အခန်း (၁၇) - မသေမျိုးခြင်း (သို့မဟုတ်) ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ ဘာလဲ

ကျန်ရှိသော တောင်ထိပ်အကြီးအကဲ ခုနစ်ဦးစလုံးက သဘောတူညီသည့်အလား ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ လီနန်ထင်သည် မည်မျှအစွမ်းထက်သည်ကို သူတို့အားလုံး သိကြပြီးဖြစ်သလို လီကွမ်ချီ၏ ပါရမီနှင့်ဆိုလျှင်—တပည့်လက်မခံဘဲ နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း—သူ လက်ခံလိုက်သည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။

မည်သူမျှ အလဟဿ အသက်ရှင်မသွားလိုကြပေ။ သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့၏ အသိပညာများကို နောက်မျိုးဆက်ထံ လက်ဆင့်ကမ်းလိုကြသည်သာ ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီး လူစုခွဲသွားကြ၏။ လီနန်ထင်သည် လီကွမ်ချီကို သူ၏ ဝင်းထဲသို့ ပြန်ခေါ်လာပြီး ရိုးရှင်းသော ဆရာတင်ပွဲ အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဦးသုံးကြိမ်ချ ဂါရဝပြုခြင်းနှင့် လက်ဖက်ရည် ဆက်သခြင်းတို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် အားလုံး ပြီးမြောက်သွားတော့သည်။

လီနန်ထင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကွမ်ချီ... ကံတရားက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ဆရာတပည့် ဖြစ်စေခဲ့ပြီ။ ငါ့မှာ ပေးစရာ အများကြီးမရှိပေမဲ့ ဒီဆေးလုံးကိုတော့ မင်းကို ပေးမယ်"

ဝှူး!

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှ လက်စွပ်လေးသည် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် သူ၏ လက်ဝါးပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာလေးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။

လီကွမ်ချီက ၎င်းကို ရိုသေစွာ လက်ခံလိုက်၏။ သူ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လုံးဝန်းပြီး ပြောင်လက်နေသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းမှာ အလင်းဖျော့ဖျော့လေးပင် ထွက်ပေါ်နေ၏။

"ဆရာ... ဒါက..."

လီနန်ထင် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် 'အခြေခံတည်ဆောက်ရေးဆေးလုံး' ပဲ"

လီကွမ်ချီ ကြောင်သွားသည်။ သူသည် သေတ္တာကို အသာအယာ ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး လီနန်ထင်ထံသို့ ပြန်တွန်းပေးလိုက်၏။ "မဖြစ်ပါဘူး ဆရာ။ ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်။ ဆရာပဲ သိမ်းထားပါ"

လီနန်ထင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါက ပေးပြီးသားဆိုတော့ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ဒါဟာ ငါ့မှာရှိတဲ့ တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာပဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း မင်းကို တစ်လုံးပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးလုံးတွေက လူအာရုံစိုက်မှုကို အရမ်းရစေတယ်။ မင်းအတွက် ဒုက္ခဖြစ်မှာ စိုးလို့ သူက ခဏစောင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။

မင်း 'ချီ' ဆယ်ဆင့်အထိ သန့်စင်ပြီးမှ သူက ပေးလိမ့်မယ်" သူက ဆက်ပြောသည်မှာ - "ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မတူဘူး။ ငါ့မှာ အခုရှိနေတာဆိုတော့ အခုပဲ ပေးလိုက်မယ်!"

သို့သော် လီကွမ်ချီက ဇွတ်ငြင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ဆရာ... ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့အရာကို ဘေးမှာထားပြီး ကျွန်တော် အိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို ဆရာ့ဆီမှာပဲ ခေတ္တ သိမ်းထားပေးပါလား? ကျွန်တော် တကယ်လိုအပ်တဲ့အခါမှ ဆရာက ပြန်ပေးပါ"

လီကွမ်ချီက အတင်းငြင်းနေသဖြင့် လီနန်ထင်လည်း အများကြီး မပြောတော့ပေ။ သူသည် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို ငါပဲ သိမ်းထားပေးမယ်"

"အင်း... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံက သန်မာပြီး 'ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်မှုအဆင့်' အခြေခံတွေကလည်း အရမ်းကောင်းတာကို ငါမြင်ရတယ်!" ဟု လီနန်ထင်က ဆိုသည်။ "အိမ်မှာ မင်းကို သင်ပေးတဲ့ စီနီယာ ရှိသလား?"

