အခန်း (၄၀) - အသက်ဓာတ်သန့်စင်ခြင်း တစ်ဆယ့်သုံးဆင့်နှင့် ကျမ်းစာလွှဲပြောင်းပေးအပ်ခြင်း

တပည့်များစွာသည် လီကွမ်ချီကို သတိထားမိကြပြီး အားကျမနာလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"ဟူး... ငါသာ နေ့တိုင်း ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေအတွက် မပူရရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ"

"ဖူး... မင်းမှာ အဲဒီ အရင်းအမြစ်တွေ အားလုံးရှိရင်တောင် သူလောက် မြန်မြန် ကျင့်ကြံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

ကောင်းကင်ဘုံရေတောင်ထိပ်မှ တပည့်မလေးတစ်ဦးမှာ လီကွမ်ချီကို မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဝါး! အစ်ကို လီက ဓါးမျှော်စင်ကို ထပ်ပြီး စိန်ခေါ်နေပြန်ပြီ! ဒီတစ်ခါ သူ ခုနစ်ထပ်မြောက်ကို ရောက်မယ် ထင်လား?"

သူမဘေးက ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းနေသော မိန်းကလေးက - "ရောက်မှာပေါ့... သူ သေချာပေါက် ရောက်နိုင်ပါတယ်!" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သို့သော် လီကွမ်ချီမှာမူ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများကို အာရုံမရချေ။ သူ၏ အာရုံတစ်ခုလုံးမှာ ဓါးဝိညာဉ် ပြသခဲ့သော ဓါးကွက်ပေါ်မှာသာ ရှိနေသည်။ သူတို့စကားကို ကြားလျှင်ပင် သူ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်မှုမှာ ယနေ့ ခုနစ်ထပ်မြောက်သို့ ရောက်၊ မရောက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဓါးဝိညာဉ်၏ ဓါးထုတ်ပုံကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ပုံဖော်နေမိသည်။ သူ မသိလိုက်သည်မှာ ထိုတိုက်ကွက်သည် သူမအတွက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုတ်လိုက်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ပင်။ သူမသည် သူ ဤမျှအထိ နားလည်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူမ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တိုက်ကွက်တစ်ခုပင်လျှင် မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသည်။

လီကွမ်ချီသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို အစီရင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ခုံးများမှာ ပြေလျော့သွားသည်။

ဝီး...!

ဓါးမျှော်စင်၏ တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီရင်က သူ့ကို ခုနစ်ထပ်မြောက်သို့ ချက်ချင်း ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သူ့ကို အခက်တွေ့စေခဲ့သော အနက်ရောင် ရုပ်သေးခုနစ်ရုပ်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်ဝက်မျှ လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် တူညီသော ဤရုပ်သေးခုနစ်ရုပ်မှာ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လာမည်ဖြစ်သည်။

လီကွမ်ချီသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ခါးရှိ ဓါးရှည်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ ဓါးဝိညာဉ်၏ ကိုယ်ဟန်အတိုင်း တိကျသေချာစွာ ပုံတူကူးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဓါးဝိညာဉ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

'သူ့ရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ကောင်းတာလား?'

ဝီး...!

ဓါးရှည်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး လီကွမ်ချီ၏ အရှိန်အဝါ တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ သတ္တုရုပ်သေးခုနစ်ရုပ်၏ မျက်လုံးများမှာ အပြာရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့ တောက်လာသည်။

၎င်းတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလာပြီး လီကွမ်ချီကို လမ်းကြောင်း ခုနစ်ခုမှ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ လေကို ခွဲထွက်လာသော ဓါးသံများမှာ သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သို့သော် လီကွမ်ချီမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဓါးရှည်ခုနစ်လက်မှာ သူ့ကို ထိခိုက်ရန် လက်မအနည်းငယ်သာ လိုတော့သည့်အချိန်တွင် လီကွမ်ချီ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ သက်မဲ့နေသော သူ၏ အကြည့်များမှာ စူးရှထက်မြက်သော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပွင့်ထွက်လာသည်။

ချောက်...!

သူ ဓါးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော ဓါးအလင်းတန်း တစ်ချက်—။ ဓါးအိမ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံပင် မဆုံးသေးမီ သူ၏ဓါးရှည်မှာ ဓါးအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ဘုန်း...! ဒိုင်း...! ဒိုင်း...!

ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရုပ်သေးခုနစ်ရုပ်မှာ ရပ်တန့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း တစ်ရုပ်ချင်းစီ၏ ရင်ဘတ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဓါးရာကြီးများ ရှိနေသည်။ လီကွမ်ချီသည် လှည့်၍ ထွက်လာရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် -

"တကယ်ကို မြန်တဲ့ ဓါးထုတ်နည်းပဲ..."

