အခန်း (၅) - မုန့်ဝမ်ရှု အန္တရာယ်ကြုံနေပြီ!

ကျောက်တဖုသည် ဆိုင်ပြင်သို့ ထွက်လာပြီး လီကွမ်ချီကို ဆိုင်ထဲဝင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လီကွမ်ချီကို ဆိုင်နောက်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်၏။ လီကွမ်ချီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်နိုင်တာ... သူ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဝမ်ရှူးက တစ်ခါမှ တောင်ပေါ်က ဆင်းဖူးတာ မဟုတ်ဘူး!"

သူသည် ကျောက်တဖုကို မော့ကြည့်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သူ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်လား။ သူက ဘယ်လောက် အရပ်အမောင်း ရှိလဲ"

ကျောက်တဖု မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် အတန်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးမှ လီကွမ်ချီ၏ နားရွက်နားတွင် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီလောက် အရပ်ရှိမယ်။ ရုပ်ရည်ကတော့ အတော်လေး သန့်ပြန့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာကို သေချာတော့ မမြင်လိုက်ရဘူး။ ခဏလေးပဲ မြင်လိုက်ရတာ"

လီကွမ်ချီက ထိုမိန်းကလေးကို သိနေသည်ဟု အာရုံရသဖြင့် ကျောက်တဖုက ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ပေးသည်။

"အဲဒီမိန်းကလေး ထွက်သွားတာ ကြာပြီပဲ။ အခုလောက်ဆို မြို့ပြင်တောင် ရောက်နေလောက်ပါပြီ"

သို့သော် ကောင်တာတွင် ရပ်နေသော ဆိုင်အကူက တိုးတိုးလေး ဝင်ပြောသည်။

"အဲလိုလည်း မဟုတ်နိုင်ဘူး။ ကောက်စန်းဆိုတာက အစုတ်ပလုတ်ဆုံး ဖာခေါင်းမျိုးဗျ။ သူက သူ့သခင်လေးခိုင်းရင် ခွေးတစ်ကောင်လို နာခံတာဆိုတော့ ကျွန်တော် ထင်တာက..."

ဆိုင်အကူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စကားကို ဆုံးအောင် မပြောတော့ပေ။ လီကွမ်ချီသည် အရက်အိုးများကို ထမ်းပိုးဖြင့် ထမ်းကာ ဆိုင်ပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ဆန်မုန့်များ နင်းခြေခံလိုက်ရသော အဘိုးအိုထံသို့ သွားလိုက်သည်။ အဘိုးအိုမှာ ဆိုင်ရှေ့တွင်ပင် ရှိနေသေးသည်။

"ဦးလေးရှောင်! ကျွန်တော်ပါ"

အဘိုးအိုသည် မျက်ရည်များကြားမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လာသည်။ သူသည် လီကွမ်ချီကို သေချာမြင်ရစေရန် မျက်ရည်များကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်လိုက်၏။

"ဪ... ရှောင်လီပါလား။ ကြည့်စမ်းပါဦး... ငါ... ဟူး..."

လီကွမ်ချီက မေးလိုက်သည်။

"ခုနက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဦးလေးဆီက ဆန်မုန့်ဝယ်သွားသေးလား။ အသက် ၁၃၊ ၁၄ နှစ်လောက်၊ ကျွန်တော့်ထက် နည်းနည်းပုမယ်။ အင်္ကျီလက်မှာ အဖြူရောင်ပန်းပွင့်လေးတွေ ပါတဲ့ ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးလေ"

အဘိုးအိုသည် ယနေ့ဖြစ်ပျက်သမျှကို ပြန်စဉ်းစားပြီး ဆန်မုန့် လေးခု ဝယ်သွားသော မုန့်ဝမ်ရှူးကို သတိရသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! မင်းပြောတဲ့ မိန်းကလေးမျိုး တစ်ယောက် လာဝယ်သွားတယ်! အဲဒီကလေးမလေးက အစက သုံးခုပဲ မှာတာ၊ နောက်မှ လေးခု ဆိုပြီး ပြောင်းမှာလို့ ငါက ပြန်ထုပ်ပေးလိုက်ရသေးတယ်။

သေချာမှတ်မိတယ်"

လီကွမ်ချီ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကျောက်ယွမ်လင်သည် မုန့်ဝမ်ရှုကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီဆိုသည်မှာ အတည်ဖြစ်သွားပြီ။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အဘိုးအို၏ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မေးလိုက်၏။