လီကွမ်ချီသည် သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူ၏ ပြင်းထန်သော သင်ကြားမှုများကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိသည်။ "ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက အဘိုးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ဆေးစိမ်ရေချိုးခဲ့ရတာပါ။

အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို အလေးအပင်တွေလွယ်ပြီး တောင်ပေါ်တောင်အောက် နေ့တိုင်း အတက်အဆင်း လုပ်ခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ လက်သီးကျင့်စဉ်ကိုလည်း လေ့ကျင့်ခိုင်းတယ်။ အချိန်ကြာလာတော့ ကျွန်တော် ဒီလို ဖြစ်လာတာပါ"

လီနန်ထင်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ သူတို့ ပထမဆုံး စတွေ့ကတည်းက လီကွမ်ချီထံမှ လတ်ဆတ်သော ဆေးနံ့လေးကို ဘာလို့ ရနေသလဲဆိုသည်ကို သူ ယခုမှ နားလည်တော့သည်။ "မင်းကျောပေါ်က အရာကိုလည်း အဘိုးကပဲ ပေးခဲ့တာလား? အဲဒါက ဓားသေတ္တာလား? ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာတော့ မတူဘူး... အဲဒါက အရမ်းကြီးလွန်းသလို ကျောက်သားနဲ့လည်း လုပ်ထားတာပဲ"

လီကွမ်ချီ ခေါင်းကို ထပ်ကုတ်လိုက်သည်။ "အဘိုး မထွက်သွားခင်က ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးက ဒါကို ဓားသေတ္တာလို့ မခေါ်ဘဲ 'ဓားခေါင်းတလား' လို့ ခေါ်တယ်"

ဘုန်း!

လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ခန်းမဆောင်၏ သစ်သားတံခါးများမှာ ဝုန်းခနဲ ပိတ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူတို့ပတ်လည်တွင် စွမ်းအားအကာအကွယ်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်၏။ လီကွမ်ချီမှာ ဆရာဖြစ်သူ၏ ရုတ်တရက် သတိထားလွန်းသော အပြုအမူကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

လီနန်ထင်သည် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ကစပြီး ဘယ်သူပဲမေးမေး အဲဒါကို 'ဓားသေတ္တာ' လို့ပဲ ပြောရမယ်!"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာ?"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟုတ်လား...?" လီနန်ထင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတွေက အဲဒါကို လိုချင်တပ်မက်ကြလိမ့်မယ်! အဲဒါအတွက်နဲ့ မင်းကို သတ်လိမ့်မယ်! အဲဒါက ဓားခေါင်းတလားကွ!

မှော်ဆန်တဲ့ ဓားတွေ ဒါမှမဟုတ် ရှေးဟောင်းရတနာဓားတွေကိုပဲ ဒီလိုမျိုး ချိတ်ပိတ်ထားဖို့ လိုအပ်တာ။

ပစ္စည်းတွေကို အနိမ့်ကနေ အမြင့်ကို အခုလို သတ်မှတ်ထားတယ် -

သာမန် ၊ မှော်ဆန်သော ၊ ဝိညာဉ် ၊ မှော်ရတနာ ၊ ရှေးဟောင်းရတနာ ၊ ဝိညာဉ်ရတနာ နဲ့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ရတနာ !"