"ဒါကို 'မိုးကြိုးချက်' လို့ ခေါ်ရမယ်"

ဓါးဝိညာဉ်သည် ဓါးခေါင်းတလားအတွင်းမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

'သူ့ရဲ့ ဓါးသိုင်းပါရမီက ဒီလောက်အထိ ထူးကဲလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး! ဒါဟာ ကံကြမ္မာပဲလား...?'

သူမ တွေးရင်းနှင့် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

'ဟဲ... ငါ ဘယ်တုန်းက ကံကြမ္မာကို ယုံတတ်သွားတာလဲ? စုရွှမ်. ရှင် တကယ်ပဲ သူ့ကို စိတ်ကူးပေါက်လို့ ပေးခဲ့တာလား?'

လီကွမ်ချီ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူမကို အချိန်အတော်ကြာ နှိပ်စက်နေသော မေးခွန်းတစ်ခုကို စဥ်းစားနေမိသည်။

'ငါ သူ့ကို ကူညီသင့်လား? သူ ပိုသန်မာလာလေ ငါ့အတွက် ပိုကောင်းလေပဲ'

ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ မတိုင်မီ တစ်လအလိုတွင် လီကွမ်ချီသည် ဂိုဏ်းအတွင်း အလုပ်အရှုပ်ဆုံးသူ ဖြစ်လာသည်။ နေ့တိုင်း သူ၏ဆရာမှာ သူ၏ တိုးတက်မှုကို လာရောက်စစ်ဆေးသည်။

ဆရာပြန်သွားသည်နှင့် ဓါးဝိညာဉ်၏ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းများ စတင်တော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အံ့မခန်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာသည်။ တပည့်သစ်များထဲတွင် သူမှာ တိုးတက်မှု အမြန်ဆုံး ဖြစ်နေသည်မှာ အသေအချာပင်။

သို့သော် တခြားတောင်ထိပ်များမှ တပည့်များမှာလည်း လျင်မြန်စွာ အဆင့်တက်နေကြသည်။ ဥပမာ - သတ္တုတောင်ထိပ်မှ ရဲ့ဖုန်း နှင့် မြေကမ္ဘာ တောင်ထိပ်မှ လင်းတုန်း တို့ ဖြစ်သည်။ လီကွမ်ချီ တစ်ဦးတည်း ကြိုးစားနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ တခြားသူများစွာမှာလည်း အနည်းငယ်မျှ အပျင်းမထူဘဲ မမောမပန်း ကျင့်ကြံနေကြသည်။

ဓါးဝိညာဉ်သည် လီကွမ်ချီ လေ့ကျင့်နေသော ဓါးသိုင်းကိုလည်း ပြုပြင်ပေးခဲ့သည်။ မှန်ပါသည်၊ သူမသည် လှပသော 'မိုးပြာကြာပန်း ဓါးသိုင်း' ကို ဖယ်ထုတ်ပြီး အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မေးသောအခါ သူမ၏ အဖြေမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။

"မြန်ဖို့ပဲ လိုတယ်! ကျန်တာတွေက အပိုပဲ။ မင်းရဲ့ဓါးက လုံလောက်အောင် မြန်ရင် ရန်သူက တုံ့ပြန်ဖို့တောင် အချိန်မရခင် မင်းက သူတို့လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်ပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

လီကွမ်ချီ လေ့ကျင့်နေသော ဓါးထုတ်နည်းမှာ အရှိန်၊ တိကျမှုနှင့် သေစေနိုင်စွမ်းတို့ ပေါင်းစပ်ထားသော အဆုံးစွန် အတတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ မတိုင်မီ ခုနစ်ရက်အလိုတွင် လီကွမ်ချီသည် အသက်ဓာတ်သန့်စင်ခြင်း ကိုးဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်မှာ လူတိုင်းကို အံ့ဩစေရုံသာမက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး လုခန်းနျန်း၏ အာရုံစိုက်မှုကိုပင် ရရှိခဲ့သည်။ တပည့်များအားလုံးကို အားပေးစကားပြောကြားရာတွင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် လီကွမ်ချီ၏ ကြိုးစားမှုကို လူသိရှင်ကြား ချီးကျူးခဲ့သည်။

မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီကွမ်ချီသည် မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ ကြိုးစားသည်ကို အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူအချို့မှာ ပါရမီနှင့် မွေးဖွားလာကြသည်၊ ၎င်းမှာ လောကနိယာမပင်။ သို့သော် ပါရမီရှင်တစ်ဦးက တခြားသူများထက် ပို၍ပင် ကြိုးစားနေသောအခါ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို အားငယ်စရာပင် ဖြစ်သည်။

လီနန်ထင်မှာလည်း အလားတူပင် ဝမ်းသာနေသည်။ ညဘက်တွင် သူသည် လီကွမ်ချီနှင့် အိမ်ရှေ့ခြံဝန်းထဲ၌ စကားစမြည်ပြောရင်း အကြံတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။

"အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို မလောနဲ့ဦး"

လီနန်ထင်က ဆက်ပြောသည် - "မင်းအတွက်တော့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆိုတာ အစပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အခြေခံတွေက တောင့်တင်းနေဖို့ လိုတယ်!

