အခန်း ၁၀၀ - ဝိညာဉ်လက်နက်၏ လက်ဆောင်

ကျိုးကျိသည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည် "ဒုတိယမြောက် ကျောက်ရုပ်တုနေရာမှာ ငါ အစားဝင်မယ်!"

မဟာရှဓါးဂိုဏ်းမှ အခြားတပည့်များမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ကို ဝိုင်းတားကြသည် "အစ်ကိုကြီး! မလုပ်ပါနဲ့!" "မဖြစ်နိုင်တာ! သေသွားလိမ့်မယ်!"

"ကလောက် ကလောက်!"

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယန္တရားများမှာ စတင်လည်ပတ်လာသည်။ ကျိုးကျိသည် အဆွဲခံလိုက်ရပြီး ပြန်ပေါ်လာသည့်အခါ သူ၏ ခြေလက်လေးဖက်လုံးမှာ ထိုးဖောက်ချုပ်နှောင်ခံထားရပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လီကွမ်ချီ၏ ဒုတိယမြောက် အသက် (ကျောက်ရုပ်တု) ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

ခြေလက်များ အထိုးခံထားရသော်လည်း သူသည် အသံတစ်ချက်မှမထွက်ဘဲ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။ သူသည် ဝေခွန်း၏ တိုက်ကွက်များကို ရှောင်တိမ်းနေသော လီကွမ်ချီဘက်သို့ ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်— "ဘာမှ အားမနာနဲ့၊ တိုက်ရုံသာတိုက်! ငါက မင်းရဲ့ ဒုတိယမြောက် အသက်ပဲ!"

လီကွမ်ချီ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူနှင့် ရင်းနှီးမှု သိပ်မရှိလှသော လူတစ်ယောက်က ဤကဲ့သို့ စွန့်လွှတ်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ လီကွမ်ချီသည် သက်ပြင်းချကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်— "အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှတော့... ကျွန်တော်က... ဘယ်လိုလုပ်... ရှုံးလို့... ဖြစ်မှာလဲ!"

"ဝုန်း!"

ဟူသောအသံနှင့်အတူ လီကွမ်ချီသည် ပြင်းထန်သော ကန်ချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ဝေခွန်းမှာ ပေတစ်ရာကျော်ခန့် လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏ ဆေးလုံးများကို ထုတ်ကာ ဝါးစား၍ မျိုချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ ဒန်ထျန်အတွင်း၌ လောင်မြိုက်သော ခံစားမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး အပူလှိုင်းများက တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

"ဝှစ်!"

လီကွမ်ချီ၏ ဝိညာဉ်စင်မြင့်ပေါ်ရှိ သွေးရောင်ဓါးမှာ ထူးခြားဆန်းပြားသော အနီရောင်အလင်းများ တောက်ပလာသည်။ ထိုအလင်းသည် လီကွမ်ချီ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှတစ်ဆင့် မြစိမ်းဝံပုလွေဓါးထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

"ဘုန်း!"

မမြင်ရသော လေဖိအားလှိုင်းတစ်ခု ကွင်းပြင်အတွင်း ရိုက်ခတ်သွားသည်။ လီကွမ်ချီသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ ဝတ်ရုံဖြူမှာ လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေသည်။ အစိမ်းပုပ်ရောင် မြစိမ်းဝံပုလွေဓါးမှာ စတင်ပြောင်းလဲလာသည်။ ဓါးသွားပေါ်တွင် ရေလှိုင်းသဏ္ဌာန် ပုံစံများ ပေါ်လာပြီး ငါးကြေးခွံများကဲ့သို့ပင်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းတံတိုင်းများပင် တုန်ခါလာသည်။

"တိုင်းဖုန်း (ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်း)"

ထိုနာမည်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ တိုင်းဖုန်း... ဒါက နည်းလမ်းတစ်ခုလား? ဒါမှမဟုတ် ဓါးဝိညာဉ်က ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လား? သူ၏ဘေးတွင် ပေတစ်ဆယ်ခန့် မြင့်သော ဝံပုလွေပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ အူလိုက်သည်။

လီကွမ်ချီ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး 'အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်' ၁၀ နှင့် ညီမျှသော ဖိနှိပ်မှုရှိသည့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝေခွန်းသည် အဝေးမှ ကြည့်နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ တံတွေးများ စီးကျနေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်— "ဒါပဲလား?"

လီကွမ်ချီ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားနေသည်။ သူက ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေသည် "မင်းကို သတ်ဖို့ ဒါက လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုသေးတယ်"

"ဝုန်း!"

