အခန်း (၄) - ကွမ်ချီ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းခြင်းနှင့် “ဟောင်းလေသော မိတ်ဆွေ” နှင့် ဆုံတွေ့ခြင်း

သာယာဝပြောရေးရွာမှ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသည့်လမ်းမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး အန္တရာယ်များလှသော်လည်း လီကွမ်ချီအတွက်မူ မြေပြန့်လမ်းအတိုင်းပင်။ ဤလမ်းပေါ်တွင် သူ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် သွားလာခဲ့သည့် အကြိမ်ရေကို သူပင် မမှတ်မိတော့ပေ။

ရွာထဲ၌ အရက်သောက်တတ်သူတိုင်းမှာ တောင်အောက်မြို့ကလေးမှ အရက်ဝယ်ရန် သူ့ကိုသာ အားကိုးကြရသည်။ တောင်ဆင်းလမ်းမှာ မြန်ဆန်လှသဖြင့် မွန်းတည့်ချိန်ခန့်တွင် ချန်ရှင်းမြို့သို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

လီကွမ်ချီ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူ၏နဖူးတွင် ချွေးစက်များ စိုရွှဲနေ၏။ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်သာ ဝေးတော့သည့် မြို့ကလေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ။ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုမြန်လာတာပဲ။ ငါ တိုးတက်လာပြန်ပြီ!”

ထို့နောက် သူသည် မြို့ထဲသို့ မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ချန်ရှင်းမြို့မှာ လူဦးရေ နှစ်သိန်းကျော် နေထိုင်သည့် မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ ယနေ့မှာ ဈေးနေ့ဖြစ်သဖြင့် မြို့ထဲ၌ ပုံမှန်ထက် ပို၍ စည်ကားနေပြီး လမ်းတစ်လျှောက် ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အပြာနုရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ အကြိမ်ကြိမ် လျှော်ဖွတ်ထားသဖြင့် အရောင်ပင် လွင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ မုန့်ဝမ်ရှူး ပင်။ သူမသည် ဝယ်ယူထားသည့် ဆန်၊ ဂျုံနှင့် ဆီထုပ်များကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ မုန့်ဝမ်ရှူးသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းပြီး မြို့ထဲသို့ လာခွင့်ရရန် မိဘများကို အကြာကြီး ပူဆာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဦးလေး... ဒီဆန်မုန့်က ဘယ်လောက်လဲဟင်”

“တစ်ပြားပဲ ကလေးမ”

“ဒီလောက်တောင် ပေါတာလား။ သုံးခု... မဟုတ်ဘူး၊ လေးခု ပေးပါ”

မုန့်ဝမ်ရှူးသည် တစ်ယောက်တည်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အိမ်မှာ အမြဲတမ်း အလကားလာစားလေ့ရှိသည့် ဟိုလူငယ်လေး၏ မျက်နှာက စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုမျက်မမြင်ကောင်လေးအကြောင်း တွေးမိသည်နှင့် မုန့်ဝမ်ရှူးသည် ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်လိုက်မိသည်။

“ဟွန့်! သူ့ရဲ့ ခွေးနှာခေါင်းနဲ့ဆိုရင် အနံ့ရတာနဲ့ ဘာလို့ သူ့အတွက် မဝယ်ခဲ့တာလဲလို့ လာမေးတော့မှာ”

အဘိုးအိုသည် ကောက်ညှင်းဆန်မုန့်များကို စက္ကူဖြင့် အမြန်ထုပ်ပေးလိုက်သည်။ မုန့်များကို ယူပြီးနောက် မုန့်ဝမ်ရှူးသည် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ မြို့ပြင်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီကွမ်ချီမှာ ချန်ရှင်းမြို့နှင့် ၄ လီ၊ ၅ လီခန့်သာ ဝေးတော့သော်လည်း မုန့်ဝမ်ရှူး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကိုမူ သူ မသိသေးပေ။