အသက်ဓာတ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ ရှိနေတုန်း မင်းရဲ့ 'ဒန်ထျန်' (စွမ်းအင်များစုစည်းရာနေရာ) ကို တတ်နိုင်သမျှ ချဲ့ထားစမ်း! ဒါက မင်း မသေမျိုးလမ်းစဥ်မှာ ဘယ်လောက်အထိ ခရီးရောက်မလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မယ်!"

လီနန်ထင် ပြန်သွားပြီးနောက် ဓါးဝိညာဉ် ပေါ်လာပြီး "အဲဒီ ကောင်လေးရဲ့ အကြံက တော်တော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်" ဟု မှတ်ချက်ပေးသည်။

လီကွမ်ချီ၏ မျက်နှာ မှောင်ကျသွားသည်။ "ကောင်လေး? ကျွန်တော့်ဆရာက အသက်နှစ်ရာကျော်နေပြီလေ၊ မင်းက သူ့ကို ကောင်လေးလို့ ခေါ်တာလား?"

ဓါးဝိညာဉ်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ဘာမှမပြောပေ။

ထို့အစား သူမက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ကို ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ လီကွမ်ချီမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သော်လည်း လိုက်နာလိုက်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဓါးဝိညာဉ်သည် အရာရာကို သိနားလည်သူဖြစ်ကြောင်း သူ သိလာခဲ့သည်။

သူ ဘာမေးမေး သူမတွင် အမြဲ အဖြေရှိသည်။ သူမ၏ ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းများမှာလည်း အမြဲတမ်း ထိရောက်မှု ရှိပြီး သူ၏ လျင်မြန်သော အဆင့်တက်မှုများက ၎င်းကို သက်သေပြနေသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။

"အသက်ဓာတ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ အဆင့်ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ မင်းသိလား?"

လီကွမ်ချီ မျက်တောင်ခတ်ရင်း ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ "အသက်ဓာတ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ ဆယ်ဆင့် ရှိတာပေါ့။ ဒါက အားလုံးသိတဲ့ အခြေခံပဲ မဟုတ်လား?"

သို့သော် ဓါးဝိညာဉ်က ခေါင်းခါပြသည်။

"မဟုတ်ဘူးလား?" လီကွမ်ချီ မေးလိုက်သည်။

သူမသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်းတွင် မမြင်နိုင်သော အကာအကွယ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံခြင်း လောကက ယုံကြည်ထားတာကတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း အသက်ဓာတ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ တစ်ဆယ့်သုံးဆင့် ရှိတယ်! တစ်ဆယ့်တစ်ဆင့်၊ တစ်ဆယ့်နှစ်ဆင့်နဲ့ တစ်ဆယ့်သုံးဆင့်အတွက် ကျင့်စဥ်တွေက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လို့ လူတိုင်းက ဆယ်ဆင့်ပဲ ရှိတယ်လို့ သိထားကြတာ"

သူမ၏ စကားမှာ လီကွမ်ချီကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင် မှင်တက်သွားစေသည်။

"ဘာ? ကျွန်တော် ကြားတာ မှန်ရဲ့လား? တစ်ဆယ့်သုံးဆင့်? အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? အဲဒါ အမှန်ဆိုရင် လူတိုင်းက ဘာလို့ ဆယ်ဆင့်ပဲ သိကြတာလဲ? နောက်ပြီး ဆယ်ဆင့်ကို ချိုးဖျက်လိုက်ရင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်တာပဲလေ။ အဲဒီနောက်မှာ ဘာရှိဦးမှာလဲ?"

သူမက ပြုံးရုံသာ ပြုံးသည်။ သူမသည် လေထုကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ရာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းလေးတစ်ခုမှာ လီကွမ်ချီ၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ ခဏချင်းမှာပင် ရှုပ်ထွေးပြီး နက်နဲလှသော ကျမ်းစာများမှာ သူ၏ အသိစိတ်ထဲသို့ ပြည့်လျှံဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

သူ မြင်နေရသည်မှာ အသက်ဓာတ်သန့်စင်ခြင်း တစ်ဆယ့်သုံးဆင့် သို့ ရောက်ရှိစေမည့် ကျင့်စဥ်အတတ်များပင် ဖြစ်လေတော့သည်။