ယန္တရားတစ်ထောင် စစ်အင်းကွက်၏ မြေပြင်မှာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ လီကွမ်ချီသည် မယုံနိုင်လောက်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ဝေခွန်းမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ လီကွမ်ချီက သူ့အနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

'မြန်လိုက်တာ!'

"ဖလပ်!"

ဝေခွန်းသည် ဗီဇအရ လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း အစိမ်းပုပ်ရောင် အလင်းတစ်ချက်သာ မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် လည်ပင်းတွင် အေးစက်သော ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဖလပ်!" သူ၏ ကျောက်ရုပ်တုအဖြစ် အသုံးတော်ခံနေရသော ဝတ်စုံနက်လူသား နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားသည်။

ထိတ်လန့်သွားသော ဝေခွန်းက နောက်ဆုတ်ရင်း အော်ဟစ်သည် "ဖြည့်စမ်း! အခုချက်ချင်း ပြန်ဖြည့်!"

သူ့မှာ မကောင်းသော အာရုံတစ်ခု ရနေသည်။ သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သွေးစွေးနေသော မျက်လုံးအဖြူတစ်စုံကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

"ဘုန်း!"

ဓါးအလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ လည်ပင်းမှ နံရိုးအထိ တစ်ချက်တည်းနှင့် ဖြတ်လိုက်သည်။ မြစိမ်းဝံပုလွေဓါးမှာ အေးစက်စွာ တောက်ပနေသည်။ ကိရိယာဝိညာဉ်ထံမှ 'တိုင်းဖုန်း' ကို ရရှိပြီးနောက် လီကွမ်ချီသည် သူ၏ ပုံမှန်အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ဘယ်လက်ဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း ကိုးကြိမ်အထိ တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

စောစောကထက် နှစ်ကြိမ်သာ ပိုသော်လည်း 'ရာကျော်ပါရမီရှင်များ၏ ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေ' မှ ဓါးသမားကိုပင် ကျော်တက်ရန် လုံလောက်လှသည်။ ၎င်းမှာ သေးငယ်သော အောင်မြင်မှု မဟုတ်ပေ။

ခဏအတွင်းမှာပင် လီကွမ်ချီက အသာစီးရလာသည်။ သို့သော် ဝေခွန်းမှာလည်း 'တိမ်နီဆေးလုံး' သုံးလုံး စားထားသဖြင့် လျှော့တွက်၍ မရပေ။ လီကွမ်ချီက တိုက်ကွက်များကို ခုခံတိုင်း သူ၏ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားမှ အသားများမှာ တုန်ခါနေရသည်။

"ဘုန်း!"

ဝေခွန်း၏ ခြေထောက်က လီကွမ်ချီ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားသည်။ "ဂွပ်!" တိုက်ခိုက်နေသော နွားသိုးတစ်ကောင်နှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ပင်။ နံရိုးသုံးချောင်း ကျိုးသွားပြီး လီကွမ်ချီသည် လေထဲတွင် လွင့်စဉ်သွားသည်။ သူသည် နာကျင်မှုကြားမှ သူ၏အရိုးများကို နေရာပြန်သွင်းကာ ဝေခွန်းထံသို့ ပြန်လည် ပြေးဝင်သွားသည်။

ကျိုးကျိသည် အလင်းတံတိုင်းအတွင်းရှိ ဝတ်စုံနက်လူသားများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လျော့နည်းလာသည်ကို အသက်ရှူအောင့်ကာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် "ညီလေး! သူ့မှာ နောက်ဆုံး အသက်ပဲ ကျန်တော့တယ်!"

အခြားသူများ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ လူမရှိတော့ဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီ။ ဝေခွန်း၏ စင်မြင့်ခြေရင်းတွင် ကျောက်ရုပ်တု တစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။ လီကွမ်ချီမှာလည်း တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် ဓါးဒဏ်ရာ ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်။

သူသည် ခေတ္တမျှ ငြိမ်သွားပြီးမှ ပြုံးလိုက်သည် "ဝေခွန်း၊ မင်း သေမှာကို ကြောက်နေတာလား?"

ဝေခွန်း၏ လည်ချောင်းမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး ရင်ဘတ်မှာလည်း အမောတကော နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်မှာမူ ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေသည်"ကြောက်တာပေါ့" သူက အေးဆေးစွာ ပြောသည်— "ငါ ဝေခွန်းက သေမှာကို ဘယ်အရာထက်မဆို ပိုကြောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့... အသုံးမကျတဲ့ ဘဝနဲ့ ထာဝရ ရှင်သန်နေရတာထက်စာရင် ဒီမှာ သေလိုက်ရတာက ပိုကောင်းပါတယ်!"

"ဝုန်း!"

