အခန်း (၁၁) - ငါက ဘာလို့ နှုတ်ဆိတ်နေရမှာလဲ

လီကွမ်ချီသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ လီရှန်းအန်းသည် လီကွမ်ချီ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိပြီး မကောင်းတာတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည်ကို သိသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် တားလိုက်သည်။

"စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့ ကွမ်ချီ! ငြိမ်ငြိမ်နေလိုက်စမ်းပါ၊ ခဏနေရင် ဒါတွေက ပြီးသွားမှာပဲ"

လီကွမ်ချီ၏ အရည်အချင်းဖြင့်ဆိုလျှင် မဟာရှဓားဂိုဏ်းတွင် နေရာတစ်နေရာ သေချာပေါက် ရနိုင်မည်ဟု သူယုံကြည်သည်။ ယခုကဲ့သို့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ခြင်းမှာ ပညာရှိရာမကျပေ။ လီကွမ်ချီ၏ မျက်လုံးများမှာ စင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ယွမ်လင်ထံတွင်သာ စွဲမြဲနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သွေးထွက်သည်အထိ တင်းတင်းကိုက်ထားသည်။ လီကွမ်ချီ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်ကို ကြည့်ပြီး လီရှန်းအန်း ထိတ်လန့်သွားရ၏။

ဘုန်း!

"ငြိမ်ငြိမ်နေရမယ် ဟုတ်လား?"

လီကွမ်ချီ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ ကျောက်ပြားမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားပြီး သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ငါက ဘာလို့ နှုတ်ဆိတ်နေရမှာလဲ?!"

လီကွမ်ချီသည် လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ ပျံထွက်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ သူသည် သာမန် ‘သစ်သားတိုင်နင်း’ သိုင်းကွက်ကို သုံးကာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့အကြောင်း အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသော လိမ်ညာမှုများကို ပြောဆိုနေသည့် ကျောက်ယွမ်လင်ထံသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

မုန့်လင်းဟိုင်၏ မျက်မှောင်များ ကျုံ့သွားသည်။ သူသည် လီကွမ်ချီကို တားရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ‘ကောင်းကင်ဘုံလျှပ်စီးတောင်ထိပ်’ မှ ဒုတိယအကြီးအကဲ ‘ရွှီကျိန်းကျဲ့’ က သူ့ကို တားလိုက်၏။

"ဘယ်သူပြောတာ အမှန်လဲဆိုတာ မရှင်းလင်းသေးဘူး။ ဘာလို့ တစ်ဖက်သတ် စကားကိုပဲ ယုံနေရတာလဲ။ ပြီးတော့... ဒီကောင်လေးက လက်သီးတစ်ချက်လောက်ကိုတော့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာပါ"

လီကွမ်ချီ လာနေသည်ကို မြင်သည့်အခါ ကျောက်ယွမ်လင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ အားအင်လှိုင်းအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူကလည်း လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပြန်လည် တုန့်ပြန်လိုက်၏။

ဘုန်း!

သူတို့၏ လက်သီးနှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။ လီကွမ်ချီသည် သူ၏ သွေးများ ဆူပွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ခေတ္တမျှ နောက်သို့ ယိုင်သွားသော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များကိုမူ မူလနေရာမှာပင် ခိုင်ခိုင်မတ်မတ် နင်းထားနိုင်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျောက်ယွမ်လင်မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ခုနစ်လှမ်းခန့် အထိန်းအကွပ်မရှိ နောက်ဆုတ်သွားကာမှ ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းနိုင်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးအချို့ စီးကျလာပြီး သူ၏ လက်မောင်းမှာ ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေတော့သည်။

"မျက်မမြင် အန္ဓကောင်! မင်း သေထိုက်တယ်!"

ကျောက်ယွမ်လင်၏ ညာဘက်လက်မောင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထောင့်ချိုးတစ်ခုအတိုင်း ကောက်ကွေးသွားသည်။ အရိုးဖြူဖြူမှာ အရေပြားကို ဖောက်ထွက်နေပြီး အသားစများ တွဲလောင်းကျနေ၏။ ထိုဒဏ်ရာမှ သွေးများ တစစ စီးကျနေသည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်မှုကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

စောစောက ရွှီကျိန်းကျဲ့သည် ကျောက်ယွမ်လင်၏ ပြန်လည်တုန့်ပြန်မှုကို တားရန် စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။ အကြောင်းမှာ ကျောက်ယွမ်လင်သည် ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်မှုအဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်နေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကိုပင် စတင်စုပ်ယူနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရွှီကျိန်းကျဲ့သည် ဤမျက်စိစည်းထားသော လူငယ်က သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကို စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်အင်အားသက်သက်ဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူတို့ကြားက ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

ကျောက်ယွမ်လင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားသည်။ လီကွမ်ချီ ဤမျှ သန်မာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ "လီကွမ်ချီ! မင်း အကြီးအကဲတွေရဲ့ ရှေ့မှာ ငါ့ကို ဘယ်လိုများ တိုက်ခိုက်ရဲရတာလဲ?! မင်းရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကမ္ဘာက သိသွားမှာ ကြောက်နေတာလား? မင်းက လူယုတ်မာပဲ! မင်း ကြောက်နေတာ! မင်း ငါ့ကို ကြောက်နေတာ! ဟားဟားဟား!"

