အခန်း (၅၂) – နွေဦးမိုးစက်များကြားမှ အကြံပြုစကား

မဟာရှဓါးဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီကွမ်ချီတို့အဖွဲ့သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစီရင်ခံကြသည်။ ထိုနေရာတွင် တောင်ထွတ်အသီးသီးမှ အကြီးအကဲများ၊ ဂိုဏ်းချုပ် လုခန်းနျန်း နှင့် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအရာရှိ ချင်ရှန့်တို့ ရှိနေကြသည်။ လီနန်ထင်မှာမူ လီကွမ်ချီတို့နှင့်အတူ စင်မြင့်အောက်ခြေတွင် ရပ်နေ၏။

လီကွမ်ချီ စိတ်ထဲတွင် မတင်မကျ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းလေးဂိုဏ်းမှ တပည့်များကို အပြတ်ရှင်းခဲ့သူဖြစ်ပြီး ထိုထဲတွင် 'ကောင်းကင်ဘုံဝိညာဥ်မြစ်' ပိုင်ရှင်အချို့ပင် ပါဝင်သည်။ ကျန်ရှိသောဂိုဏ်းများက လက်စားချေရန် ကြိုးပမ်းကြမည်မှာ ဧကန်မလွဲပေ။

သို့သော် လုခန်းနျန်းက လက်ကို ခါရမ်းရင်း ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူနဲ့။ တပည့်အနည်းငယ် သေတာပဲဟာ! ဟင်း! လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဖြစ်တာတွေက အပြင်ကို ပါမလာရဘူးဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ကတည်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းပဲ။"

"သူတို့သာ အရည်အချင်းရှိရင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ မင်းတို့ကို အပြတ်ရှင်းလိုက်မှာပေါ့! အခုတော့ သူတို့ ညံ့လို့သေတာကို ငါတို့ကို လာအပြစ်တင်လို့မရဘူး။ စိတ်မပူနဲ့... သူတို့ လာချင်ရင် လာပါစေ၊ ငါတို့က အသင့်ပဲ။ မင်းတို့ကတော့ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြ!"

ဂိုဏ်းချုပ်၏ စကားကြောင့် လီကွမ်ချီ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ လူပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် သေဆုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အခြားဂိုဏ်းများက ငြိမ်နေမည်မဟုတ်သည်ကို သူ သိသည်။ သို့သော် မဟာရှဓါးဂိုဏ်းက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူတို့ကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ ဂိုဏ်း၏ အင်အားနှင့် ရပ်တည်ချက်ကို ပြသလိုက်ခြင်းပင်။

လီကွမ်ချီနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားသောအခါ လီနန်ထင်မှာ သူ၏ အပြုံးကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ လီကွမ်ချီသည် ကျင့်ကြံဆင့် အဆင့်မတက်သေးသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါ မှာ သိသိသာသာ အားကောင်းလာသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ သို့သော် သူ အသေးစိတ် မမေးမြန်းတော့ဘဲ လီကွမ်ချီ တစ်စုံတစ်ရာသော အခွင့်အလမ်းကို ရရှိခဲ့သည်ဟုသာ မှတ်ယူလိုက်သည်။

လီကွမ်ချီ၊ ရဲ့ဖုန်း၊ လင်းတုန်းနှင့် ကျန့်လင်းတို့သည် 'ကောင်းကင်တိုင် တောင်ထွတ်ထိပ်' ရှိ ရတနာခန်းဆောင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း လီကွမ်ချီသည် ထိုက်ယီငွေ အတုံးကြီးကို ဂိုဏ်း၏ အကျိုးဆောင်ရမှတ် များဖြင့် လဲလှယ်လိုက်ရာ ရမှတ် ၁,၂၀၀ ရရှိခဲ့သည်။ 'အနက်ရောင်ဝိညာဥ်မြေစေး' အတုံးလေးမှာမူ ရမှတ် ၂,၀၀၀ တန်ဖိုးရှိသဖြင့် စုစုပေါင်း ၃,၂၀၀ ရရှိခဲ့သည်။

လီကွမ်ချီက ထိုရမှတ်များကို ငါးပုံ ပုံလိုက်သည်။ "ခယ်ချင်းက ငါတို့နဲ့အတူ မရှိတော့ပေမဲ့ သူမရဲ့ ဝေစုကို ရွှေငွေအဖြစ် ပြောင်းပြီး သူမရဲ့ မိသားစုကို ပေးလိုက်မယ်။ ဒါဟာ... ငါတို့ဆီက နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ရအောင်"

မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ တစ်ဦးလျှင် ၆၄၀ စီ ရရှိခဲ့ကြသည်။ ရဲ့ဖုန်းက ကျောက်စိမ်းပေလွှာ နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ "ငါ့မှာ အပြေးသိုင်းကွက် တစ်ခုနဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ဘယ်သူလိုချင်လဲ?" ဟု မေးသည်။