"သူ ဘယ်ဘက်ကို ထွက်သွားတာလဲ"

သို့သော် အဘိုးအိုက ထိုအသေးစိတ်ကို ဘယ်မှာ မှတ်မိနိုင်ပါ့မလဲ။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေချိန်တွင် မုန့်ဝမ်ရှူးမှာ လူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကိုပင် သူ မသိခဲ့ပေ။

"မြို့အရှေ့ဘက်ကို ထွက်သွားတာ!" ဟု ဆိုင်ထဲမှ အကူလေးက အရှေ့ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

လီကွမ်ချီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကျေးဇူးပင် မတင်နိုင်အားဘဲ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

မုန့်ဝမ်ရှု သည် မြို့ပြင်သို့ အမြန်ထွက်လာရင်း စိုးရိမ်တကြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမ မှောင်ခင် အိမ်အရောက် ပြန်ရမည်။ ထပ်ပြီး ကြန့်ကြာနေလျှင် မိဘများ စိုးရိမ်နေကြလိမ့်မည်။

သူမ သိပ်မဝေးသေးသော နေရာသို့ ရောက်သည့်အခါ လမ်းဘေးတွင် အားမရှိသကဲ့သို့ လဲနေသော အဘွားအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိုအဘွားအိုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အံကြိတ်ကာ ခြေလှမ်းကိုသာ မြှင့်လိုက်၏။

ရုတ်တရက် အဘွားအိုသည် မုန့်ဝမ်ရှု ၏ ဝတ်စုံအနားသတ်ကို အစွမ်းကုန် ဆွဲထားလိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့နေကာ အစာငတ်မွတ်ပြီး ရေဓာတ်ခန်းခြောက်နေသည့် ပုံစံမျိုး ပေါ်လွင်နေသည်။ အဘွားအိုသည် တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် မုန့်ဝမ်ရှူး၏ အင်္ကျီကို ဆွဲထားရင်း ထစ်ထစ်အအဖြင့် ပြောရှာသည်။

"ကလေးမ... ကယ်ပါဦး... အစာလေး နည်းနည်းလောက်..."

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အဘွားအိုသည် အဝတ်စုတ်ဖြင့် ပတ်ထားသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ကွင်းကို အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ကာ မုန့်ဝမ်ရှု အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါလေးက ငါ့ပစ္စည်းပါ... ကလေးမရယ်၊ တစ်ခုခု စားဖို့လေးပဲ ပေးပါ"

အဘွားအို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေပြီး သနားစဖွယ် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ မုန့်ဝမ်ရှု သည် အဘွားအိုကို လမ်းဘေးတွင် ငတ်သေအောင် ထားခဲ့ရန် စိတ်မရက်သဖြင့် စက္ကူထုပ်ထဲမှ ဆန်မုန့်တစ်တုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ အဘွားအိုက အတင်းဆွဲထားသဖြင့် သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ အစာမပေးလျှင် သူမ ထွက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မုန့်ဝမ်ရှူးက အဘွားအိုကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို ဒေါ်ကြီးယူလိုက်တော့။ အခု လက်ကို လွှတ်ပေးပါဦး"

အဘွားအိုသည် ဆန်မုန့်ကို ယူကာ အငမ်းမရ စားသော်လည်း လက်ကိုမူ မလွှတ်သေးပေ။ မုန့်ဝမ်ရှူးသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူမ၏ အင်္ကျီစကို အတင်းဆွဲထုတ်ရင်း လေသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ အစာပေးပြီးပြီလေ။ လွှတ်ပါတော့..."

အဘွားအိုသည် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို မုန့်ဝမ်ရှု ၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။

"အား!! နာတယ်... ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး! ပြန်ယူလိုက်ပါ!"

အဘွားအို၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် မုန့်ဝမ်ရှု ၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဆန်မုန့်ကို ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါကို မင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ ကောင်မလေး"

ထိုအချိန်မှာပင် လမ်းကြားတစ်ခုထဲမှ လူတစ်ယောက် အော်လိုက်သည်။

"အမေ! ဘယ်မှာလဲ"

လမ်းကြားထဲမှ လူများ၏ အသံကြမ်းကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီလက်ကောက်က ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်မိန်းမအတွက် ပေးထားတာလေ"

မုန့်ဝမ်ရှု သည် ဘာဖြစ်နေမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူမသည် ကိုင်ထားသော ပစ္စည်းများကို ချလိုက်ပြီး လက်ကောက်ကို အတင်းဖြုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် နီရဲလာသော်လည်း လက်ကောက်မှာ လုံးဝ ဖြုတ်မရပေ။

