အခန်း (၂၈) - ဓါးခေါင်းတလားကို လေ့လာခြင်း

နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်၊ လီကွမ်ချီသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ လမ်းညွှန်နိုင်သွားသည့်အခါတွင်မှ လီနန်ထင်သည် ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အခက်ခဲဆုံးအပိုင်းမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ ကျန်ရှိသည်များကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ကျင့်ကြံရန် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော လီကွမ်ချီသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ခြေရင်းရှိ ဓါးခေါင်းတလားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းကို မတ်တပ်ရပ်စေပြီး အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်မိသည်။ ဤဓါးခေါင်းတလားကို မရရှိခင်က ၎င်းပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါမျိုးကို သူတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ— ကြားပင်မကြားဖူးခဲ့ပါ။

ကျောက်သားဓါးခေါင်းတလားပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော မိစ္ဆာသားရဲများကို သိသလားဟု လီနန်ထင်ကို သူ မေးကြည့်ဖူးသော်လည်း ဆရာဖြစ်သူကမူ ဤသားရဲများမှာ တကယ်မရှိဘဲ ထွင်းထုသူ၏ စိတ်ကူးယဉ်ဖန်တီးမှုများသာ ဖြစ်သည်ဟု အသေအချာ ဖြေခဲ့သည်။

ကြီးမြတ်သော နတ်သားရဲကြီး လေးပါးမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော သားရဲများမှာ ဂိုဏ်း၏ 'မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကျမ်း' ထဲတွင်ပင် ပါဝင်ခြင်း မရှိပေ။

လီကွမ်ချီသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ကာ ဓါးခေါင်းတလားကို ဦးချ (ကန်တော့) လိုက်လေသည်။ သူ အတန်ကြာ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။ သူသည် ပြန်ထလိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါမျိုး လုပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား? ရှေးဟောင်းပုံပြင်တွေထဲမှာတော့ ဒီလိုပစ္စည်းတွေထဲမှာ အဖိုးအိုတွေ နေထိုင်တတ်ကြတယ် ဆိုတာမျိုး ရှိတယ် မဟုတ်လား?"

လီကွမ်ချီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ ဤအရာသည် သာမန်ဓါးခေါင်းတလား မဟုတ်ကြောင်း သူ သံသယဝင်နေသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်စ ပထမဆုံးနေ့က လုခန်းနျန်းသည် အကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် သူ ဝိညာဥ်အမြုတေ ရွေးချယ်စဥ်က ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မမြင်ခဲ့ကြပေ။

သူသည် အဘယ်ကြောင့် 'လျှပ်စီး' ဓာတ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ရသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို သူတစ်ယောက်တည်းသာ သိသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာမှ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု၊ ရှင်းပြ၍မရသော ခံစားချက်တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျမ်းစာအဆောင်တွင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့်ကျင့်စဥ်ကိုမဆို ရွေးချယ်နိုင်သော်လည်း ဓါးခေါင်းတလားက အနည်းငယ် တုန်ခါကာ သူ့အား ထိုကျမ်းစာအကြွင်းအကျန်ဆီသို့ လမ်းညွှန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ခဏမျှ စဥ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အခြားအကြံတစ်ခု ရလာပြန်သည်။ သူ၏လက်ချောင်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ဓါးခေါင်းတလားပေါ်သို့ သွေးတစ်စက် ချလိုက်သည်။ ဘာမှ ဖြစ်မလာပါ။

"သွေးနဲ့ အသက်သွင်းရတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဒါပေမဲ့ အလုပ်ဖြစ်သင့်တာပဲ... မှော်လက်နက်တွေနဲ့ ရတနာတွေက သွေးနဲ့ အရှင်သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်..."

ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် တက်ကြွသွားသည်။

"ငါ သွေးပေးတာ နည်းနေလို့နေမှာ!"

သူသည် ချက်ချင်းပင် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှီးလိုက်ရာ သွေးများမှာ စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့ ဓါးခေါင်းတလားပေါ်သို့ စီးကျသွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လီနန်ထင်သည် လီကွမ်ချီ၏ ကျင့်ကြံခြင်းတိုးတက်မှုကို စစ်ဆေးရန် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားရသည်— လီကွမ်ချီသည် မျက်နှာဖြူလျော်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေပြီး လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ဓါးခေါင်းတလားပေါ်တွင် သွေးခြောက်များ ပေကျံနေလေသည်။

လီနန်ထင်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး ပျာပျာသလဲဖြင့် လူငယ်လေး၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ပြေးသွားတော့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?! မင်းကို ဘာတွေက ဒီလောက်အထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်အောင် တွန်းအားပေးလိုက်တာလဲ?!"