ရုတ်တရက် မုန့်ဝမ်ရှူးသည် နောက်ဘက်လမ်းဆီမှ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွတ်နေသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို သူမ တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် တန်ဖိုးကြီး အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲမှ စက္ကူယပ်တောင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခတ်နေသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထောင်လွှားမှုများ အထိုင်းသား ရှိနေပြီး မျက်မှောင်ကိုလည်း အနည်းငယ် ကြုတ်ထားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ဆန်မုန့်ရောင်းသည့် ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုကို ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်တတ်သေးသည်။

ထိုလူငယ်၏ ဘေးတွင် အစေခံ ၄၊ ၅ ယောက်က ဝန်းရံကာကွယ်ပေးထားသည်။ သူတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားကာ အဘိုးအို၏ ဆန်မုန့်ဆိုင်ကို မှောက်လှန်ပစ်လိုက်ပြီး ပူပူနွေးနွေး ဆန်မုန့်များကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြသည်။ အဘိုးအိုသည် မျက်ဝန်းများ နီရဲလျက် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ မုန့်များကို အသည်းအသန် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေရှာသည်။

“မလုပ်ပါနဲ့... မနင်းပါနဲ့... ဒါတွေက အခုလေးတင် လုပ်ထားတာပါ!”

ဝုန်း!

ရက်စက်သော အစေခံများက သူ့ကို မြေကြီးပေါ်သို့ တွန်းလှဲပစ်လိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ရက်စက်စွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။

“ဒီအဖိုးကြီး! မင်းက ပိုက်ဆံမပေးဘဲ ဒီမှာ ဆိုင်ဖွင့်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား။ ဒီနေရာကို ကျောက်မျိုးနွယ်စုက ဝယ်ထားတာ မင်းမသိဘူးလား”

ထိုစကားကြောင့် လူအုပ်ထဲမှ ကန့်ကွက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူမိုက်များက ပြောသမျှလူတိုင်းကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူတို့မှာ ပါးစပ်ပိတ်ထားရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။

လူအုပ်ကြားထဲတွင် မုန့်ဝမ်ရှူးသည် ထိုအဘိုးအိုမှာ သူမ ခုနကတင် မုန့်ဝယ်ခဲ့သည့် ဈေးသည်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားသည်။ သူမသည် ဒေါသတကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ထိုလူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဘာမှ မပြောရဲတော့ပေ။ သူမသည် မျက်မမြင်လူငယ်လေး တစ်ခါက ပေးခဲ့သည့် အကြံကို သတိရသွားသည်။ ‘အပြင်ရောက်ရင် ပြဿနာကို ရှောင်ပြီး ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်ပဲ အာရုံစိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ’ တဲ့။ မုန့်ဝမ်ရှူးသည် ဘာမှ မတတ်နိုင်မှန်း သိသဖြင့် သက်ပြင်းချကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ လှည့်ထွက်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ကျောက်ယွမ်လင်က သူမကို မြင်သွားသည်။ အစကတော့ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာသို့ ပို့လိုက်ခြင်းအပေါ် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ လှပနုနယ်သည့် မိန်းကလေးကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤမိန်းကလေးမှာ အသက် ၁၃၊ ၁၄ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း အလှသွေး ကြွနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲက အပြစ်ကင်းစင်မှုများမှာ ကျောက်ယွမ်လင် ပတ်သက်နေကျ ပြည့်တန်ဆာမများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။

ကျောက်ယွမ်လင်က “ကောက်စန်း... ဒီည အဲဒီကောင်မလေးကို ငါလိုချင်တယ်။ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားစမ်း!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကောက်စန်းသည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ကြွက်မျက်လုံးကဲ့သို့ သေးငယ်သော မျက်လုံးရှိသည့် အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် မုန့်ဝမ်ရှူးကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဘာလုပ်ရမည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ မိန်းကလေး၏ ဝတ်စုံနှင့် လက်ထဲက ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူမမှာ ချမ်းသာသော မိသားစုမှ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဤကဲ့သို့ သာမန်မိသားစုက မိန်းကလေးများကို ကိုင်တွယ်ရခြင်းမှာ အလွယ်ဆုံးပင်။

ကောက်စန်းသည် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ သူ၏ ယုတ်ညံ့သော အတွေးများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ သူသည် အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ ဖော်လံဖားသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး! အခုချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်!”