သူမ အတင်းဖြုတ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် အမှောင်ထဲမှ လူရိပ်များ ထွက်လာသည်။ လူ ၅ ယောက် ပါဝင်ပြီး ခေါင်းဆောင်မှာ ဖာခေါင်း ကောက်စန်း ပင် ဖြစ်သည်။

ကောက်စန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟားဟားဟား! အမေ၊ ဒါ အမေ ရှာပေးတဲ့ ကျွန်တော့်မိန်းမလား"

မုန့်ဝမ်ရှု သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဆုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် လူအချို့က သူမ ထွက်ပြေးနိုင်မည့် လမ်းများကို ပိတ်ဆို့ထားနှင့်ပြီ။

မုန့်ဝမ်ရှု က ပြတ်ပြတ်သားသား အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ခင်ဗျားမိန်းမ မဟုတ်ဘူး! အဲလို လျှောက်မပြောနဲ့!"

ကောက်စန်းက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

"ဪ? ဘာလို့ မဟုတ်ရမှာလဲ။ မင်းလက်မှာ ငါတို့ မိသားစု အမွေအနှစ် လက်ကောက်ကြီး ရှိနေတာပဲ"

ကောက်စန်းသည် သူမ၏ အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ရွံစရာကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ယုတ်ညံ့သော အပြုအမူကြောင့် မုန့်ဝမ်ရှု မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများက လာကြည့်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ ဝင်မပြောရဲကြပေ။

ဆင်းရဲသောအဘွားအိုအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သော ဒေါ်ဒေါ်မေက လူအုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ သနားစဖွယ် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကလေးမက ကျမတို့ မိသားစုထဲကို ဝင်ဖို့ ကတိပေးပြီး အမွေအနှစ်လက်ကောက်ကိုတောင် လက်ခံခဲ့တာ။ အခုကျမှ စိတ်ပြောင်းသွားလို့လေ..."

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကြားတွင် ဝေဖန်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီခေတ်ကလေးတွေကတော့... သူကိုယ်တိုင် သဘောတူပြီးမှ ဘာလို့ စိတ်ပြောင်းရတာလဲ"

"ဟုတ်တယ်! သူ့လက်က လက်ကောက်ကလည်း အတော် တန်ဖိုးရှိမယ့်ပုံပဲ"

"ဟူး... ကောက်စန်းက မိဘမဲ့လေ၊ ဘယ်က အမေ ပေါ်လာတာလဲ။ ကောင်မလေးတော့ အလိမ်ခံလိုက်ရပြီ..."

လူအချို့က အမှန်တရားကို သိနေသော်လည်း ဒေါ်ဒေါ်မေ၏ စကားများက လူအုပ်ကြီးကို လှည့်ဖြားနိုင်ခဲ့သည်။

ဒေါ်ဒေါ်မေသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချထား၏။ သူမ၏ ဖရိုဖရဲ ဆံပင်များက သူမ၏ ကောက်ကျစ်သော မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူမသည် အခကြေးငွေ ရသည်နှင့် ချက်ချင်း မြို့ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ပင် စဉ်းစားနေပြီ ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်ရှု ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော အရောင်တစ်ချက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် လက်ကို မြှောက်ကာ မြေကြီးပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးတစ်ခုနှင့် အားကုန် ထုချလိုက်တော့သည်!

ကောက်စန်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထိုလက်ကောက်မှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးပြီး ကျောက်ယွမ်လင် ပိုင်ဆိုင်သည့် ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ သူ အော်လိုက်၏။

"ရပ်စမ်း! မလုပ်နဲ့!"

မုန့်ဝမ်ရှု က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ဝုန်း! ခရွမ်း!

တန်ဖိုးကြီးသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်မှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားပြီး အစအနများမှာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။

သွေးများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပန်းထွက်လာပြီး ဒဏ်ရာမှာ မည်သည့်နေရာမှန်းပင် မသိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ထရပ်လိုက်သည်။

ကောက်စန်းသည် ကွဲအက်နေသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ အားပါပါ လှမ်းလာပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"ဒီကောင်မမိုက်! ငါက ကောင်းကောင်းပြောနေတာကို မင်းက အကြောင်းမသိဘူးပဲ!"