ကျောက်ယွမ်လင်သည် သူ့ကို ဆဲဆိုနေရင်း လီကွမ်ချီကို လူယုတ်မာတစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်ကာ ဇာတ်လမ်းဆင်နေတော့သည်။ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသံများ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

"ဟွန်း! ဒီလူက အပြစ်ရှိလို့ တိုက်ခိုက်တာ နေမှာပေါ့!"

"ဟုတ်တယ်! ကိုယ့်မိသားစုဝင်ကို ပိုက်ဆံနဲ့ လဲစားနိုင်တဲ့သူဆိုရင် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားက တော်တော် ဆိုးမှာပဲ"

"ငါလည်း သဘောတူတယ်! အစ်ကိုကြီးက ပြောသားပဲ၊ လက်ခံမှု လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ကိုယ်ကျင့်တရားကိုလည်း ကြည့်တယ်ဆိုတာ။ ငါတော့ ဒီလူ့ကို ကိုယ်ကျင့်တရား တော်တော်ညံ့တယ်လို့ ထင်တယ်! သူနဲ့ ဂိုဏ်းတူ မဖြစ်ချင်ဘူး"

"ဒီလိုလူမျိုးကို ဂိုဏ်းထဲ မဝင်စေချင်ဘူး! သူ့ကို ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလို့ ခေါ်ရမှာတောင် ရှက်စရာကြီး!"

လီကွမ်ချီသည် ထိုကဲ့ရဲ့သံများကို တိတ်ဆိတ်စွာ အောင့်ခံနေပြီး သူ၏ လက်သီးများကိုသာ တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူသည် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ချင်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။ ရွှီကျိန်းကျဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူသည် လူအုပ်ကြီးကို ထိတ်လန့်သွားစေရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သုံး၍ အော်ပြောလိုက်သည်။

"တော်တော့! အားလုံး တိတ်စမ်း!"

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေသော လင်းတုန်းမှာ သွားကို ကြိတ်ထားသည်။ သူသည် လီကွမ်ချီနှင့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အတူလာခဲ့သဖြင့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်နေကြပြီ။ သူ့အတွက်မူ လီကွမ်ချီသည် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

လီရှန်းအန်းက သူ့ကို ထိတ်လန့်တကြား အနောက်သို့ အမြန်ဆွဲလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ?! မင်းလည်း ရူးသွားပြီလား?!"

"စဉ်းစားကြည့်ဦးလေ၊ ကွမ်ချီက အပြစ်မရှိဘူးဆိုရင်တောင် ကျောက်ယွမ်လင်ရဲ့ ‘ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပါရမီ’ က သူ့ကို အတွင်းစည်းဂိုဏ်းမှာ နေရာရဖို့ သေချာစေတယ်။

သူက တစ်နေ့မှာ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ရဲ့ အဓိကတပည့် ဖြစ်လာမှာ။ မင်းက အဲဒီလို လူမျိုးနဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့ချင်လို့လား? အခု ကွမ်ချီဘက်က ကာကွယ်ပေးတာက ပြဿနာကို ကိုယ့်ဘာသာ ရှာနေတာပဲ!"

လင်းတုန်း သည် လီရှန်းအန်းကို အတန်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ တိုးသော်လည်း ခိုင်မာလှသည်။ "အကယ်၍ ငါတို့အားလုံးက ဒီမတရားမှုကို မျက်စိမှိတ်ပြီး နှုတ်ဆိတ်နေကြမယ်ဆိုရင် ငါတို့ကိုယ်ငါ့တို့ စစ်မှန်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေလို့ ခေါ်နိုင်ဦးမလား?!"

ထို့နောက် သူသည် လူအုပ်အလယ်မှ အော်ပြောလိုက်သည်။ "သူက အဲဒီလို လူမျိုးဆိုတာကို ငါ မယုံဘူး!"

လူအုပ်ကြီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြရာ အသားညိုညိုနှင့် လင်းတုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော ကျောက်ယွမ်လင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းက ဘာအထောက်အထားနဲ့ ဒီလို စွပ်စွဲရတာလဲ! ဘယ်သူမဆို အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ စကားတွေနဲ့ သူတစ်ပါး ဘဝပျက်အောင် လုပ်လို့ရတာပဲ! မင်းက ယောက်ျားချင်း ကြိုက်နေတာလို့ ငါ ပြောရင်ကော မင်း ဘာလုပ်မလဲ?"

သူ ပြောလိုက်သည့် ခဏမှာပင် လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အချို့မှာမူ လင်းတုန်း ၏ စကားကြောင့် ရယ်မောကြသည်။ လီကွမ်ချီသည် ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် လင်းတုံးက သူ့ဘက်က ရပ်တည်ပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် လင်းတုံးကို တော်လောက်ပြီဟု ပြောသည့်သဘောဖြင့် လက်ကို အသာအယာ မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီကွမ်ချီသည် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် လူတစ်ထောင်ကျော်ကို "ကြည့်" လိုက်သည်။ မျက်စိစည်းထားသော်လည်း သူသည် လူအုပ်ထဲက လူတိုင်းကို မြင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး သူတို့ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားသွားစေသည်။ လီကွမ်ချီက မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဘဲ အသာအယာ ပြောလိုက်သည်။

"ရွာထဲမှာ ခွေးတစ်ကောင် ဟောင်ရင် ကျန်တဲ့ခွေးတွေလည်း လိုက်ဟောင်ကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာလို့ ဟောင်နေကြလဲဆိုတာကိုတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် မသိကြဘူး"

"လူနဲ့ တိရစ္ဆာန်ကြားက ခြားနားချက်ကတော့ လူတွေက ကိုယ်တိုင် တွေးတောနိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်က အမှားအမှန်ကိုတောင် ခွဲခြားနိုင်တဲ့ ဉာဏ်မရှိဘူးဆိုရင်တော့... ဟဲဟဲ..."

လီကွမ်ချီသည် လှည့်လိုက်ပြီး ကျောက်ယွမ်လင်ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လေးလံပြီး အားပါလှသလို ကျောပေါ်က သေတ္တာကြီးကလည်း သူ့ကို ပိုမို ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းစေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ?!" ကျောက်ယွမ်လင်၏ အသံမှာ အလိုအလျောက် မြင့်တက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ ဤဒေါသမှာ... သူ၏ သိမ်ငယ်စိတ်နှင့် မာနထောင်လွှားမှုတို့မှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ စားကြွင်းစားကျန်တွေကို စားပြီး အသက်ရှင်ခဲ့ရတဲ့သူက သူ့ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ လဲကျအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ကျောက်ယွမ်လင်သည် ဤအမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မှာ ‘ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပါရမီ’ ရှိတာပဲလေ!

ရွှီကျိန်းကျဲ့သည် လီကွမ်ချီကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

သူ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသည်မှာ ထူးဆန်းသော ဓားသေတ္တာ သို့မဟုတ် ခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်အခြေခံ မဟုတ်ဘဲ လီကွမ်ချီ၏ စကားများသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းစကားများက ကိုယ်တိုင် တွေးတောရဲသော စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ပြနေသည်။ သူ၏ မျက်မမြင်ဖြစ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ... ရွှီကျိန်းကျဲ့၏ အမြင်တွင် လီကွမ်ချီမှာ မည်သူမဆိုထက် ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လီကွမ်ချီသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးမှ အဝတ်စကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြည်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးဖြူကြီးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူအုပ်ကြီးထံမှ အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကျောက်ယွမ်လင် ထိုမျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ရသည့်အခါ သူ မျှော်လင့်ချက် အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်။

လီကွမ်ချီသည် သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါ ကျောက်အိမ်တော်ကနေ ကြေးပြား ဆယ်ပြား ယူခဲ့တာ ဟုတ်တယ်! ဒါပေမဲ့ ဒီပိုက်ဆံက ဘာအတွက်လဲဆိုတာကို မင်း ဒီလူတွေရှေ့မှာ ပြောရဲလား?"

ကျောက်ယွမ်လင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "ငါပြောသလိုပဲ မင်းက မင်းအစ်မကို ရောင်း—"

ဖြန်း!

လီကွမ်ချီ၏ လက်ဝါးမှာ ကျောက်ယွမ်လင်၏ ပါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း! အဲဒီပိုက်ဆံက ငါ့အစ်မရဲ့ အသက်အတွက် လျော်ကြေးပဲ! မင်းအိမ်မှာ အလုပ်ဝင်ပြီး တစ်လတောင်မပြည့်သေးဘူး— အလုပ်တွေ အရမ်းခိုင်းပြီး ငတ်ပြတ်ပြီး သေသွားခဲ့တာ!

သူ သေသွားတဲ့အချိန်မှာတောင်... မင်းတို့လူတွေက သူ့အလောင်းကို လွှင့်ပစ်တဲ့အခါ ဖုံးဖို့ အဝတ်စတစ်ပိုင်းတောင် မပေးနိုင်လောက်အောင် ကပ်စေးနှဲခဲ့ကြတာ! မင်းတို့ရဲ့ တံခါးစောင့် ကျောက်ချင်းက အဲဒီ ကြေးပြား ဆယ်ပြားကိုတောင် အိတ်ထဲ ထည့်ဖို့ ကြံခဲ့သေးတာ! မင်း ငြင်းရဲရင် ငြင်းကြည့်စမ်း!"

ဤအချိန်တွင် လီကွမ်ချီ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး သူ၏ အသံမှာလည်း ထိန်းမရသော ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။ သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အထင်အရှားပင်။ ဒေါသကြောင့် သူ၏ ပါးပြင်များ ဖောင်းကြွနေပြီး နဖူးတွင်လည်း အကြောများ ထောင်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေတော့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါက ငယ်ငယ်ကတည်းက သူတောင်းစား ဖြစ်ခဲ့တာ။ ကျောက်အိမ်တော်ရဲ့ စားကြွင်းစားကျန်တွေက ငါ့ရဲ့ အသက်ဆက်စရာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကြေးပြား ဆယ်ပြား— အဲဒါက မင်းတို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အစေခံတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်တန်ဖိုးပေါ့။

ငါတို့က မင်းတို့အတွက် အဲဒီလောက်ပဲ တန်တာမလား! မင်းတို့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ဝပ်တွားနေရမယ့် ကံဆိုးတဲ့ အောက်ခြေလူတန်းစားတွေပေါ့! ငါတို့က အမြဲတမ်း သူတောင်းစား ဖြစ်နေမှာမို့လို့ မင်းတို့က ငါတို့ကို အမှိုက်လို ဆက်ဆံခဲ့တာ!"

လီကွမ်ချီသည် လူအုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့အစ်မရဲ့ အသက်နဲ့ ကြေးပြား ဆယ်ပြား လဲခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ရမလား? ဟုတ်လည်း ဟုတ်သလို၊ မဟုတ်လည်း မဟုတ်ဘူး"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်နှစ်က ငါက ခြောက်နှစ်သား ကလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျောက်ချင်းက ငါ့ကို ကြေးပြား လေးပြားနဲ့ လိမ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အတွေးတစ်ခုပဲ ရှိတယ်— အဲဒီ ကြေးပြား ဆယ်ပြားက ငါ့ညီမရဲ့ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပဲ! ဒါကြောင့် ငါ ရသင့်ရထိုက်တာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တာ! သူ ပေးကို ပေးရမယ်!"

လီကွမ်ချီသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မထေမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကျောက်ယွမ်လင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါက အဲဒီ ကြေးပြား ဆယ်ပြားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ!"

ကျောက်ယွမ်လင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားသည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လူတိုင်းက သူ့ကို တစ်မျိုးကြည့်နေကြသည်ကို သိလိုက်ရ၏။ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"အဲတော့ ဘာဖြစ်လဲ? မင်းက ကံဆိုးတဲ့ အမှိုက်ကောင်ပဲ! မင်း ဒီကို ဂိုဏ်းဝင်ဖို့ လာတယ်ဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ? ငါ့မှာ ‘ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပါရမီ’ ရှိတယ်! ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပါရမီကွ! မင်းမှာရော? မင်းမှာ ဝိညာဉ်ပါရမီတောင် ရှိမယ်လို့ ငါမထင်ဘူး!"

ရွှီကျိန်းကျဲ့၏ မျက်နှာမှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သော ဒေါသကြောင့် စိမ်းဖန်နေတော့သည်။ သူသည် ကျောက်ယွမ်လင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်လိုက်ရာ ကျောက်ယွမ်လင်မှာ ပေပေါင်း ရာချီ အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူ လက်ဝါးဖြန့်လိုက်ရာ ပေပေါင်း များစွာ ရှည်လျားပြီး လျှပ်စီးများ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေသော ‘မိုးကြိုးနှင်တံ’ တစ်ခု သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။ သူသည် လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ကျောက်ယွမ်လင်ကို ရိုက်နှက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

မုန့်လင်းဟိုင်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံ ရသည်။ သူသည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ရွှီကျိန်းကျဲ့၏ ဒေါသတကြီး မျက်နှာထားကို မြင်သည့်အခါ တွန့်ဆုတ်သွား၏။ "အစ်ကိုကြီးရွှီ... သူက..."

သို့သော် ဒေါသထွက်နေသော ရွှီကျိန်းကျဲ့က မုန့်လင်းဟိုင်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း မုန့်လင်းဟိုင်! မင်းက ဒီလို ‘ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ပါရမီ’ လေး တစ်ခုအတွက်နဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်တော့မလို့လား? မင်းသာ ငါ့ကို တားရင် မင်းကိုပါ ငါ ရိုက်ပစ်မယ်!"