ကျောက်ယွမ်လင်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ ကွေးညွတ်သွားပြီး ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။ သူသည် နောက်ဘာဖြစ်လာမည်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ယပ်တောင်ဖြင့် ကောက်စန်း၏ ခေါင်းကို တစ်ချက်ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

“သေချာ လုပ်စမ်း”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် ရွှေတုံးကြီးတစ်တုံးကို ထုတ်ကာ ကောက်စန်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“ပိုတာတွေက မင်းအတွက်ပဲ”

ကောက်စန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဘေးနားက လူအုပ်ကို အော်ဟစ်လိုက်၏။

“လစ်ကြစမ်း! ကြည့်စရာ မရှိဘူး! အိမ်ပြန်ကြတော့!”

ကျောက်ယွမ်လင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကောက်စန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ကာ အဘိုးအို၏ လှည်းကို ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ကန်ချလိုက်သည်။

“ဆိုင်ခန်းခက တစ်လကို ကြေးပြားသုံးကုံးပဲ။ မပေးချင်ရင် ဒီမှာ ဆိုင်မဖွင့်နဲ့။ မင်း ဖွင့်တိုင်း ငါ လာဖျက်မှာပဲ!”

အဘိုးအို၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မျက်နှာကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်သော်လည်း သွေးစက်များက ကျန်နေဆဲပင်။ ထိုသို့ ဖြစ်နေသည့်တိုင် သူက တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောရှာသည်။

“သ-သခင်... အရင်က တစ်လမှ တစ်ကုံးပဲ မဟုတ်လား။ ဘ-ဘယ်လိုလုပ်... နှစ်ရက်တည်းနဲ့ ဒီလောက်တောင် တက်သွားရတာလဲ”

ကောက်စန်းသည် ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေထားသည့် ဆန်မုန့်များကို ကောက်ယူကာ အဘိုးအို၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းကို စောင်းကာ ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“တစ်ကုံးဟုတ်လား။ ဟက်... ငါ့ညီအစ်ကိုတွေလည်း စားရသောက်ရဦးမှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား”

အဘိုးအိုသည် အရှက်ရစွာဖြင့် ဖုန်များပေနေသော ဆန်မုန့်ကို မျိုချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... နားလည်ပါပြီ...”

“ဟားဟားဟား... အဲဒါ တကယ် ရယ်ရတာပဲ အစ်ကိုကောက်”

“သူက အကြောင်းကို မသိသေးတာ။ အစ်ကိုကောက်... သခင်လေးက ခုနက ဘာပြောသွားတာလဲ”

ကောက်စန်းက ပြုံးပြီး ရွှေတုံးကြီးကို သူတို့ရှေ့မှာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“ငါတို့ မကြာခင်က မြို့ထဲမှာ ဖာခေါင်းမအိုကြီး တစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိထားတယ် မဟုတ်လား”

“သူ့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ... ဒေါ်ဒေါ်မေလား။ သူ့ကို သွားခေါ်လိုက်။ ပြီးတော့ မင်းတို့က အဲဒီကောင်မလေးကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ အချိန်ဆွဲထားစမ်း”

အမိန့်ရသည်နှင့် အခြားသူများမှာ ချက်ချင်း အလုပ်စလုပ်ကြတော့သည်။ ကောက်စန်းသည် သူ၏ ဝါကျင့်ကျင့် သွားများကို ဖြီးပြလိုက်၏။ သူ၏ ကုန်းနေသော ကျောပြင်ကြောင့် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည့်အခါ ပို၍ပင် ရွံစရာကောင်းနေသည်။