မုန့်ဝမ်ရှု သည် အေးစက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် အရေပြားများ ပွန်းပဲ့သွားပြီး ပါးပြင်ပေါ်တွင်လည်း လက်ဝါးရာကြီး ထင်ကျန်ရစ်သည်။

လူအုပ်ကြီးသည် ကောက်စန်းက သူမကို ရိုက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝေဖန်သံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကြောင့် လူအများမှာ နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြ၏။

မုန့်ဝမ်ရှု သည် နာကျင်သော အမူအရာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟလာပြီး အကူအညီတောင်းရန် ပြင်သော်လည်း အသံထွက်မလာပေ။ အေးစက်သော လူအုပ်ကြီးမှာ ကောက်စန်း၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲကြပေ။ ကောက်စန်းက အေးစက်စွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လူအချို့မှာ ထိုနေရာမှပင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ရှု ၏ နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။

"အဲဒီ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်က ငွေစင် အကျပ်သုံးရာ တန်တယ်။ မင်း ပိုက်ဆံလျော်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့မိန်းမ လုပ်မလား!"

သို့သော် မုန့်ဝမ်ရှု မှာ အလွယ်တကူ အရှုံးပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူ၏ရှေ့တွင် အားနည်းသော အမူအရာကို လုံးဝ မပြပေ။ သူမ၏ ပါးပြင်နှင့် လက်ဖဝါးများမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများ ခံစားနေရသော်လည်း မေးကို မော့ကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျားရဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာပဲ သွားယောင်လိုက်! ခင်ဗျားနဲ့ လိုက်သွားမယ့်အစား ဒီမှာပဲ ခေါင်းနဲ့ ထုသတ်လိုက်မယ်!"

ကောက်စန်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟဲဟဲ၊ ဒီကောင်မလေးက အတော် ဇွဲကောင်းတာပဲ။ လာကြစမ်း ညီအစ်ကိုတို့! သူ့ကို ခေါ်သွားကြ!"

သူတို့ မလှုပ်ရှားနိုင်ခင်မှာပင် မုန့်ဝမ်ရှုသည် မြေကြီးပေါ်မှ သွေးစွန်းနေသော ကျောက်တုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ ကောက်စန်း၏ မျက်နှာကို လွှဲထုလိုက်တော့သည်!

ဝုန်း!

သွေးများ ဘေးဘီသို့ စင်ထွက်သွားပြီး ကောက်စန်း၏ နှာခေါင်းရိုးမှာ ကျိုးသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးချင်းချင်းနီသွား၏။ မုန့်ဝမ်ရှူးသည် ထရပ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျောက်အိမ်တော် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အစေခံလူငယ်တစ်ဦးက သူမ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကာ မြေကြီးပေါ်သို့ တွန်းလှဲလိုက်သည်။

"ထပ်ပြီး ပြေးချင်သေးတာလား!"

အစေခံက ကောက်စန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ "အစ်ကိုကောက်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်ရှု သည် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေရှာသည်။ "လွှတ်! လွှတ်ပေးကြပါ!"

သို့သော် သူမကို ဖိထားသော အစေခံကို ယှဉ်နိုင်ရန် သူမတွင် အင်အားမရှိပေ။ သူမ မည်မျှပင် ရုန်းကန်ပါစေ၊ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောက်စန်းကို တွဲထူပေးလိုက်သည်။ သွေးများက သူ၏ အမြင်အာရုံကို ဝေဝါးစေပြီး နှာခေါင်းမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ စိတ်ရူးပေါက်သွားတော့သည်။

"နင့်ကို ငါ သတ်ပစ်မယ်!"

သူသည် အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်လိုက်သော်လည်း လက်နှစ်ဖက်က သူ့ကို လာတားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကောက်! အစ်ကိုကောက်! မလုပ်ပါနဲ့... သူ့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ရင် သခင်လေးကျောက်ကို ကျွန်တော်တို့ ရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

ကောက်စန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး မုန့်ဝမ်ရှုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ နှုတ်ခမ်းပေါ်က သွေးများကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီကောင်မ... မှတ်ထားလိုက်! သခင်လေးနဲ့ ကိစ္စပြီးရင်တော့ ငါ့အလှည့်ပဲ! ခေါ်သွားကြ!"