လီနန်ထင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။

"အို... ငါ့ရဲ့ မိုက်မဲတဲ့တပည့်လေးရယ်... မင်း ဘယ်လိုအခက်အခဲတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့လို့လဲ? ဘုရားရေ... သွေးတွေ အများကြီး ကုန်သွားတာပဲ!"

သွေးတိတ်အောင် အမြန်လုပ်ပေးပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲမှ ကျောက်စိမ်းနီပုလင်းကို ထုတ်ကာ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို နှစ်ခြမ်းခွဲကာ လီကွမ်ချီကို တိုက်ကျွေးလိုက်ပြီးနောက် ဝိညာဥ်စွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို အသုံးပြု၍ လီကွမ်ချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဆေးစွမ်းပြန့်အောင် ကူညီပေးလိုက်လေသည်။

ဒုတိယမြောက်နေ့ နံနက်တွင် လီကွမ်ချီသည် ဝေဝေဝါးဝါး မျက်လုံးများဖြင့် နိုးလာခဲ့သည်။ သူ၏ခေါင်းမှာ ခဲဆွဲထားသကဲ့သို့ လေးလံနေသည်။ သူ၏အမြင်အာရုံ ကြည်လင်လာသောအခါ ကုတင်ဘေးတွင် လီနန်ထင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဆရာဖြစ်သူက သူ့ကို ကြင်နာစိုးရိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

လီနန်ထင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပိုမိုခင်မင်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပါးပြင်ကို အသာအယာ နှိပ်နယ်နေသည်။ လီကွမ်ချီ နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးလျက် ရေတစ်ခွက်ကို လှမ်းပေးကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လာ... ရေလေး နည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး"

ထိုသို့သော ကြင်နာယုယမှုကို အံ့သြသွားမိကာ လီကွမ်ချီသည် ရေကို ဂရုတစိုက် တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

"အဲ... ဆရာ၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ?"

လီနန်ထင်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ကုတင်ဘေးရှိ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး -

"ကွမ်ချီ... ငါက အမြုတေအဆင့် ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ မင်းမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခုရှိရင် ငါ့ကို ပြောရမယ်! ဒီ 'မဟာရှ' ဓါးဂိုဏ်း ထဲမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ကလွဲရင် ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကို နှိပ်စက်ရဲရင် ငါ မင်းဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ်!"

"ငါ ပြောချင်တာက... ဒီလို အစွန်းရောက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မသုံးပါနဲ့။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီးက အခုထိ ချောမွေ့နေတာပဲကို။ ဘာလို့ သေကြောင်းကြံရတာလဲ? ပြောစမ်းပါ... ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ဆရာဖြစ်သူ၏ နှစ်သိမ့်စကားများကို နားထောင်ရင်း လီကွမ်ချီ၏ နှလုံးသား နွေးထွေးသွားသည်။

သို့သော် အမှန်တရားကို ပြောပြရန်မှာမူ သူ အလွန်အမင်း ရှက်နေမိသည်...။ အကြောင်းမှာ ရှင်းပြရမည်ဆိုလျှင် "ကျွန်တော့်ဓါးခေါင်းတလားက ထူးခြားတယ်ထင်လို့ အရှင်သခင်ဖြစ်အောင် သွေးနဲ့ အသက်သွင်းကြည့်တာ... သွေးအထွက်လွန်ပြီး မေ့လဲသွားတာပါ" ဟု ပြောရမည် မဟုတ်ပါလား။

လီကွမ်ချီ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီနန်ထင်က အဆိုးဆုံးကိုသာ တွေးမိသွားတော့သည်။ သူ၏တပည့်သည် အရှိန်အဝါကြီးမားသော နောက်ခံရှိသူတစ်ဦးဦးကို စော်ကားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ဘုန်း...!

သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသည်။

"မကြောက်နဲ့! ငါ့ကိုပြော! ငါ့တပည့်ကို ဘယ်သူက အနိုင်ကျင့်ရဲတာလဲ?!"