သူသည် မုန့်ဝမ်ရှူးကို ကျောက်ယွမ်လင်ထက်ပင် အရင် မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်ယွမ်လင်သာ မပါလျှင် သူကိုယ်တိုင်ပင် အရင် မြည်းစမ်းကြည့်မိမှာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်... ကျောက်ယွမ်လင်၏ စိတ်ဓာတ်အရ နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ညီအစ်ကိုများလည်း အခွင့်အရေး ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

“ဟိဟိ... လှလိုက်တာ...”

မကြာမီမှာပင် မုန့်ဝမ်ရှူးသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ ဘယ်သွားသွား တစ်စုံတစ်ယောက်က လမ်းပိတ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး သူတို့ကို အပြတ်ခါချ၍ မရပေ။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ စတင် စိမ့်ဝင်လာသည်။

မှောင်ရိပ်ကျနေသော လမ်းကြားတစ်ခုတွင် ကောက်စန်းသည် သူ၏ရှေ့မှ သဘောကောင်းပုံရသည့် အဘွားအိုတစ်ဦးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက ဘေးနားက လူကို မေးလိုက်၏။

“ဒါ အဲဒီ ဒေါ်ဒေါ်မေ ဆိုတာ သေချာလား။ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရတာတော့ တကယ့် လူကောင်းပုံပဲ...”

အဘွားအိုက ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

“သခင်တို့ မသိလို့ပါ။ ကျမက ဒီလိုပုံစံမျိုး မဟုတ်ရင်... လူတွေက ကျမ ထောင်ချောက်ထဲ ဘယ်လိုလုပ် သက်ဆင်းကြမှာလဲ။ လူတွေရဲ့ သနားကရုဏာစိတ်ကို အသုံးချတာက ကျမ အလုပ်ရဲ့ အခြေခံပဲလေ”

ကောက်စန်းက သဘောကျသွားပြီး လိုရင်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ဒီကိစ္စကို ဒေါ်ကြီးကိုပဲ လွှဲလိုက်မယ်။ အလုပ်ပြီးရင် ငွေစင် အကျပ်သုံးဆယ် ရမယ်”

အဘွားအို၏ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စုတ်ပြတ်ကာ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော အဝတ်အစားများကို ထုတ်ပြီး လဲဝတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သပ်ရပ်နေသော ဆံပင်များကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး မြေကြီးကို လက်ဖြင့် ပွတ်ကာ လက်သည်းကြားထဲတွင် ဂျီးများ ဝင်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်မှုန့်များကို မျက်နှာပေါ်၌ သုတ်လိမ်းလိုက်၏။

ကောက်စန်းသည် အဘွားအိုကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားသွားလေပြီ။ အစကတော့ သူမသည် မျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခုမှ လူကြီးပိုင်းတစ်ဦးနှင့် တူသော်လည်း ယခုမူ ဘဝပျက်နေသည့် အဘွားအိုတစ်ဦးနှင့်သာ တူတော့သည်။ လည်လှပတ်လှသည့် ကောက်စန်းပင်လျှင် သူမ၏ အစွမ်းပြောင်းလဲမှုကို လက်မထောင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မြို့ထဲသို့ ရောက်ခါစရှိသေးသည့် လီကွမ်ချီသည် အရက်ဆိုင်သို့ ဝမ်းသာအားရ ပြေးသွားသည်။ ထင်ထားသလို မဟုတ်ဘဲ ဝဖြိုးသော လူလတ်ပိုင်း ဆိုင်ရှင်မှာ ရိုင်းစိုင်းခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား သူက လီကွမ်ချီကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဟားဟား! မျက်မမြင်ကောင်လေး၊ မင်း ဒီကို မလာတာ ကြာပြီပဲ!”