လီကွမ်ချီသည် သူ၏ ဓားခေါင်းတလားမှာ မည်မျှ တန်ဖိုးရှိသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။ လီနန်ထင်က ဆက်ပြောသည်မှာ - "'ဝိညာဥ်သန္ဓေသားတည်ခြင်းအဆင့်' ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင် 'ရှေးဟောင်းရတနာဓား' တစ်စင်းရဖို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားရတာ။ အဲဒီအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများစုကတောင် 'မှော်ရတနာ' အဆင့်တွေကိုပဲ သုံးနေရတုန်းပဲ။ မင်းရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေကို ဘယ်တော့မှ အပြင်မပြပါနဲ့။ သတိရှိရမယ်"

လီကွမ်ချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆရာ၏ စကားကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီနန်ထင်က အကာအကွယ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူ့ကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ အဘိုးကလည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်မှာပဲ။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကလည်း အတော်လေး မြင့်မှာ သေချာတယ်။ 'ရှေးဟောင်းရတနာဓား' တစ်စင်းကို မင်းဆီ ဒီလောက်အလွယ်တကူ ပေးခဲ့တာကိုကြည့်ရင်ပေါ့"

လီကွမ်ချီ နှာခေါင်းကို အသာပွတ်လိုက်မိသည်။ သူ့အဘိုး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မည်မျှမြင့်သည်ကို သူလည်း မသိပေ။ လီနန်ထင်က ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လီကွမ်ချီကိုလည်း သူ့ရှေ့က ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် - "မင်း ဘာလို့ မသေမျိုး တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီကွမ်ချီသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေလိုက်သည်။ "သက်တမ်းရှည်ဖို့၊ ဓားစီးပြီး ဘယ်နေရာမဆို သွားနိုင်ဖို့၊ ထူးချွန်တဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့နဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ လွတ်လပ်မှုကို ရရှိဖို့ပါ"

လီနန်ထင်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လီကွမ်ချီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလို နားလည်မှုရှိဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... အချို့လူတွေက မသေမျိုးတွေဟာ ပူပင်သောကကင်းတဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်။

သူတို့က မသေမျိုးတွေဟာ ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းတယ်၊ အေးချမ်းတယ်၊ ကြင်နာတတ်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။

သူတို့က မကောင်းမှုကို ဖယ်ရှားပြီး ကောင်းကင်ကိုယ်စား တာအိုကို စောင့်ထိန်းပေးကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်။

သူတို့က ကမ္ဘာ့အံ့ဖွယ်တွေကို ခံစားရင်း သက်တမ်းရှည်ကြာစွာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်။

သူတို့က ထိုင်ပြီး ဝိုင်သောက်ရင်း မျိုးဆက်ပေါင်း တစ်သောင်း ပြောင်းလဲသွားတာကို ဘာမှမပြောင်းလဲဘဲ စောင့်ကြည့်နေကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်။

အဲဒါဟာ တကယ့် မသေမျိုးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒါက တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားပြုတာ မဟုတ်ဘူး"

လီကွမ်ချီသည် သူ၏ဆရာ ပြောပြနေသော မသေမျိုးများအကြောင်းကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေမိသည်။

သို့သော် လုနန်ထင်၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားပြီး စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပါဝင်လာသည်။ "ငါ့မှာတော့ မသေမျိုးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တခြားပုံရိပ်တစ်ခု ရှိတယ်!"

လီကွမ်ချီက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ ဆရာ?"

လီနန်ထင်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်နေ၏။

သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျင့်ကြံခြင်း ခရီးလမ်းက ရှည်လျားလှတယ်။ အဲဒီလမ်းမှာ အဆုံးမရှိတဲ့ လှည့်ကွက်တွေနဲ့ ကောက်ကျစ်မှုတွေ အများကြီး ရှိတယ်!

ဒါတင်မကဘူး၊ သွေးထွက်သံယိုတွေကိုလည်း မင်း ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး။

တန်ဖိုးကြီး ရတနာတစ်ခု ပေါ်လာရင် လူတိုင်းက အသေအလဲ လုကြလိမ့်မယ်။ မင်း 'ဝိညာဥ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်' ကို ရောက်ရင်တောင် နှစ်ပေါင်း သုံးရာမှာ တစ်ခါ 'သေးငယ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ' ကို ရင်ဆိုင်ရဦးမှာ"

သူက လီကွမ်ချီဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် ငါ့အတွက်တော့ မသေမျိုးဆီ သွားတဲ့လမ်းဟာ သမုဒ္ဒရာကြီးလို ကျယ်ပြောလှတယ်— တစ်ခါ ခြေချမိပြီဆိုရင် နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။

မသေမျိုး ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ပဲ!"