လီကွမ်ချီက ပုခုံးတွန့်ပြရင်း "ငါတော့ မလိုဘူး။ မင်းတို့ပဲ ခွဲယူလိုက်ကြတော့။ တခြားကိစ္စ မရှိရင် ငါ ပြန်တော့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

အခြားသူများက ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။ အပြေးသိုင်းကွက်ကို ကျန့်လင်းက ယူပြီး ကျင့်စဉ်ကိုမူ လင်းတုန်းက ယူလိုက်သည်။

'ကောင်းကင်လျှပ်စီး တောင်ထိပ် ' သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းတုန်းနှင့် ကျန့်လင်းတို့က လီကွမ်ချီထံသို့ ရမှတ် ၂၀၀ စီ ထပ်မံလွှဲပေးလိုက်သည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ရင်း ဘာမျှမပြောဘဲ လက်ခံလိုက်၏။

ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယွီဆွေ့အန်း သည် ကြောင်လိမ္မော်ရောင်လေးတစ်ကောင်နှင့် ဆော့ကစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက လီကွမ်ချီကို မြင်သည်နှင့် အပြေးလာကာ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်၍ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်နေ၏။ သူက ရယ်မောရင်း မျက်လှည့်ပြသကဲ့သို့ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပူပူနွေးနွေး ပေါက်စီ နှစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဟေး! ဟေး! မျက်မမြင်အစ်ကိုကြီးက အတော်ဆုံးပဲ! ဟူး... ပူလိုက်တာ... ပူတယ်..."

လီကွမ်ချီသည် ပျင်းရိနေသော ကြောင်လိမ္မော်လေး၏ မေးစေ့ကို ကုတ်ပေးလိုက်ရာ ကြောင်လေးက သူ၏ လက်ကို ပြန်လည် ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကြောင်လေးကို ကောက်ချီလိုက်၏။ "ဆွေ့အန်း... အထဲဝင်ရအောင်။ မိုးရွာတော့မယ် ထင်တယ်"

ဂျိန်း!

ယွီဆွေအန်းက ဘာကိုဆိုလိုသလဲဟု မေးရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ခေါင်းပေါ်မှ မိုးခြိမ်းသံကြီးက ဟိန်းထွက်လာသည်။ သူမက နားနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ လီကွမ်ချီက ရယ်မောရင်း "မင်းက မိုးခြိမ်းတာ ကြောက်တာလား?"

မိုးစက်များ စတင်ကျလာပြီး တဖြည်းဖြည်း သဲထန်လာသည်။

ဤသည်မှာ ကြိုဆိုအပ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။ သူ အနားယူရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မီးဖိုကို မီးမွှေးလိုက်ပြီး ရေနွေးအိုး၊ အာလူးနှင့် ကန်စွန်းဥများကို မီးဖိုပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ဖေးခြံထဲမှ လွှဲကုလားထိုင်ကို ရှေ့ခန်းသို့ ရွှေ့လာပြီး ယွီဆွေ့အန်းကို လာထိုင်ရန် ခေါ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် သစ်သားခုံပုလေးပေါ်တွင် တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေပြီး နားနှစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် အတင်းပိတ်ထား၏။ ပေါက်စီစားရန်ပင် မေ့နေပုံရသည်။

လီကွမ်ချီသည် သူမကို ချီမလိုက်ပြီး ထူထဲသော စောင်ကြီးဖြင့် ပတ်ပေးလိုက်သည်။ "မကြောက်ပါနဲ့။ မိုးခြိမ်းတာပဲဟာ။ ပေါက်စီစားပါ... အစ်ကိုကြီး ဒီမှာ ရှိနေပေးမယ်"

သူမသည် လက်ကလေးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်ပြီး ပေါက်စီကို တစိမ့်စိမ့် စားနေသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများက မီးဖိုပေါ်မှ ကန်စွန်းဥများဆီသို့ ရောက်နေပြီး တံတွေးများ ဝေနေ၏။ လီကွမ်ချီက ပြုံးကာ "စားချင်လို့လား?" ဟု မေးသည်။

သူမက ခေါင်းကို အသည်းအသန် ညိတ်ပြသည်။ သူက ကန်စွန်းဥနီတစ်လုံးကို အခွံနွှာကာ စက္ကူဖြင့် ပတ်၍ သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "သတိထားဦးနော်၊ ပူတယ်"

"ရှူး... ဟား... ရှူး... ပူလိုက်တာ..."

မိုးစက်များက အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တဖြဖြ တီးခတ်နေစဉ် ကြောင်လိမ္မော်လေးမှာ လီကွမ်ချီ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ခွေအိပ်နေတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် ဟောက်သံလေးပါ ထွက်လာ၏။

လူငယ်တစ်ဦး၊ ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် ဝဖြိုးသော ကြောင်တစ်ကောင်တို့သည် လွှဲကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် စုပြုံတိုးဝှေ့ ထိုင်နေကြသည်။ ယွီဆွေအန်းသည် လီကွမ်ချီနှင့် လက်မှီတိုင်ကြားတွင် ထိုင်ကာ ကန်စွန်းဥကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားနေသည်။ ဤသည်မှာ ငြိမ်းချမ်းလှသော နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး မိုးသံကို နားထောင်ရင်း လီကွမ်ချီ၏ စိတ်အာရုံမှာလည်း ကြည်လင်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် ဆွေ့အန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ဟေး... အစ်ကိုကြီးက အရင်က သူတောင်းစား မဟုတ်လား? အဲဒီတုန်းက မိုးခြိမ်းတာ မကြောက်ဘူးလား?"

လီကွမ်ချီက အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရရင်း "ငါ မိုးခြိမ်းတာကို မကြောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မိုးရွာတာကိုတော့ ကြောက်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာလို့လဲ? မိုးခြိမ်းတာက ပိုကြောက်ဖို့ မကောင်းဘူးလား?"

"ကလေးမလေးရဲ့... မိုးရွာရင် လူတိုင်း အိမ်ထဲမှာပဲ နေကြတာ။ အဲဒီတော့ တောင်းလို့မရတော့ဘူးလေ။ စားစရာလည်း မရှိတော့ဘူးပေါ့"

ကလေးမလေးမှာ အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "အင်း... အစ်ကိုကြီး ပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီအထိရောက်အောင် လျှောက်လာနိုင်တာလဲ?"

လီကွမ်ချီက ကုလားထိုင်ကို အသာအယာ လွှဲလိုက်ရင်း "ဘယ်လို လျှောက်လာခဲ့သလဲ ဟုတ်လား...? လေတိုက်ရင် ငါ ဖြည်းဖြည်း လျှောက်တယ်။ မိုးရွာရင် လမ်းဘေးကနေ လျှောက်တယ်။ မိုးခြိမ်းရင် နားကိုပိတ်ပြီး ဆက်လျှောက်တယ်။ နှင်းကျရင်တော့ ကိုယ့်ပုခုံးကိုယ် ဖက်ပြီး ဆက်လျှောက်ခဲ့တာပေါ့"

"အဓိကကတော့... ငါ တစ်ယောက်တည်း အကြာကြီး လျှောက်လာခဲ့တာပဲ"

သူမက နှာခေါင်းလေး ရှုံ့လိုက်သည်။ လုံးလုံးလျားလျား နားမလည်သော်လည်း ဆက်မတွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ဟန်တူသည်။ သူမသည် စောင်ထဲသို့ ပိုတိုးဝင်လိုက်ပြီး ခေါင်းလေးသာ ပြူထွက်လျက် မေးပြန်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျင့်ကြံဆင့် ကျသွားတုန်းက လူတွေအများကြီး လှောင်ကြတာကို ဘာလို့ ပြန်မပြောတာလဲ?"

လီကွမ်ချီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "လူတွေက မင်းကို အကြောင်းပြချက် ခိုင်ခိုင်လုံလုံနဲ့ ဝေဖန်ရင်တော့ ပြန်ပြောလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လာစော်ကားနေတာဆိုရင်တော့ သူတို့ကို လျစ်လျူရှုပြီး အထင်အမြင်သေးစွာပဲ ကြည့်နေလိုက်ရုံပဲ—"

သူ စကားမဆုံးမီ သူမက ခေါင်းလေး စောင်းကြည့်ကာ "အဲဒီတော့... အဲဒီလို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ လူတွေကို ပြန်မချရဘူးလား?"

လီကွမ်ချီက နူးညံ့စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလို တွေးကြည့်ပါဦး... အဲဒီလို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ လူတွေဟာ မင်းကိုယ်တိုင် အမုန်းဆုံးဖြစ်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားအောင် မင်းကို တွန်းပို့နိုင်ကြတယ်"

ယွီဆွေ့အန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤသို့သော စကားမျိုး သူမ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားနေရင်းမှ မျက်စိများ စင်းလာပြီး သမ်းဝေလိုက်သည်။ လီကွမ်ချီက ပြုံးလိုက်၏။ သူသည် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ကြောင်လိမ္မော်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ညာဘက်လက်ဖြင့် ယွီဆွေ့အန်း၏ ကျောလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးနေသည်။

အတော်ကြာသောအခါ အားလုံးမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။ စောင်တစ်ထည်၊ လူနှစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးခြိမ်းသံနှင့် လျှပ်စီးသံများ ဆူညံနေသော်လည်း အိမ်ထဲတွင်မူ အေးချမ်းငြိမ်သက်ခြင်းတို့သာ စိုးမိုးလျက် ရှိနေတော့သည်။