ဆိုင်ရှင်၏ နွေးထွေးသော နှုတ်ဆက်မှုကို ကြားရသည့်အခါ လီကွမ်ချီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“သူဌေးကျောက်၊ ခင်ဗျား ဆိုင်ကတော့ အရောင်းသွက်နေပုံပဲနော်! ခင်ဗျားလည်း အတော် ဝလာတာပဲ!”

အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် သူဌေးကျောက်သည် လီကွမ်ချီ၏ စကားကို စိတ်မဆိုးပေ။ အမှန်တော့ လီကွမ်ချီမှာ သူ့အတွက် အရေးပါသူ ဖြစ်သည်။ လီကွမ်ချီ သူ့ဆီမှာ အရက်စဝယ်ကတည်းက သူ၏ ဆိုင်မှာ အရောင်းတက်လာပြီး ဆိုင်ပင် ချဲ့နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုံတွေ့ပြီးနောက် ‘ကျောက်တဖု’ ဟု အမည်ရသည့် ဆိုင်ရှင်ကြီးမှာ လီကွမ်ချီနှင့် အတော်ပင် ရင်းနှီးသွားခဲ့သည်။

ကျောက်တဖုက လီကွမ်ချီကို နေကြာစေ့အချို့ ပေးလိုက်ပြီး “ပုံမှန်အတိုင်းပဲလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီကွမ်ချီ ခေတ္တမျှ တွေးလိုက်ပြီး ဦးလေးမုန့်အတွက် အရက်ဝယ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသည်ကို သတိရသွားသည်။ သူက ရက်ရက်ရောရောပင် မှာလိုက်၏။

“ဆောင်းဦးပန်းအရက် လေးအိုး ပေးပါ”

ကျောက်တဖုက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အသံဟိန်းဟိန်းဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဖောက်သည်ဟောင်းကြီးအတွက် ဆောင်းဦးပန်းအရက် လေးအိုးဟေ့!”

သူ့ကို ‘ဖောက်သည်ဟောင်းကြီး’ ဟု ခေါ်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီကွမ်ချီက -

“ဟဲဟဲ... ‘ဖောက်သည်ဟောင်းကြီး’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးတောင် ထည့်သုံးလိုက်တာလား။ ဘာလဲ... ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်က အရက်ထဲ ရေရောမှာ စိုးလို့လား”

ကျောက်တဖုမှာ လန့်သွားပြီး လက်ခါပြလိုက်သည်။

“အဲလို မပြောပါနဲ့! ငါ မလုပ်ရဲပါဘူး! ငါ ကျောက်တဖုက ဖောက်သည်တွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို အခြေခံပြီး စီးပွားရှာလာတာပါ။ ခုနကတော့ ပျော်လို့ ပြောလိုက်တာပါ...”

ဆိုင်အကူက အရက်ပြင်ပေးနေစဉ် လီကွမ်ချီသည် ဆိုင်ကောင်တာတွင် နေကြာစေ့စားရင်း ကျောက်တဖုနှင့် စကားစမြည် ပြောနေသည်။ လူအုပ်ကြားထဲမှ တစ်ဆင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ပျက်စီးသွားသော ဆိုင်အပိုင်းအစများကို လိုက်ကောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

လီကွမ်ချီသည် ကျောက်တဖုဘက်သို့ လှည့်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“အဘိုးကြီးကျောက်... ဦးလေးရှောင် ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်သူက သူ့ဆိုင်ကို လာဖျက်သွားတာလဲ”

ကျောက်တဖု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည်လည်း ဦးလေးရှောင်နှင့် လူမိုက်များအကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆိုင်မှာ မြို့ထဲတွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသဖြင့် အခုထိတော့ အန္တရာယ် မရှိသေးသော်လည်း သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။

