူ အများကြီး ထပ်မတွေးတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ပန်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားပြီး မျက်နှာကို ပါးလွှာသော ပုဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ခန်းမထဲရှိ မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်သို့ ကျော့ရှင်းစွာ တက်လာသည်။ သူမ၏ရှေ့တွင် ဂူချန်း ( ခုနစ်ကြိုးတပ် တရုတ်စောင်း) တစ်ခု ရှိနေ၏။

သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သော လက်ချောင်းလေးများက ကြိုးများပေါ်တွင် ပြေးလွှားလိုက်သည့်အခါ သာယာလှသော ဂီတသံစဉ်များမှာ အသံချဲ့စနစ် ကြောင့် တစ်ရုံလုံး ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ ဆူညံနေသော ခန်းမကြီးမှာ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုသံအချို့မှလွဲ၍ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွား၏။

တေးဂီတကို နားထောင်ရင်း လီကွမ်ချီသည် နတ်ဘုရားတို့၏ ဘုံဗိမာန်သို့ ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ စမ်းရေစီးသံ အေးအေးလေး၊ ငှက်သံနှင့် သားရဲသံ သဲ့သဲ့လေးများ၊ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်နှင့် ပါးပြင်ကို လာရောက်ပွတ်သပ်နေသော လေပြေညင်း...။ နောက်ဆုံးသံစဉ်လေး ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပဲ့တင်သံများက လူတိုင်းကို တမ်းတမ်းတတ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လီကွမ်ချီက အသာအယာ ရယ်မောရင်း ငွေတုံးတစ်တုံး ထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါကို ဟို မိန်းကလေးကို ပေးလိုက်ပါ။ လက်ဖက်ရည်ဖိုးအတွက် ကျေးဇူးတင်စကားလို့ ပြောလိုက်ပါ"

သူ့ဘေးက အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ငွေကို လက်ခံလိုက်ပြီး လှေကားမှ ဆင်းသွားသည်။ မကြာမီမှာပင် စောစောက စောင်းတီးခဲ့သော အမျိုးသမီးသည် ချင်ဟယ်နှင့်အတူ ပြန်ပေါ်လာပြီး လီကွမ်ချီ၏ စားပွဲဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်လာသည်။

သူတို့ အနားမရောက်မီမှာပင် လီကွမ်ချီသည် လေထဲတွင် ကံ့ကော်နံ့သင်းသင်းလေးကို ရရှိလိုက်သည်။ ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် ကျော့ရှင်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာပြီး အသာအယာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ကြည်လင်ချိုသာလှ၏။

"ဆရာကြီးရဲ့ ရက်ရောမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မနာမည်က ရှန့်ယွဲ့ ပါ။ ဆရာကြီး ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ဆရာကြီးတစ်ယောက်တည်းအတွက် သီချင်းတစ်ပုဒ် တီးခတ်ပေးပါရစေ"

လီကွမ်ချီက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် "ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးတင်ရမှာက ငါပါ မိန်းကလေး ရှန့်ယွဲ့"

ထိုအချိန်တွင် စားပွဲထိုးတစ်ဦးက သူမ၏စောင်းကို စားပွဲဆီသို့ ယူလာပေးသည်။ ရှန့်ယွဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါမှ လီကွမ်ချီ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်ကို သတိထားမိသွားသည်။ သူမ ခဏမျှ တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ထိုလူငယ်ကို အလျင်အမြန်ပင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မင်း လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ပါ။ ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့" ဟု ထိုလူငယ်က အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီကွမ်ချီက ဤအခြေအနေအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူသည် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ထိုလူငယ်ထံသို့ တိတ်တဆိတ် ဖြန့်ကျက်ကြည့်သော်လည်း ထူးခြားမှု ဘာမှမတွေ့ရပေ။

သို့သော် သူ၏ သွေးနှင့် စွမ်းအင်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်လျှင်တောင် သိုင်းလောကတွင် အတော်အတန် အစွမ်းထက်သူတစ်ဦး ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

ရှန့်ယွဲ့ စောင်းစတီးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လေကိုခွင်းသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒိုင်း!

လီကွမ်ချီသည် နေရာမှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်ကာ သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ပျံသန်းလာသော ဓားမြှောင်တစ်စင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ဓားမြှောင်မှာ အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ ကွဲကြေသွားသော်လည်း ထက်မြက်သော အပိုင်းအစများမှာ စောင်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။ စောင်းကြိုးများ ပြတ်တောက်သွားပြီး ရှန့်ယွဲ့၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် သွေးစလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒုတိယထပ်မှ စူးရှပြီး လှောင်ပြောင်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဟား! ဘယ်လို လူကြီးလူကောင်းလဲလို့ ငါက စဉ်းစားနေတာ။ ငါတို့ သခင်လေးရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ကို ငြင်းပြီးတော့ ဒီလို လမ်းဘေးကလူအတွက် စောင်းလာတီးပေးနေတာကိုး!"