ဝေခွန်း၏ ဘယ်ဘက်လက်အင်္ကျီမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အသားစများ ပြဲထွက်နေသည်။ သူ၏ ကျောက်ရုပ်တုအဖြစ် အစားထိုးမည့်လူများ ကုန်သွားပြီးနောက် လီကွမ်ချီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာအမြောက်အမြား ရထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ကြသည်။ ဒါက နောက်ဆုံး တိုက်ကွက်ဖြစ်မည်ကို နှစ်ယောက်စလုံး သိသည်။

လီကွမ်ချီ၏ ဓါးဖျားမှ သွေးတစ်စက် မြေပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး တစ်ပြိုင်တည်း ပြေးဝင်ကြသည်။

"ဘုန်း! ဘုန်း!"

ဝေခွန်းက ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်သည်"သေစမ်း!"

"မိုးကြိုးလက်ချက်!" လီကွမ်ချီက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဝှစ်!"

တိုက်ကွက်အလယ်မှာပင် လီကွမ်ချီ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သေရတော့မည်ကို သိနေသော ဝေခွန်းသည် သူ၏ဓါးကို ကျိုးကျိရှိရာသို့ ရှိသမျှအားဖြင့် လှမ်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ဓါးရိုးထဲတွင် ဝှက်ထားသော ဓါးမြှောင်တိုကို ထုတ်ကာ လီကွမ်ချီ၏ ရင်ဘတ်သို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ဝေခွန်းသည် လီကွမ်ချီကို လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ကြည့်နေသည်— 'မင်း ဘာကို ရွေးမလဲ' ဟု မေးနေသကဲ့သို့ပင်။

ဓါးရှည်မှာ လေကိုဖြတ်ကာ ကျိုးကျိထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်နေသည်။

"သတိထား!" "အစ်ကိုကြီး!" "ယုတ်မာတဲ့ကောင်!" အားလုံးက ပြိုင်တူ ဆဲဆိုလိုက်ကြသည်။

လီကွမ်ချီ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ ဓါးချက်ကို ဆက်လက် လွှဲလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓါးမြှောင်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ ဓါးမြှောင်က သူ၏ လက်ဖဝါးကို ထိုးဖောက်သွားစဉ် မြစိမ်းဝံပုလွေဓါးက လေကိုဖြတ်ကာ ဝေခွန်း၏ လည်ပင်းကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ ဝေခွန်း၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ သူက လီကွမ်ချီကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "မင်းလည်း... ငါနဲ့... ဘာမှ... မထူး... ပါ... ဘူး..."

အလင်းတံတိုင်းနောက်ကွယ်မှ ကြည့်နေသူအားလုံး၏ နှလုံးသားမှာ လည်ပင်းဝအထိ ရောက်လာကြသည်။

"မလုပ်နဲ့!"

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင်ရုပ်သေးရုပ်သည် ကျိုးကျိရှိနေသော ဇယားကွက်ပေါ်သို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကျောက်စိမ်းပြား ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

"ဝှစ်!"

လီကွမ်ချီသည် ကျိုးကျိနှင့် နေရာချင်း ချက်ချင်း လဲလိုက်ပြီး သူ၏ဓါးကို ဝေ့ယမ်းကာ ပျံသန်းလာသော ဓါးသွားကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဘုန်း!"

ဝေခွန်း၏ ဓါးမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားတော့သည်။ လီကွမ်ချီ သက်ပြင်းမချနိုင်ခင်မှာပင် ဧရာမ ယန္တရားတစ်ထောင် စစ်အင်းကွက်ကြီးရှိ ဇယားကွက်များအားလုံးမှာ အထက်အောက် စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။

"ဂျိန်း! ကလောက်!"

လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော စင်မြင့်လေးတစ်ခု လီကွမ်ချီ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ အနီရောင် စိန်ပုံသဏ္ဌာန် အလင်းတံတိုင်းတစ်ခုက ခရမ်းရောင်တောက်ပနေသော ပိုးလောက်လန်းနှင့်တူသည့် အရာတစ်ခုကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ရုတ်တရက် ထိုအရာပေါ်မှ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပေတစ်ရာပတ်လည်အတွင်းသို့ လျှပ်စီးများ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လီကွမ်ချီသည် ထိုအရာကို သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။ တစ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေလုံး တုန်ခါလာပြီး လေ့ကျင့်ရေးအချိန် ကုန်ဆုံးတော့မည်ကို လူတိုင်း သိလိုက်ကြသည်။ လီကွမ်ချီသည် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ပါးစပ်ကို လက်နှင့်ပိတ်ထားလိုက်တော့သည်။