“ဟူး... ခေါင်းခဲစရာပဲ။ မကြာသေးခင်က ကျောက်မျိုးနွယ်စု ဆိုတဲ့ အဖွဲ့က ဒီနားက လမ်းသုံးလမ်းကို ဝယ်လိုက်တယ်။ အဲဒါနဲ့တင် ဆိုင်ခန်းခတွေက တစ်ညတည်းနဲ့ နှစ်ဆကျော် တက်သွားတာပဲ! အခုဆို ပတ်ဝန်းကျင်က ဆိုင်တွေရော၊ ငါတို့ရော ပြောင်းဖို့ စဉ်းစားနေကြပြီ”

လီကွမ်ချီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးကို မှေးကာ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

“ကျောက်မျိုးနွယ်စု ဟုတ်လား”

သို့သော် သူ ထိုအကြောင်းကို ထပ်မတွေးတော့ဘဲ ကျောက်တဖု၏ ရှင်းပြချက်ကိုသာ ဆက်နားထောင်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

“ဒါက တကယ်ကို လွန်လွန်းတာပဲ! သူတို့က ခင်ဗျားတို့အားလုံး စာချုပ်ဖျက်ပြီး ပြောင်းသွားမှာကို မကြောက်ကြဘူးလား”

ကျောက်တဖုက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး ဟောက်လိုက်၏။

“သူတို့ ဘာတွေးနေလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ငါလည်း ပြောင်းဖို့ ပြင်နေပြီ။ နောက်နေရာက ဈေးနည်းနည်းပဲ သက်သာရင်တောင် ပြောင်းမှာပဲ။ ဒီလောက် ဈေးကြီးနေတာ ဘယ်သူက အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ!”

“သူဌေး... ဆောင်းဦးပန်းအရက် လေးအိုး ရပါပြီ”

လီကွမ်ချီသည် အရင်ကထက် သိသိသာသာ သေးငယ်သွားသော အရက်အိုးများကို ကြည့်ကာ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိသည်။

“ဟေ့! အရည်အသွေးကို မလျှော့ဘဲ အရေအတွက်ကို လျှော့လိုက်တာလား!”

ကျောက်တဖုသည် အိုးတိုးအောက်တိုး ဖြစ်သွားကာ လီကွမ်ချီ ပေးထားသည့် ပိုက်ဆံထဲမှ အချို့ကို ပြန်အမ်းလိုက်သည်။

“ဟူး... ငါ့မှာလည်း ရွေးချယ်စရာ သိပ်မရှိဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား”

လီကွမ်ချီ ပိုက်ဆံကို ယူကာ အရက်အိုးကို လှုပ်ခါကြည့်ရင်း အကြံပေးလိုက်၏။

“အဘိုးကြီးကျောက်... ခင်ဗျား ဒီလိုတော့ စီးပွားမရှာသင့်ဘူးနော်... ထားပါတော့၊ ကျွန်တော် ဦးလေးရှောင်ဆီ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရသဖြင့် ကျောက်တဖု သက်ပြင်းထပ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ တပည့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ -

“လဲပေးလိုက်!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဗျာ? ဘာကို လဲရမှာလဲ”

“အိုးတွေကိုပေါ့! ငါက ဘာကို ပြောရမှာလဲ ငတုံးရဲ့...”

“ဪ... ဪ! နားလည်ပါပြီ! ဒါနဲ့ ခုနက ကျွန်တော် ကြည့်နေတာလေ၊ ဟို အပြာရောင် ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးတော့ ပြဿနာတက်တော့မယ် ထင်တယ်...”

“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း! မပြောသင့်တာကို လုံးဝ မပြောနဲ့!”

ကျောက်တဖုသည် ဘေးဘီကို ဂရုတစိုက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လီကွမ်ချီကို ရင်ဖွင့်ရဲသော်လည်း ကျောက်မျိုးနွယ်စုကို ရန်စရန်မူ မဝံ့ရဲပေ။

လီကွမ်ချီသည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး ဆိုင်အကူဘက်သို့ လှည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်၏။

“ဘယ်က အပြာရောင် ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ”