အခန်း (၂၆) - မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျမ်းစာကြွင်း - လျှပ်စီးသုတ္တန်

မကြာမီမှာပင် ရဲ့ဖုန်းသည် သူ၏ ပထမဆုံး ဝိညာဥ်အလင်းတန်းကို ဖမ်းမိသွားသည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုကျမ်းစာ၏ အဆင့်အတန်းကို မကျေနပ်သဖြင့် ဘေးသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။ နာရီဝက်အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

သူသည် နောက်ထပ် ဝိညာဥ်အလင်းတန်း နှစ်ခုကို ဖမ်းမိခဲ့သော်လည်း နှစ်ခုစလုံးကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြန်သည်။ သူကဲ့သို့ မာန်မာနကြီးသူတစ်ယောက်သည် အောက်တန်း သို့မဟုတ် အလယ်အလတ်အဆင့် နက်မှောင်သောသစ်သားအဆင့် ကျမ်းစာမျိုးနှင့် မည်သည့်အခါမျှ တင်းတိမ်မည်မဟုတ်ပေ။

ရှုး...!

ရဲ့ဖုန်းသည် ရွှေရောင်ဝိညာဥ်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖမ်းရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ထိုအလင်းတန်းက ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ သူ၏လက်ချောင်းထိပ်လေးများကို ဝဲပျံကျော်လွှားသွားသည်။

သူသည် လေထဲတွင် ကိုယ်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအလင်းတန်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ညှပ်ဖမ်းလိုက်လေတော့သည်!

လီကွမ်ချီက သူ့နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်သည်။ ရဲ့ဖုန်းသည် ထိုအလင်းတန်းနောက်သို့ လိုက်မည်ဟု သူ ကြိုတင်ခံစားမိနေခဲ့သည်— အကြောင်းမှာ ထိုအလင်းတန်းသည် အခြားအရာများထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါ ကို ထုတ်လွှတ်နေသောကြောင့်ပင်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝိညာဥ်အလင်းတန်းထဲမှ ကျမ်းစာကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ရဲ့ဖုန်း၏မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။

ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသော နာရီဝက်အချိန်သည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ ရဲ့ဖုန်းသည် အားယူကာ ဝါးတားတား အနည်းငယ် မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

"ဟူး... တကယ့်ကို စိန်ခေါ်မှုကြီးပဲ။ ဝိညာဥ်အလင်းတန်းတွေက အရမ်းမြန်လွန်းတယ်။ ငါ တော်တော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရလို့ပဲ ဒီ အဆင့်မြင့် နက်မှောင်သောသစ်သားအဆင့် ကျမ်းစာကို ဖမ်းမိတာ"

ထို့နောက် သူသည် လီကွမ်ချီကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လီကွမ်ချီက ထိုကျမ်းစာအမည်ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ 'နေဝင်ချိန်ရွှေရောင်နှလုံးသားကျမ်းစာ' ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းသည် ရဲ့ဖုန်း၏ ဝိညာဥ်အမြုတေနှင့် ကိုက်ညီသော ကျမ်းစာဖြစ်သဖြင့် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

လီကွမ်ချီက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် နောင်တရသလို လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး... ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးတွေကို မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်"

ရဲ့ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်ကာ -

"ဟားဟား... ရပါတယ်။ ငါက အလောင်းအစား ဝါသနာပါတဲ့လူပဲ။ အရာရာကို လောင်းကြေးထပ်ရတာ သဘောကျတယ်။ မင်းရှုံးရင် ငါ ထက်ဝက်ပဲ ယူပါ့မယ်။

ငါ ရဲ့ဖုန်းက ရိုးသားတဲ့ လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်ပါ၊ ပြောတဲ့အတိုင်းလည်း လုပ်တယ်"

လီကွမ်ချီက ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး စင်မြင့်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်တက်ကာ ခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

သူသည် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို အကြာကြီးကတည်းက အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်— ၎င်းမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းနေသော ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ ခန်းမထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အရှိန်အဝါသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရဲ့ဖုန်းသည် လီကွမ်ချီက မိမိထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ခရမ်းရောင်ဝိညာဥ်အလင်းတန်းနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအလင်းတန်းသည် မြန်လွန်းလှသည်။ အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လီကွမ်ချီ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ အကြိမ်ကြိမ် လွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

လီကွမ်ချီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏အကြည့်သည် အခြား ခရမ်းရောင်ဝိညာဥ်အလင်းတန်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူသည် ကျောပေါ်မှ ဓါးခေါင်းတလားကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီးနောက်— လွှတ်ချလိုက်သည်။

လေးလံသော ဓါးခေါင်းတလားသည် အောက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ရဲ့ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူက ကိုယ်အလေးချိန်လျှော့ပြီး အရှိန်နဲ့ လျင်မြန်မှုကို မြှင့်တင်မလို့လား? ဒါပေမဲ့ ဒါက ဓါးတစ်လက်ပဲကို... ဟာ! သောက်ကျိုးနည်း!"

ဘုန်း...!

ဓါးခေါင်းတလားသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ကျောက်ပြားများကို ရိုက်ခွဲလိုက်သံသည် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ လီကွမ်ချီသည် ဓါးခေါင်းတလားပေါ်သို့ နင်းချလိုက်ပြီးနောက် ဒူးကိုကွေးကာ လေထဲသို့ ပြန်လည် ပျံတက်သွားသည်။

​ဂျောက်...!

ပြင်းထန်သော အားကြောင့် ကျောက်ပြားများပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းများသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အချို့သော ကျောက်ပြားများမှာမူ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

လီကွမ်ချီသည် ရိပ်ခနဲဖြစ်သွားပြီး အခြားသော ခရမ်းရောင်ဝိညာဥ်အလင်းတန်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။ ထိုအလင်းတန်းသည် လီကွမ်ချီကို သတိပြုမိသည်နှင့် သူ၏လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

သို့သော် လီကွမ်ချီက မည်သို့မျှ အလွတ်မပေးချေ။ သူ၏ခါးတွင် ချည်နှောင်ထားသော ဝိညာဥ်အိတ် မှ အလင်းတစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ လက်သွားပြီးနောက် သူ၏လက်ထဲတွင် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး သုံးတုံး ပေါ်လာသည်။

သူသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါလိုက်ကာ ကျောက်တုံး သုံးတုံးစလုံးကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဝိညာဥ်အလင်းတန်းကို သွားရောက် ထိမှန်သွားပြီး လမ်းကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီကွမ်ချီသည် ထိုဝိညာဥ်အလင်းတန်းကို သူ၏လက်ထဲတွင် အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်မှောင်သည် တွန့်ချိုးသွားသည်။ ဤဝိညာဥ်အလင်းတန်းက... ဘယ်လိုမှ အစွမ်းထက်တယ်လို့ မခံစားရပါလား။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ငြိမ့်ညောင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ဓါးခေါင်းတလားကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မကာ ကျောပေါ်သို့ ပြန်လည် လွယ်ပိုးလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ သူသည် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသော ရဲ့ဖုန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လီကွမ်ချီသည် လေပြည်ညင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် စင်မြင့်မြင့်ထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူသည် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး လွင့်ပျံနေသော ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးအားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ရက်ရောမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုရဲ့။ ငါတောင် အားနာလာပြီ"

ရဲ့ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အံ့အားသင့်နေမှုမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူက လီကွမ်ချီကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်း... မင်း! မင်း! မင်း!"

လီကွမ်ချီက အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ခတ်လိုက်သည်။ "ငါလား?"

ရဲ့ဖုန်းသည် အသက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"မင်းကျောပေါ်က ဓါးက ဘယ်လောက်လေးလဲ?"

လီကွမ်ချီက ပုခုံးတွန့်လိုက်ကာ "ပိဿာငါးဆယ် (၅၀၀ ဂျင်)" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါး... ငါး! ပိဿာငါးဆယ် (၅၀၀ ဂျင်)?!"

လီကွမ်ချီက ပြန်မဖြေတော့ပေ။ အကယ်၍ ရဲ့ဖုန်းသာ ထိုနေ့က ကောင်းကင်ဘုံရေတံခွန်တောင်ထိပ် ၏ ခန်းမဆောင်တွင် ရှိနေခဲ့ပါက လီကွမ်ချီသည် ပိဿာငါးဆယ်လေးသော အလေးတုံးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။

ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"နေဦး... မင်းက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကို ရောက်နေပြီလား?"

လီကွမ်ချီက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး -

"အေးလေ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် (၁) ပေါ့။ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီကို ကျမ်းစာလာရှာနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဒန်ထျန် (စွမ်းအင်များစုစည်းရာနေရာ)က ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါစုပ်ယူထားတဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် တွေကို အသက်ဓာတ်စွမ်းအင် အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးမယ့် ကျင့်စဥ်ကျမ်းစာမှ မရှိသေးတာ"

ရဲ့ဖုန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။ သူက တုန်တုန်ရီရီ လက်ညှိုးလေးဖြင့် ညွှန်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မပြောခဲ့ဘူးလေ!"

"မင်းမှ မမေးတာ..."

"ကောင်းပြီ! ငါ အငြင်းမပွားတော့ဘူး! ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကျမ်းစာက မင်းထက် သိသိသာသာ ပိုစွမ်းတာပဲ! ငါ မရှုံးသေးဘူး မဟုတ်လား?!"

ရဲ့ဖုန်း၏ အံ့အားသင့်မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း လီကွမ်ချီသည် ထိုလူကို သဘောကျမိသွားသည်— အကြောင်းမှာ သူသည် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးများအကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှ မဟဘဲ လောင်းကြေး၏ ရလဒ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသောကြောင့်ပင်။

လီကွမ်ချီသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ကျမ်းစာကို သူ့အား ပြသရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ၎င်းပေါ်တွင် ကြီးမားသော စာလုံးအချို့ကို ရေးသားထားသည်။

[ကိုးဆင့် လျှပ်စီးပတ်သုတ္တန် ။ အလယ်အလတ် မြေကမ္ဘာအဆင့် ။ ကျမ်းစာမပြည့်စုံ။ အထက်ပိုင်းသာ ပါဝင်သည်။ အမြုတေအဆင့် ကျော်လွန်သော ကျင့်စဥ်များ မပါဝင်သောကြောင့် အမြင့်ဆုံး နက်မှောင်သောသစ်သားအဆင့် အဖြစ် သတ်မှတ်သည်။]

ရဲ့ဖုန်း၏ ပုခုံးများသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လျောကျသွားသည်။ သူက နောင်တတကြီးဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟူး... ငါ ထပ်ရှုံးပြန်ပြီ! ငါ ဘယ်လိုတောင် ကံဆိုးရတာလဲ? ဒီလို လောင်းကြေးမျိုးမှာတောင် ငါ ရှုံးသေးတယ်လို့ ယုံတောင်မယုံနိုင်ဘူး!"

လီကွမ်ချီက ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"နောက်ခါလည်း ငါနဲ့ ထပ်လောင်းဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"

ရဲ့ဖုန်းက ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။ ထွက်ခွာသွားသော လီကွမ်ချီကို ကြည့်ရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။

"ပထမဆုံး စစ်ဆေးမှုက နောက် သုံးလနေရင် ရှိလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် လောင်းကြေးထပ်ကြမလား?"

လီကွမ်ချီက လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာကို လောင်းချင်လို့လဲ?"

ရဲ့ဖုန်းက ခဏလောက် စဥ်းစားလိုက်သော်လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"အခုတော့ ဘာမှ စဥ်းစားမရသေးဘူး။ အဲဒီနေ့ရောက်မှပဲ ကြည့်ကြတာပေါ့။ ဒီနေ့ ရှုံးတာတွေကို ငါ ပြန်နိုင်အောင် လုပ်ရမယ်"

ရဲ့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပနေသော မျှော်လင့်ချက်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီကွမ်ချီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး တချို့ ချန်ထားပေးရမလား?"

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ရဲ့ဖုန်းသည် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးများကို ဂရုမစိုက်ခြင်းပင်။ ယဲ့ဖုန်းက လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ နောက်မှ ငါ့မိသားစုကို ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်"

သူတို့နှစ်ဦးသည် အဆောင်တော်အောက်သို့ အတူတူ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ ဒုတိယထပ်မှ စီနီယာသည် မည်သည့်ကျမ်းစာကို ရွေးချယ်ရမည်ကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေဆဲပင်။ လီကွမ်ချီ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်သည်။

သူတို့ ကျမ်းစာအဆောင် မှ ထွက်လာသောအခါ လင်တောက်ရန် က သူတို့ကို ရုတ်တရက် တားဆီးလိုက်သည်။ လီကွမ်ချီကို ကြည့်ရင်း သူက ပြောလိုက်သည် -

"ပေးစရာရှိတာ ပေးခဲ့ဦး။ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံး!"

လီကွမ်ချီသည် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ သူသည် စိတ်မရှည်မှုကို ထိန်းချုပ်ရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲလင်၊ ဒါက ကျွန်တော့်အပြစ်မဟုတ်ဘူး။ ရဲ့ဖုန်းက ကျွန်တော်နဲ့ လောင်းကြေးထပ်မယ်လို့ အတင်းပြောနေတာ။ ကျွန်တော်က... နည်းနည်းလေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ ကြမ်းပြင်ကို နည်းနည်းလေး ထိခိုက်မိသွားတာပါ။ ရပါတယ်။ အစ်ကိုရဲ့ဖုန်းက သူ ပေးလျော်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်"

ရဲ့ဖုန်းသည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် လီကွမ်ချီကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ လင်တောက်ရန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် လီကွမ်ချီသည် ဝှေ့ခနဲ ထွက်ပြေးသွားတော့သဖြင့် ရဲ့ဖုန်း တစ်ယောက်တည်း အံ့အားသင့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရဲ့ဖုန်းသည် လီကွမ်ချီအတွက် ပေးလျော်လိုက်ရသည်။

"လီကွမ်ချီ! မင်း ငါ့ကို ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံး ကြွေးတင်နေပြီနော်! လောင်းကြေးမထပ်ခင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ပိုက်ဆံချေးပေးတာက ကံဆိုးစေတယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား?!"