"ဒီ 'ပန်းယစ်မူး ပြည့်တန်ဆာရုံ' က ဆက်ပြီး မဖွင့်ချင်တော့ဘူး ထင်တယ်။ အောက်တန်းစား ပြည့်တန်ဆာမလေးကတောင် ငါတို့ သခင်လေးရဲ့ အမိန့်ကို ဖီဆန်ရဲနေပြီပေါ့လေ?"

လီကွမ်ချီ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားသည်။ မှော်စွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း ခုနစ်ဆင့်မြောက် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်တယ် ဟုတ်လား? အကယ်၍ စောစောက သူသာ တားမပေးခဲ့လျှင် ရှန့်ယွဲ့မှာ ထိုနေရာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

လီကွမ်ချီက သူ၏ဓားကို အိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ရယ်စရာပဲ။ အမြီးနှံ့နေတဲ့ ခွေးတွေက ဘယ်တုန်းကများ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူကြီးလူကောင်းလို့ ထင်ကုန်ကြတာလဲ? ဒီနေ့တော့ ငါ အမြင်ကျယ်သွားပြီပဲ"

အပေါ်ထပ်က လူမှာ အရပ် ခြောက်ပေခွဲခန့်သာ ရှိပြီး မျက်နှာမှာ ရှည်မျောမျောနှင့် တြိဂံမျက်လုံးများ ရှိသည်။ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လူကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသော ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက အဖြူရောင် ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ ပို၍ပင် ရယ်စရာကောင်းနေသည်။

'ပန်းယစ်မူး ပြည့်တန်ဆာရုံ' ၏ ဒုတိယထပ်မှာ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။ ဒုတိယထပ်တွင် စားသောက်နိုင်သူများမှာ အများအားဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိသူများနှင့် အတွေ့အကြုံရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ လူအများက ဖြစ်ရပ်ဆန်းကို ကြည့်ချင်နေကြသော်လည်း တတိယထပ်မှ ဆင်းလာသော သူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားပြီး အမြန်ပင် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြသည်။

ထိုလူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ဝေ့သီသွားသည်။ သူက နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘာကြည့်နေကြတာလဲ? ဆက်ကြည့်နေရင် မင်းတို့ မျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်ပစ်မယ်!"

ထို့နောက် သူက မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ပြီး လီကွမ်ချီထံသို့ ကြည့်ကာ "ဟင်း... အခုခေတ်မှာ မျက်မမြင်တွေတောင် ပြည့်တန်ဆာရုံ လာတတ်နေပြီပေါ့? တေးဂီတ နားထောင်ဖို့ သက်သက်လား? ဟားဟားဟား! မင်းကတော့ သတ္တိရှိသားပဲ။ ငါ့ကို မသိဘူးလား? ငါက ရှုစန်း ကွ!"

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ့ဘေးတွင် လူနှစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာသည်။ လီကွမ်ချီက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေရန်ပင် ပျင်းနေမိသည်။ မှော်စွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးယောက်က ဒီနေရာကို သူတို့ပိုင်သလို လုပ်နေတာလား? ကျင့်ကြံသူ မိသားစုတစ်ခုခုက ဖြစ်မှာပဲ ဟု လီကွမ်ချီ တွေးလိုက်သည်။

ထိုလူများထဲမှ တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ရှုစန်း... ဘာတွေ အချိန်ဆွဲနေတာလဲ? သခင်လေး စောင့်နေတယ်လေ!"

သူတို့ သခင်လေး၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှန့်ယွဲ့၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးမှာ သိသိသာသာ တုန်ရင်သွားသည်။ ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူမ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။ လီကွမ်ချီက ထိုလူမိုက် သုံးဦးကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူက ခုံပေါ်တွင် နောက်မှီလိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်၏။

ရှန့်ယွဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ သူက မေးလိုက်သည်။ "မင်းမှာ အပိုစောင်းကြိုးတွေ ရှိလား?"

ရှန့်ယွဲ့မှာ ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ အင်္ကျီလက်ထဲမှ အပိုစောင်းကြိုးတစ်စုံကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ လီကွမ်ချီက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါ့ကို ဘာလို့ ပေးတာလဲ? ငါက တီးတတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကြိုးအသစ်လဲပြီး ဆက်တီးပါ"

ထိုလူ သုံးဦးမှာ သူ၏ လျစ်လျူရှုမှုကို မြင်ပြီး အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးကာ သူတို့၏ ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ "ကောင်လေး... မင်းက ဒီအရပ်က လူမဟုတ်တာ သေချာတယ်။ ငါ မင်းကို အကြံပေးမယ် — ကိုယ်နဲ့မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စထဲ နှာခေါင်း လာမလျှိုနဲ့"

လီကွမ်ချီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဪ... အခုကျတော့ ငါက ရန်စတဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီပေါ့? မင်းတို့က လူကို အတင်းအဓမ္မ လာဆွဲခေါ်နေတာလေ" သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဓားကို ကိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "တကယ်တော့... မင်းတို့လိုကောင်တွေနဲ့ စကားပြောနေရတာ အချိန်ကုန်တယ်"

ထိုအချိန်တွင် ပြည့်တန်ဆာရုံ ပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးမှာ အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ကြားဝင်ဖျန်ဖြေရန် ကြိုးစားသည်။ "အရှင်တို့ရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး အကြမ်းမဖက်ကြပါနဲ့" သူမက လီကွမ်ချီဘက် လှည့်ကာ "ဆရာကြီး... တစ်လှမ်းလောက် ဆုတ်ပေးပါလားရှင်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အလှဆုံး မိန်းကလေးတွေကို အစ်ကို့အနားမှာ ထားပေးပါ့မယ်"

ထို့နောက် တတိယထပ်မှ လူများဘက် လှည့်ကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးပြန်သည်။ "သခင်တို့ရှင်... ရှန့်ယွဲ့ကို ကျန်းသခင်လေး ဆီ သွားပြီး တီးခတ်ခိုင်းပါ့မယ်။ ရှီကျီ၊ လူဟွာ နဲ့ ထျန်းရှန့် တို့ကိုလည်း အတူလွှတ်ပေးပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆိုင်လေးကို သနားကြပါဦး"

ဖြန်း!

ရှုစန်းက အမျိုးသမီး၏ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်ရာ သူမမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူက သူမအပေါ် တံတွေးထွေးကာ ရက်စက်စွာ လှောင်ပြောင်သည်။ "သနားရမယ်? မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ?"

"ညီအစ်ကိုတို့! ဒီမျက်မမြင်ကောင်ကို ငါ့အတွက် ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်ကြစမ်း!"

တွမ်! တွမ်!

စောင်းသံ အေးအေးလေးတစ်ခုမှာ စူးရှသွားသည်။ ထိုလူ သုံးဦးမှာ လီကွမ်ချီထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ သို့သော် လီကွမ်ချီ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်ကို ဖြတ်သွားချိန်တွင် ထိုလူငယ်မှာ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အဝါများ ဝင်းလက်သွားပြီး သူ၏ ဓားမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာကာ ရှုစန်းဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားတော့သည်။

လီကွမ်ချီပင်လျှင် ထိုလူငယ် ဝင်ပါလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ ကျန်ရှိသော လူနှစ်ဦးမှာ လီကွမ်ချီထံသို့ ပြေးဝင်လာဆဲဖြစ်သော်လည်း စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူတို့၏ လက်ခြေများမှ သွေးများ နေရာအနှံ့သို့ ပန်းထွက်ကုန်တော့သည်။

"အားးးးး!"

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ လီကွမ်ချီ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသက်ရှူသံ နှစ်ချက်စာအတွင်းမှာပင် ထိုလူငယ်သည် လူမိုက်နှစ်ဦး၏ အကြောများကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ လီကွမ်ချီသည် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေရင်း ထိုလူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူငယ်၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရှုစန်းကို မထိမှန်ခဲ့ဘဲ ယခုအခါ သူသည် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

"အကူအညီ လိုသလား?"

ထိုလူငယ်က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဝူး! ဝူး! ဝူး!

အေးစက်သော အလင်းတန်း သုံးချက် ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ရှုစန်း၏ လက်ခြေလေးဖက်လုံးမှာ လုံးဝ ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားတော့သည်။ လီကွမ်ချီက သူ့ကို ဆံပင်မှ ဆွဲကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်လိုက်၏။

ရှုစန်းမှာ သူတို့ ရန်စမိတာ မစသင့်တဲ့လူမှန်း နောက်ဆုံး၌ သိသွားသော်လည်း လီကွမ်ချီကို ရက်စက်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

"မင်း သေပြီပဲ! ငါ ဘယ်သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေလဲ မင်းသိလား? ငါက—"

ဂျွတ်!

လီကွမ်ချီ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်စွာဖြင့် ရှုစန်း၏ လည်ပင်းထဲသို့ တည့်တည့် စိုက်ဝင်သွားသည်။ ရှုစန်း၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျသွား၏။ သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို တကယ်သတ်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။ သူ့နောက်ကွယ်က လူအကြောင်းကို ပြောပြတာကိုတောင် မစောင့်ဘူးလား?

လီကွမ်ချီက အလောင်းကို ဘေးသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "သူက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး မျက်စိကွယ်နေတာပဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သူ တစ်စက်မှ မမြင်နိုင်ဘူး"