လီကွမ်ချီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ "တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ဟုတ်လား?"

လီနန်ထင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်မှာ - "မှန်တယ်! မင်း တခြားလူတွေနဲ့ တိုက်ရမယ်! မြေကမ္ဘာနဲ့ တိုက်ရမယ်! ကောင်းကင်ယံနဲ့ တိုက်ရမယ်!

မင်း 'ချီ' စွမ်းအားအတွက် တိုက်ရမယ်! ကံတရားအတွက် တိုက်ရမယ်! အခွင့်အရေးတွေအတွက် တိုက်ရမယ်!

ဘဝဆိုတာ ရှုပ်ထွေးတယ်။ အဲဒါက မင်းကို ပျော်ရွှင်မှုရော ဝမ်းနည်းမှုကိုပါ ပေးလိမ့်မယ်။ မင်း လူကောင်းတွေနဲ့ တွေ့လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာတွေနဲ့လည်း တွေ့လိမ့်မယ်။

ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတာ ကောင်းကင်ရဲ့ အလိုဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်တာပဲ! မင်း ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ယူပြီး၊ ဘယ်သူမှ မဖောက်ထွင်းနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ဆောက်ကာ ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံသန်းဖို့ ကြိုးစားတာ။

ရှေ့မှာရှိတဲ့ လမ်းဟာ ဆူးခက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

အကယ်၍ တောင်ကြီးတစ်လုံးက မင်းလမ်းကို ပိတ်ထားရင် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းဖောက်ပြီး ဖြတ်သွားပါ။ မြစ်တစ်စင်းက မင်းလမ်းကို ပိတ်ထားရင် တံတားဆောက်ပြီး ဖြတ်ပါ။ မင်းလက်ထဲက ဓားကို ကိုင်ပြီး မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကြီးကျယ်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဖောက်ယူလိုက်စမ်း!"

လီနန်ထင်သည် နှစ်ပေါင်းရာချီ စုဆောင်းခဲ့သော သူ၏ အသိပညာများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသင်ခန်းစာတိုလေးကနေ ကောင်လေးအနေနဲ့ အချို့သောအရာတွေကို သူကိုယ်တိုင်ထက် ပိုစောစော နားလည်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူ မျှော်လင့်သည်။ ဤအသိတရားများသည် သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲပေါင်းများစွာမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် လီကွမ်ချီကို ရက်စက်ပြီး နှလုံးသား မာကျောသူတစ်ဦး မဖြစ်စေလိုသလို၊ အလွန်အမင်း နူးညံ့ပျော့ညံ့သူတစ်ဦးလည်း မဖြစ်စေလိုပေ။

လီကွမ်ချီ၏ ယခင်က ဖြူစင်သော အကြည့်များတွင် ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ခု ကိန်းအောင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။ "ဆရာ... ကျွန်တော် အခုတော့ အကုန်လုံးကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ရဲ့ စကားတွေကို ကျွန်တော် အမြဲ မှတ်ထားပါ့မယ်"

လီနန်ထင်သည် လီကွမ်ချီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် "အခု နားမလည်လည်း ရပါတယ်" ဟု အားပေးစကား မဆိုခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စကားများသည် လီကွမ်ချီကို ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ရက်စက်သော လက်တွေ့ဘဝအတွက် ပြင်ဆင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် လီကွမ်ချီကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး - "ပြန်ပြီး နားလိုက်ဦး။ မနက်ဖြန် မနက် ၇ နာရီမှာ 'ကောင်းကင်ဘုံ ရေတောင်ထိပ်' ကို သွားပြီး သင်တန်းတက်ပါ။ အကြီးအကဲ လန်ဟယ်က မင်းရဲ့ ဆရာဖြစ်လိမ့်မယ်၊ သူမက မင်းရဲ့ ပထမဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း သင်ခန်းစာကို ပို့ချပေးလိမ့်မယ်။ နောက်မကျစေနဲ့ဦး"

လီကွမ်ချီသည် ဂါရဝပြုပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။