အခန်း (၅၄) – ဆိပ်ငြိမ်ဆိပ်ကမ်းသို့ ထွက်ခွာခြင်း

ရက်အနည်းငယ်ကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လီကွမ်ချီ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ မှော်စွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် တစ်ဆယ့်နှစ်ဆင့်မြောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် နေ့ရက်များကို ကျင့်ကြံခြင်း၌သာ နှစ်မြှုပ်ထားပြီး အားလပ်ချိန်များတွင်မူ လီနန်ထင်က ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများကို ဝေမျှလေ့ရှိသည်။

ပုံပြင်များမှာ အမျိုးမျိုးကွဲပြားသော်လည်း လီကွမ်ချီအတွက်တော့ ရှင်းလင်းသော အသိတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည် — ကျင့်ကြံခြင်းလောကဆိုသည်မှာ လူတို့၏ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟူ၍ပင်။

ထိုအခါ လီနန်ထင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ ငယ်ဘဝတုန်းက ကြုံခဲ့ရတာတွေထဲက လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ပါပဲ"

လီကွမ်ချီက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဆရာက ကြည့်ရတာ တစ်စက်မှ မအိုသေးပါဘူး"

"ဟားဟားဟား! ငါ့ကို မအိုသေးဘူးဆိုပြီး လာမြှောက်ပင့်မနေနဲ့။ ငါက ဒီနှစ်ဆိုရင် အသက် နှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် ရှိပြီ။ တောင်အောက်က သာမန်လူသားသာဆိုရင် အခုဆို မြေကြီးထဲ ရောက်နေတာ နှစ်ခါရှိပြီ"

လီကွမ်ချီ၏ ပါးစပ်မှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ဟစိစိဖြစ်သွားသည်။ "ဆရာက တကယ်ကြီး အိုနေတာပဲ"

အဘိုးကြီးက ရယ်မောရင်း သူ့ခေါင်းကို ရိုက်ကာ "ဒီကောင်စုတ်လေး" ဟု ဆူလိုက်သည်။ သူက ဆေးတံကို ခေါက်လိုက်ရင်း မှတ်ချက်ပေးသည်။ "ဟို ကလေးမလေး ယွီဆွေ့အန်းက ဒီနောက်ပိုင်း မင်းနားမှာပဲ ကပ်နေတာပဲနော်"

လီကွမ်ချီက နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ရင်း ပြုံးပြသည်။ "ကျွန်တော် အဲဒီကလေးကို သဘောကျတယ်။ သူမက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းပြီး လိမ္မာလွန်းလို့ ကျွန်တော့်ကို ကြင်နာတတ်လာအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော့်ခြံဝင်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းနေရတာ အထီးကျန်ပါတယ်။ သူမအတွက် အခန်းတစ်ခန်းလောက် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီး ဒီမှာပဲ ထားလိုက်ရင် ကောင်းမယ်"

လီနန်ထင်က ခပ်ပြုံးပြုံးသာ နေလိုက်၏။ ထို့နောက် ကျောက်စိမ်းပေလွှာတစ်ခုကို ထုတ်ကာ လီကွမ်ချီထံ ကမ်းပေးသည်။ "မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါက ပိုတည်ငြိမ်လာပြီ။ မင်း အဆင့်တက်ဖို့ အဟန့်အတားတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံနေရပြီလို့ ထင်တယ်။"

"ဘာလို့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို အခုထိ မတက်သေးတာလဲဆိုတာ... မင်းမှာ မင်းအကြောင်းပြချက်နဲ့မင်း ရှိမှာပါ။ ငါ မင်းကို အတင်းမတိုက်တွန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း အခုတလော အင်းကွက်နဲ့မန္တန်တွေ လေ့ကျင့်နေတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့အတွက် ပစ္စည်းတစ်ခု သွားယူပေးစေချင်တယ်"

လီကွမ်ချီသည် အပြာနုရောင် ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို ယူကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဘုရားကျောင်းပုံစံတစ်ခု ထွင်းထုထားသည်။ "ဆရာ... ဘာပစ္စည်း သွားယူပေးရမလဲ?"

လီနန်ထင်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒါ လျှပ်စီးအင်းကွက် တစ်ခုပဲ။ လုံကုန်းတောင် ပေါ်က ဘုရားကျောင်းကိုသွားပြီး လင်တာအိုရန် ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီးကို ရှာပါ။ ငါ လွှတ်လိုက်တာလို့ ပြောလိုက်ရင် ရပြီ"

"ဆရာ... ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့ အကူအညီတွေ လိုက်တောင်းနေရတာလား? ကျွန်တော်က အဲဒီလောက်ထိ တန်ဖိုးရှိလို့လား"

လီနန်ထင်က ဆေးတံကို တစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး မီးခိုးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ခဏမျှ ဝေဝါးသွားသည်။ "တန်ဖိုးရှိတာပေါ့! မင်းက ငါ့တပည့်ပဲလေ! ငါ့တပည့် အကျိုးရှိဖို့ ငါက ဘာလို့ လမ်းခင်းမပေးရမှာလဲ?"

ထို့နောက် လီနန်ထင်က ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လက်ထဲမှ ကမ်းပေးပြန်သည်။ "နောက်တစ်ချက်... ဒီ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ရေးဆေးလုံး ကို မင်းနဲ့အတူ ဆောင်ထားပါ။ အရေးကြုံရင် သုံးရအောင်"

လီကွမ်ချီ မငြင်းတော့ဘဲ ဆေးလုံးနှင့် ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို ယူလိုက်သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူ့တွင် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ရေးဆေးလုံး သုံးလုံး၊ အနိမ့်စား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာခန့်နှင့် အလတ်စား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ဆယ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အလတ်စား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများစုမှာ သားရဲထိန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီနန်ထင်က သူ့လက်ကို ကြည့်ကာ အကြံပေးသည်။ "သိုလှောင်လက်စွပ်ကို လူမြင်ကွင်းမှာ မဝတ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲဒါက တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်။ သိုလှောင်အိတ် ကိုပဲ သုံးပါ၊ အဲဒါက ပြဿနာ အများကြီးကို ရှောင်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်"လီကွမ်ချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တောင်အောက်ဆင်းရန် စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် မြောက်ဘက်ဒေသ မြေပုံတစ်ခု ဝယ်ရန် ရတနာခန်းဆောင်သို့ သွားရန် သူ စီစဉ်ထားသည်။ ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ နေရမည်ဖြစ်ရာ မြေပုံရှိပါက ခရီးသွားလာရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူလိမ့်မည်။

"ဘာ! မြောက်ဘက်ဒေသ မြေပုံတစ်ခုကို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ ဟုတ်လား?! ဒါက ဓားပြတိုက်တာပဲ!"

ကောင်တာမှ တပည့်မလေးမှာ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တခိခိ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး လီ... အပြာရောင်တိမ်တိုက် ကြီး ရဲ့ မြောက်ဘက်ဒေသက ဘယ်လောက်ကျယ်လဲဆိုတာ အစ်ကို မသိဘူးလား? အဲဒါက လီပေါင်း ဆယ်သန်းကျော် ကျယ်တာလေ..."

"မြေပုံဆွဲဖို့ဆိုတာ အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ရှိတဲ့ အစီရင်ဆရာတစ်ယောက်မှ လုပ်နိုင်တာ။ ဒါကြောင့်... လီတစ်သန်း ပတ်လည်လောက် မြေပုံဆိုရင်တော့ လောက်မှာပါ။ အဲဒါက အလတ်စား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံးပဲ ကျသင့်မှာပါရှင်~"

လီကွမ်ချီသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ လျှပ်စီးနဂါးဥကို သတိရလိုက်သည်။ "အဲဒါတောင် ငါ မဝယ်နိုင်သေးဘူး။ လီတစ်သိန်း ပတ်လည် မြေပုံပဲ ပေးပါ။ အဲဒါဆို ရပြီ"

သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကြောင့် တပည့်မလေးမှာ စိတ်ဆိုးသွားခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် အလတ်စား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးကို ယူကာ အပြာရောင် ကျောက်စိမ်းပေလွှာတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ လီကွမ်ချီသည် နှမျောတသစွာဖြင့် ရတနာခန်းဆောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ပြုံးနေသော မိန်းကလေးမှာ သူ့ဆီကနေ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ထပ်ရဦးမလားလို့ မျှော်လင့်နေသယောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံက ကျောက်စိမ်းပေလွှာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ ကြီးမားလှသော မြေပုံတစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

မဟာရှဓါးဂိုဏ်းမှာ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေပြီး လီတစ်သိန်း ပတ်လည်အတွင်းရှိ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်များနှင့် အဓိက ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းများကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်သားထားသည်။ မတူညီသော ဂိုဏ်းအမည်များကို နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည့်အခါ သတင်းအချက်အလက် အမျိုးမျိုး ပေါ်ထွက်လာသည်။

ခုနစ်ကြိုးဂိုဏ်း ။ လျှို့ဝှက်လက်နက်များစွာ ပိုင်ဆိုင်မှုကြောင့် ကျော်ကြားသည်။ ဂိုဏ်းချုပ် - ချောင်းရှင်းဟွာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်။

လီကွမ်ချီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဒီလောက်ထိ အသေးစိတ်ကျတဲ့ မြေပုံကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။

သတင်းအချက်အလက်ခန်းဆောင် က ဒီလိုမြေပုံတွေကို ရောင်းဖို့အတွက်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် အင်အားကြီးနေမလဲ?"

သူသည် ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို သိမ်းလိုက်ပြီး တာဝန်ခန်းဆောင် သို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ ရရှိနိုင်သော တာဝန်များကို လိုက်ကြည့်နေစဉ် မဟာရှဓါးဂိုဏ်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော ဒေသတစ်ခု၌ ထီးနန်းမတည်ငြိမ်မှုများကို သွားရောက်စုံစမ်းရမည့် တာဝန်တစ်ခုကို သူတွေ့လိုက်သည်။

ဤတာဝန်မှာ အခြေအနေကို စုံစမ်းရုံသာ ဖြစ်သဖြင့် ဆုလာဘ်မှာ အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ လီကွမ်ချီအတွက်တော့ ဘာမှမရတာထက်စာရင် အနည်းငယ်ရတာက ပိုကောင်းသဖြင့် သူ လက်ခံလိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ လုံကုန်းတောင်၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသဖြင့် သွားရသည်မှာ အချိန်ကုန်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် လီကွမ်ချီသည် သူ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ကာ အဝတ်အစား နှစ်စုံကို ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ ယွီဆွေ့အန်းက တံခါးဝမှ ခေါင်းလေးပြူကာ တိုးတိုးလေး မေးသည်။ "အစ်ကိုလီကွမ်ချီ... ဘယ်သွားမလို့လဲ?"

"ခဏလောက် အပြင်သွားစရာ ရှိလို့ပါ"

"ဪ... ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ?"

လီကွမ်ချီက အဝတ်အစားများကို ထုပ်ပိုးပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို ပြုံးလျက် ဖွလိုက်သည်။ "စိတ်မပူနဲ့။ သိပ်မကြာပါဘူး။ ပြန်လာရင် စားစရာအကောင်းဆုံးတွေ ယူလာခဲ့မယ်"

ယွီဆွေ့အန်း၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး ခါးကို ထောက်ကာ တောင်းဆိုတော့သည်။ "ဒါဆိုရင် အစ်ကိုကြီးသွားမယ့်နေရာက အကောင်းဆုံး ပေါက်စီတွေကို ငါ လိုချင်တယ်! လေးလုံး! မဟုတ်ဘူး... ခြောက်လုံး!"

လီကွမ်ချီက ရယ်မောကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ။ အကောင်းဆုံး ပေါက်စီ ခြောက်လုံး ယူလာခဲ့ပါ့မယ်"

ထို့နောက် ဓားသေတ္တာကို ကျောပိုးကာ သူတစ်ယောက်တည်း တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အတွင်းစည်းတပည့်များစွာက သူ့ကို ရပ်တန့်ကာ အရိုအသေပေးကြသည်။

မကြာသေးမီက သူ့အကြောင်း သတင်းများမှာ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ တောင်ထိပ်အသီးသီးသို့ ပြန့်နှံ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသတင်းများမှာ မှန်၊ မမှန် သူတို့ မသိကြသော်လည်း မဟာရှဓါးဂိုဏ်း၏ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ကိုမူ သူတို့ လေးစားကြသည်။

သူ မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပထမဆုံး မှတ်တိုင်မှာ လီတစ်ရာဝေးသော ဆိပ်ငြိမ်ဆိပ်ကမ်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ရှိခြေလှမ်း အရှိန်အဝါဖြင့်ဆိုလျှင် နှစ်နာရီအတွင်း ရောက်နိုင်ပေသည်။ သူသည် ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ပြီး အပြေးသိုင်းကွက်ကို သုံးရန် သူ၏ စွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်ကာ ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် အရွယ်စုံ တိမ်လှေ များမှာ ကောင်းကင်ထက်၌ ဝဲပျံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပေငါးရာ (၅၀၀ ကျန့်) မြင့်သော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် အဆောက်အအုံများစွာ ရှိသည့် ကြီးမားသော စင်မြင့်တစ်ခု ရှိနေ၏။

ဤစင်မြင့်မှာ လူအများ အဝင်အထွက်များသော အချက်အချာကျသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အလျား ဝါးဆယ်ပြန် (၁၀ ကျန့်) ကျော်စီရှိသော တိမ်လှေ ခုနစ်စင်း၊ ရှစ်စင်းခန့်မှာ အနီးအနားတွင် ဆိုက်ကပ်ထားကြသည်။ ဤနေရာသို့ လာသူများမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူဌေးသူကြွယ်များနှင့် မင်းစိုးရာဇာများ ဖြစ်ကြသည်။

လီကွမ်ချီသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး စည်ကားလှသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ ငေးမောနေမိသည်။ စင်မြင့်ပေါ်တွင် လမ်းမတစ်ခုသာ ရှိသော်လည်း လမ်းဘေးဝဲယာတွင် ဈေးသည်များစွာနှင့် လူများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ရုတ်တရက် လီကွမ်ချီက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ခါးနားသို့ ရောက်လာသော လက်တစ်ဖက်ကို သံမဏိညှပ်ဖြင့် ညှပ်လိုက်သလို အမိအရ ဖမ်းလိုက်သည်။ အဖမ်းခံလိုက်ရသော ပိန်ပိန်ပါးပါး လူမှာ တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"စိတ်လျှော့ပါ ဆရာကြီး... ကျွန်တော် ဒီနေ့ မျက်စိမှားသွားလို့ပါ။ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ဆရာကြီးကို ဦးချပါ့မယ်"

လီကွမ်ချီက ပြုံးကာ ထိုလက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "မင်း ငါ့ဆီက ခိုးဖို့ ကြိုးစားတာလား။ နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ရင် မင်းရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပေတော့"

ထို့နောက် သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော မဟာရှဓါးဂိုဏ်း၏ ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို ထိုလူ့ရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ထိုလူမှာ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ "ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲဟေ့! ဘယ်သူမဆို သူ့ကို ထိရဲရင် နောင်တရစေရမယ်!" ဟု အော်ဟစ်တော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် လီကွမ်ချီကို ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် ဇိမ်ခံတိမ်လှေတစ်စင်းဆီသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။ လီကွမ်ချီလည်း မငြင်းဘဲ ထိုလှေပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။ ဤတိမ်လှေသည် လုံကုန်းတောင်နှင့် အနီးဆုံးမြို့ဖြစ်သော လမင်းကြည့်မြို့ တွင် ဆိုက်ကပ်မည် ဖြစ်သည်။