ဝူး...!
အကြီးအကဲ ခြောက်ဦးတို့သည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ရင်ပြင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း အသေအပျောက် ရှိခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ ကြိုးခုနစ်မျှင်ဂိုဏ်းမှ ခါးကုန်းကုန်း အကြီးအကဲက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဘာလို့ မျက်နှာပျက်နေကြတာလဲ? ငါကြည့်ရသလောက်တော့ နယ်မြေထဲက စွမ်းအင်လှုပ်ခတ်မှုတွေက သိပ်မပြင်းထန်ပါဘူး။ အန္တရာယ် သိပ်ရှိမယ့်ပုံမရဘူး။ မင်းတို့တွေ စိုးရိမ်လွန်နေကြတာပါ"
သောင်းဝိညာဉ်ဓါးဂိုဏ်းမှ မျက်စိတစ်ဖက်တည်းရှိသော ဝတ်စုံဖြူနှင့်လူ ရွှီကျဲ က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ... လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ်က နယ်မြေကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ လူတိုင်းသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... တပည့်တွေရဲ့ အသက်က သူတို့ဘာသာ တာဝန်ယူရမယ်လို့ ငါတို့ သဘောတူထားပြီးသားပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့မရဘူး။
နောက်မှ တစ်ယောက်ယောက်က ကလေးလို ပြဿနာရှာမနေဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အဲဒါက ရှက်ဖို့ကောင်းလွန်းလို့ပါ"
သူက စကားပြောနေရင်း ရှန်လန် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရှန်လန်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည် - "ရွှီကျဲ... မင်း ငါ့ရဲ့ မဟာရှဓါးဂိုဏ်းကို တစ်ခုခု ပြောချင်နေတာလား? ငါ့ရှေ့မှာ ခြိမ်းခြောက်ဖို့ မင်းမှာ ဘယ်လိုသတ္တိတွေ ရှိနေတာလဲ? လီနန်ထင် သာ ဒီမှာရှိရင် မင်း ဒီလိုပြောရဲပါ့မလား? သူက မင်းရဲ့ ကျန်နေတဲ့ မျက်စိတစ်ဖက်ကိုပါ ထိုးဖောက်သွားလိမ့်မယ်"
ရွှီကျဲမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူမကို လက်ညှိုးထိုးကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရင်နေသော်လည်း စကားတစ်လုံးမှ ထွက်မလာပေ။ ကျန့်ယွဲ့တောင်မှ အကြီးအကဲက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ - "တော်ကြစမ်း! ရန်ဖြစ်မနေနဲ့! မိုးတိမ်အိပ်မက် နန်းတော်ရဲ့ ထွက်ပေါက်ပွင့်နေတာ ကြာပြီ၊ ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ ထွက်မလာသေးတာလဲ?"
အကြီးအကဲများ၏ မျက်နှာများ မှောင်ကျသွားသည်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။
ထွက်ပေါက်ပွင့်ခဲ့သည်မှာ နာရီဝက်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း တပည့်တစ်ဦးမှ ထွက်မလာသေးပေ။ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရုတ်တရက် ရှန်လန်က အော်လိုက်သည် - "တစ်ယောက်ယောက် ထွက်လာပြီ!"
ဝူး...!
ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းကြီး လှုပ်ခတ်သွားပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော လူသုံးဦး ထွက်လာသည်။ တပည့်တစ်ဦးက ရှန်ချီ ကို ကျောပိုးထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန့်ယွဲ့တောင် အကြီးအကဲ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားသည်။
သူ ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး ရှန်ချီ၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဒဏ်ရာများ ပြင်းထန်သဖြင့် သူသည် တပည့်သုံးဦးလုံးကို ဆွဲကာ သူ၏ ဂိုဏ်းဆီသို့ အမြန် ပြန်ပြေးတော့သည်။
ကျန်ရှိသောသူများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အာရုံတစ်ခု ရနေသည်။
"ကျန့်ယွဲ့တောင်က တပည့်တွေက အင်အားအကောင်းဆုံးတွေထဲမှာ ပါတာတောင်... သုံးယောက်ပဲ အသက်ရှင်တာလား?! ပြီးတော့..." ရွှီကျဲ စကားမဆုံးသော်လည်း အားလုံး နားလည်ကြသည်။ ရှန်ချီ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဓါးဒဏ်ရာများက ကျန်တပည့်နှစ်ဦးမှာ အသတ်ခံလိုက်ရကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လီကွမ်ချီ နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွဲကူလျက် လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ ရှန်လန်သည် သူတို့ဘေးတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး မျက်နှာ ဖြူလျော့လျက် - "ဘာလို့ လေးယောက်ပဲ ရှိတာလဲ? ခယ်ချင်း ဘယ်မှာလဲ?"