ခဏအကြာတွင် လီနန်ထင်သည် သူ၏ နားထင်ကို နှိပ်နယ်ရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ခဏမျှ မှိတ်ထားပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ ရယ်ရမလို ငိုရမလိုပင်။ ဆရာဖြစ်သူ၏ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လီကွမ်ချီမှာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် သူ၏ခြံဝန်းထဲတွင် ထမင်းဖိတ်စားမည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး တိုးလာခဲ့သည်။ ဓါးခေါင်းတလား ပိသွားစဥ်က ယွီဆွေ့အန်း ၏ နံရိုးနှစ်ချောင်း ကျိုးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် လီကွမ်ချီ ဘာကြောင့် မေ့လဲသွားရသည်ကို သိလိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် သူမသည် နံရိုးနာကျင်မှုကို မေ့ထားကာ တောင်အောက်သို့ ပြေးဆင်းလာပြီး သူ့ကို လှောင်တော့သည်။

"ဟားဟားဟား! မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုအတာပဲ! တော်တော်အတာပဲ! သွေးအထွက်လွန်လို့ မေ့လဲတယ်တဲ့လား! ရှက်စရာကြီး...!"

လီကွမ်ချီက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သစ်သားတိုင်ကို ဓါးဖြင့် ခုတ်လိုက်၊ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်နှင့်သာ ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေသည်။ ဤအရာမှာ သူ၏ တတိယမြောက် သစ်သားတိုင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် သူသည် ကျမ်းစာအဆောင်သို့ တစ်ခေါက်ပြန်သွားကာ ဓါးကွက်တစ်ခုကို ကျပန်းရွေးချယ်ခဲ့သည်— ၎င်းမှာ 'ကြာပြာဓါးကွက်' ပင် ဖြစ်သည်။ လီနန်ထင်သည် သူ့အတွက် လက်နက်တိုက်မှ တပည့်အားလုံးအတွက် သတ်မှတ်ထားသော သံဓါးတစ်လက်ကို ယူပေးထားသည်။

မဟာရှ ဓါးဂိုဏ်းသည် အဓိကအားဖြင့် ဓါးကျင့်ကြံသူများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော်လည်း တပည့်တိုင်းမှာ ဓါးကျင့်စဥ်များနှင့် မကိုက်ညီကြပေ။ တပည့်အများအပြားသည် အခြားသော လက်နက်များကိုသာ လေ့ကျင့်ကြသည်။ လီကွမ်ချီသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် (၁) ကိုလည်း အခြေခိုင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရှိန်အဝါ ဝဲဂယက်သည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာနေသည်။

လီနန်ထင်သည် သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် လာရောက်စစ်ဆေးခဲ့ပြီး သူ၏တပည့်က နောက်ထပ် သွေးဖြင့် အသက်သွင်းသည့် လုပ်ရပ်မျိုး ထပ်မလုပ်တော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ စိုးရိမ်မှုများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

လီကွမ်ချီသည် သူ၏ခြံဝန်းထဲမှ မထွက်သလောက်ပင် ဖြစ်ပြီး ဓါးရေးကျင့်ခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်စေသည်။ သူသည် 'ကြာပြာဓါးကွက်' ကို လေ့ကျင့်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြေခံ ဓါးပုံစံများကိုသာ အထပ်ထပ်အခါခါ လေ့ကျင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူ ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ တစ်လ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ထိုအချိန်အတွင်း သူသည် မဟာရှဓါးဂိုဏ်းသမိုင်းတွင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များသို့ အမြန်ဆုံး တက်လှမ်းနိုင်သည့် တပည့်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် (၁) မှ အဆင့် (၅) သို့ တစ်လအတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏အရှိန်မှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြားဖူးလောက်အောင်ပင်။

သို့သော် လီကွမ်ချီ တစ်ယောက်တည်းသာ ဟိုးဟိုးကျော်ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပေ။ သတ္တုတောင်ထိပ် မှ ရဲ့ဖုန်းသည်လည်း မကြာမီမှာပင် အဆင့် (၄) သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ မြေကမ္ဘာတောင်ထိပ် မှ လင်းတုန်း သည်လည်း အဆင့် (၃) သို့ ရောက်ရှိနေပြီး အဆင့် (၄) သို့ ရောက်ရန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြားလည်း လီကွမ်ချီကမူ သူတို့အားလုံးထက် ရှေ့ရောက်နေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် မျက်မမြင်လူငယ်လေးကို သူ၏ ရွယ်တူများက သူ၏ ငြင်းပယ်၍မရသော ထူးချွန်မှုကို အသိအမှတ်ပြုသောအားဖြင့် 'အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီး' ဟု ခေါ်ဝေါ်လာကြသည်။

သူ ထမင်းစားဆောင်သို့ ဝင်လာသည့်အခါတိုင်း လူများက သူ့အတွက် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ သူတို့သည် သူ့ကို လနှင့်ကြယ်များကဲ့သို့— အမြဲတမ်း လေးစားသမှုဖြင့်၊ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံကြသည်။ သို့သော်...