မုန့်ဝမ်ရှု ထိတ်လန့်သွားသည်။ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးမှုများက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"ကယ်ကြပါဦး! တောင်းပန်ပါတယ်! ကယ်ကြပါဦး! ကျွန်မ သူတို့ကို မသိပါဘူး! ဟိုအဘွားကြီးနဲ့ သူတို့ ပေါင်းနေကြတာ! ကျွန်မက သူ့ကို စားစရာ ပေးလိုက်တာပါ! အဲဒီအဘွားကြီးက ကျွန်မလက်ထဲ လက်ကောက်ကို အတင်း ထည့်ပေးလိုက်တာ! ကယ်ကြပါဦး!"

သူမသည် အသည်းအသန် အကူအညီတောင်းနေသော်လည်း မည်သူမျှ သနားပြီး မကယ်ရဲကြပေ။ ထို့အပြင် ကျောက်မျိုးနွယ်စုကို ရန်စရန် မည်သူမျှ သတ္တိမရှိကြပေ။ သူမ၏ အော်ဟစ်သံများကို မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိကြပေ။

ထိုလူစုသည် လူအုပ်ကြားမှ အတင်းတိုးထွက်ကာ မြို့ထဲသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ မုန့်ဝမ်ရှူးသည် ခြေထောက်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် အတင်းရုန်းကန်ကာ ဆွဲထားသော်လည်း သူတို့၏ အင်အားကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

ရုတ်တရက် မုန့်ဝမ်ရှုသည် သူမ အလွန်ရင်းနှီးသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်...။ သူမ၏ တင်းမာနေသော စိတ်အာရုံများမှာ ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားပြီး မျက်နှာမှာ အသနားခံသော အမူအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မျက်ရည်များမှာ မျက်ဝန်းမှ စီးကျလာပြီး သူမသည် အသံမထွက်စေရန် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။

လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဤကဲ့သို့ သနားစဖွယ် ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ ရင်ထဲတွင် မချိမဆန့် ခံစားရသည်။

ပေ ၁၀၀ ခန့် (၁၀ ကျန်း) အကွာတွင် လီကွမ်ချီမှာ အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး အေးစက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ သွေးစွန်းနေသော လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ပါးပြင်ပေါ်က လက်ဝါးရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသတရားများ ဆူပွက်လာတော့သည်။ သူ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များမှာ တုန်ရီလာပြီး သွေးများ ဆူပွက်လာမှုကြောင့် မျက်လုံးထဲရှိ သွေးကြောများမှာ နီရဲထွက်ပေါ်လာသည်။

ကောက်စန်းသည် လီကွမ်ချီကို မြင်သည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းလာ၏။

"ဒီသူတောင်းစားက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။ လစ်စမ်း။ ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်ပဲ အာရုံစိုက်စမ်း"

လီကွမ်ချီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

"အဘိုး... ပြီးမှပဲ ကျွန်တော့်ကို ဆူပါတော့..."

သူသည် မုန့်ဝမ်ရှု ကို နွေးထွေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ချိုသာသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဆင်မြန်းလိုက်သည်။

"ဝမ်ရှု.. မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်။ ငါပြောမှ ပြန်ဖွင့်နော်"

မုန့်ဝမ်ရှူးသည် ခေါင်းကို အားပါပါ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်သည်။ လီကွမ်ချီသည် အရက်အိုးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်ပြီး လက်ဆစ်များကို ချိုးလိုက်၏။

မုန့်ဝမ်ရှု ထိခိုက်ခံရသည်ကို မြင်ရခြင်းက သူ၏ ရင်ထဲတွင် လူသတ်လိုစိတ်များကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သာယာဝပြောရေးရွာမှ လူအချို့မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းသော်လည်း လူအတော်များများမှာ သူ့အပေါ် စိတ်ရင်းဖြင့် ကောင်းကြသူများ ဖြစ်သည်။ မုန့်ဝမ်ရှု သည် သူ့ကို နေ့တိုင်း ဆဲဆိုနေတတ်သော်လည်း အိမ်မှ အရသာရှိသော အစားအစာများကိုမူ သူ့အတွက် အမြဲတမ်း ဝေစုချန်ပေးထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။

ကောက်စန်းသည် လီကွမ်ချီကို ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "သူ့ကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်စမ်း!"

နှာခေါင်းမှ နာကျင်မှုကြောင့် သူသည် ဒေါသထွက်နေပြီး လီကွမ်ချီ ပေါ်လာခြင်းမှာ သူ၏ ဒေါသကို ပုံချရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ လူ ၃ ယောက်မှာ လီကွမ်ချီထံသို့ ဝိုင်းအုပ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် ထူးခြားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။