"သူ သေသွားပါပြီ..." ဟု ကျန့်လင်းက လေးနက်စွာ ပြောသည်။ လီကွမ်ချီက မှာထားသည့်အတိုင်း ဘယ်လိုသေသည်ကိုတော့ အသေးစိတ် မပြောပေ။ သူတို့အားလုံးမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသဖြင့် အဆင့်တက်ရန် ဝေးစွ၊ အသက်ရှင်ရုံဖြင့်ပင် ကံကောင်းလှပြီဟု ထင်ရသည်။
ရှန်လန်သည် လီကွမ်ချီကို တစ်ချက်မှ မကြည့်ဘဲ ကျန်အကြီးအကဲများကို စိုက်ကြည့်ကာ "ဟွန်း! ငါတို့ သွားမယ်" ဟု ဆိုကာ ပျံသန်းဓါးကို ထုတ်၍ သူတို့ကို တိမ်လှေဆီသို့ ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
ရှန်လန် ထွက်သွားပြီးနောက် ရွှီကျဲနှင့် ကြိုးခုနစ်မျှင်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲတို့မှာ သူတစ်ပါး ပျက်စီးသည်ကို ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောနေကြသည်။ "ဟားဟား! ရှန်လန် ခေါ်လာတဲ့ အဲဒီတပည့်မလေးက ဒီနှစ်မှ အသစ်ခေါ်ထားတဲ့ တပည့်ထင်တယ်!"
"တောက်! ကောင်းတာပေါ့! ဟားဟား! ခံရမှာပဲ!"
ကျန်အကြီးအကဲများကလည်း မဟာရှဓါးဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦး သေဆုံးခြင်းမှာ သူတို့ဂိုဏ်းတစ်ခုခု၏ လက်ချက်ဟု သံသယရှိနေကြသည်။ သောင်းဝိညာဉ်ဓါးဂိုဏ်းမှလူက အေးဆေးစွာ ပြုံးပြီး - "ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ တပည့်တွေ အသာစီးရပုံပဲ။ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူတွေ လူဆုံးရှုံးလဲဆိုတာ သိချင်မိရဲ့"
ခရမ်းရောင်မိုးတိမ်ဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ - "ငါတို့ဂိုဏ်း တပည့်တွေတော့ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ မဟာရှဓါးဂိုဏ်းက ကလေးတွေက ပြဿနာမဖြစ်အောင် တစ်ချိန်လုံး ပုန်းနေကြတာ နေမှာပါ"
သူတို့ ဆက်စောင့်နေကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘယ်သူမှ ထွက်မလာတော့ပေ။ ရွှီကျဲက ပြုံးရင်း ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။ "ဟား... ဟားဟား... အဆင်ပြေမှာပါ။ အနှောင့်အယှက်တွေ ထွက်သွားပြီဆိုတော့ သူတို့ ရတနာတွေ ရှာနေကြတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါက သာမန်ပဲလေ၊ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး"
ကျန်သူများကလည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံအရ အနိုင်ရသူများသည် စစ်မြေပြင်မှ လက်ကျန်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရန် အထဲတွင် ကျန်နေတတ်ကြသည်။
မဟာရှဓါးဂိုဏ်း တပည့်များ ကောင်းကင်သို့ ရောက်သည်နှင့် လီကွမ်ချီက တိုးတိုးလေးနှင့် အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည်။
"အကြီးအကဲ ရှန်၊ ငါတို့ အမြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်! အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြရအောင်!"
ရှန်လန်မှာ ခယ်ချင်းအတွက် ဝမ်းနည်းနေဆဲဖြစ်ရာ သူ၏ လေသံကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? အထဲမှာ ဘာတွေ တကယ်ဖြစ်ခဲ့တာလဲ?"
ဘေးက ရဲ့ဖုန်းကလည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် - "အကြီးအကဲ ရှန်၊ ပြန်ရောက်မှ အားလုံး ပြောပြပါ့မယ်! အခုတော့ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားပေးပါ!"
ရှန်လန်က မကျေနပ်သေးပေ။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ လီကွမ်ချီက သူမ ထပ်မမေးနိုင်ခင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည် - "ကျွန်တော် သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ ကျန်တဲ့ ဂိုဏ်းလေးခုလုံးက တပည့်တွေအားလုံးကို ကျွန်တော် သတ်လိုက်တာ"
ရှန်လန် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမ ကိုယ်ဟန်ပျက်ကာ ဓါးပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူမ အသံမှာ တုန်ရင်နေသည်။ "အားလုံးလား? မင်း သူတို့အားလုံးကို သတ်လိုက်တာလား?"
လီကွမ်ချီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ရှန်လန်သည် တွေဝေမနေဘဲ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ရေခဲပြာရောင် အသက်ဓာတ်စွမ်းအားတစ်ခု ရှေ့သို့ ပန်းထွက်သွားသည်။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ အဝတ်စတစ်ခု ဆုတ်ဖြဲခံရသလို ဟက်ခနဲ အက်ကွဲသွားသည်ကို တပည့်များ အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိသည်။
သူမ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရေခဲပြာရောင် အကာအကွယ်တစ်ခုက သူတို့ကို ဝန်းရံသွားပြီး သူတို့သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
လီကွမ်ချီသည် သူ့ဘေးက အမျိုးသမီးကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ အကြီးအကဲ ရှန်က ဝိညာဥ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးလား?!
တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သူတို့သည် ကျန့်ယွဲ့တောင်တွင် ဆိုက်ကပ်ထားသော တိမ်လှေပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ရှန်လန်သည် အချိန်မဆွဲဘဲ လှေကို စတင်မောင်းနှင်ရင်း ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လေးနက်နေသည်။
"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး! ကျွန်မတို့ ပြန်လာနေပါပြီ။ ကျွန်မတို့နဲ့ လာကြိုပေးဖို့ လိုတယ်။ လီကွမ်ချီက လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဂိုဏ်းလေးခုလုံးက တပည့်တွေကို သတ်လိုက်ပြီ။ သူတို့တွေ ပေါင်းပြီး ကျွန်မတို့ကို တားကြလိမ့်မယ်"
တိမ်လှေသည် ကောင်းကင်ယံကို ခွင်းကာ အစွမ်းကုန် အရှိန်ဖြင့် တိမ်တိုက်များကြား ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရှန်လန် အသက်မရှူနိုင်ခင်မှာပင် ကျောက်စိမ်းပြားမှ စာတစ်စောင် ရောက်လာသည်။ သူမ တောင့်တင်းသွားသည်။
— ကျန့်ယွဲ့တောင်က မဟာရှဓါးဂိုဏ်းကို ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခု တင်သွားပြီ။ ရှန်ချီက ကျန့်ယွဲ့တောင် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သားပဲ။
လီကွမ်ချီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူမကို အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူပြောပြပြီးနောက် သူမက သူ့ကို မဆူသည့်အပြင် ဂုဏ်ယူသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလောက် ထက်မြက်တဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ဆိုရင်... သူကတော့ ကြီးမြတ်မယ့်သူပဲ။
သူမ၏ အသံမှာ ပြတ်သားနေသည် - "မစိုးရိမ်နဲ့။ ငါတို့ဘက်က ဝန်မခံသရွေ့ သူတို့ ဘာမှ သက်သေမပြနိုင်ဘူး။ ဝန်ခံလိုက်ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ? အဲဒီ ဂိုဏ်းလေးခုက မဟာရှဓါးဂိုဏ်းကို စိန်ခေါ်နိုင်မယ် ထင်နေရင် သူတို့ တော်တော်မှားသွားလိမ့်မယ်"
"မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်။ စိတ်ပျော့ညံ့တဲ့လူတွေက ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခယ်ချင်း... နှမြောစရာပဲ။ သူ့ကို မခေါ်လာခဲ့သင့်ဘူး... သက်ပြင်း..."
လမ်းခုလတ်တွင် တိမ်လှေ ငါးစင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ မဟာရှဓါးဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ ငါးဦး ဖြစ်ကြသည်။ လီကွမ်ချီ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့ကို ဝန်းရံထားသော ဧရာမ တိမ်လှေကြီးများကို ကြည့်ရင်း သူ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားတော့သည်။