အခန်း (၃၆) - သတိလစ်သွားခြင်း

လူစီယန်သည် နေရောင်ခြည်မုန်လာဥနီနှင့် ဆောင်းရာသီမုန်လာဥဖြူတို့ကို ဖျော်ရည်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် တောက်ပနေသော ထိုအရည်များကို ပျားရည်ပုလင်းခွံများထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

အဆင်ပြေသည်မှာ ပုလင်းတိုင်းတွင် မှော်ဓာတ်ကို ရရှိစေရန် လုံလောက်သော ပမာဏအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အခြားအချက်တစ်ခုကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ အရည်ပုံစံဖြစ်နေခြင်းက ၎င်းတို့ကို ပို၍ ထိရောက်မှုရှိစေသည်။

သူသည် ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့စမ်းသပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ဆောင်းရာသီမုန်လာဥဖြူကို အပိုင်းအစတစ်ခု ကိုက်လိုက်သည့်အခါ အာနိသင်မှာ သတိပြုမိလောက်အောင်ပင် မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်သည့်အခါ အကြောင်းရင်းကို သူ နားလည်သွားသည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ မှော်ဓာတ်မသက်ရောက်မီ အစိုင်အခဲအစားအစာကို ချေဖျက်ရန် အချိန်လိုအပ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကြန့်ကြာမှုများရှိပြီး ပိုဆိုးသည်မှာ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်များကို လွဲချော်စေသည်။

သို့သော် ဖျော်ရည်နှင့်ဆိုလျှင်ကော။

ရလဒ်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်။

သောက်သုံးပြီးသည်နှင့် ရေခဲမှော်ဓာတ်သည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သက်ရောက်လာသည်။

အအေးဓာတ်တစ်ခုမှာ သူ၏ သွေးကြောများထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ၎င်းမှာ ရိုးရိုးအေးခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ တောင်တန်းများမှ လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသကဲ့သို့ လန်းဆန်းသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အတွင်းပိုင်းမှစ၍ သန့်စင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နေရောင်ခြည်မုန်လာဥနီဖျော်ရည်မှာမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ဂျင်းလက်ဖက်ရည်ပူပူကဲ့သို့ လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားသည်။

နွေးထွေးသည်။

စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်သည်။

အားအင်များကို တိုးပွားစေသည်။

သို့သော် ၎င်းတွင်လည်း ထူးခြားသည့် အရသာတစ်မျိုး ရှိနေသည်။

လူစီယန်သည် နေရောင်ခြည်မုန်လာဥနီဖျော်ရည် ပုလင်းတစ်လုံးကို ဆီဆီးလ်ထံ ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းကို မီးမှော်ဓာတ် ရရှိစေလိမ့်မယ်။ မင်း သောက်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား။"

ဆီဆီးလ်ကို ဆူပူနေသည့်  ဆီဘတ်စ်မှာ စကားရပ်သွားသည်။

ဆီဆီးလ် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏ ကမ္ဘာကြီး ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။

"အ...အရှင်သခင်... ဒါ... ဒါ တကယ်လားခင်ဗျာ" ဟု သူ တုန်ရီစွာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်နေသည်။

သူသည် တံတွေးကို အခက်သား မြိုချလိုက်သည်။ သူ၏ လည်ချောင်းမှာ ခြောက်ကပ်နေသည်။

တစ်သက်တာ အိပ်မက်တစ်ခု ပြည့်ဝတော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဆီဆီးလ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။

လူစီယန်က ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ဆီဆီးလ်သည် ခါးကို ဆန့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို အတင်းလှုပ်ရှားကာ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ တုန်ယင်နေသည်။

သူသည် အဖိုးတန်ဆုံးအရာတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်နေသကဲ့သို့ လက်များ တုန်ရီလျက် ပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

"အရှင်သခင်၊ အခုပဲ စမ်းကြည့်လို့ ရမလားခင်ဗျာ" ဟု သူ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"သောက်လိုက်ပါ" ဟု လူစီယန်က ဖြေသည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဆီဆီးလ်သည် အဖုံးကိုဖွင့်ကာ အနီရောင်အရည်များကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သောက်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ ညည်းတွားလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီသွားသည်။ မီးကို မြိုချလိုက်သကဲ့သို့ အပူရှိန်များမှာ လည်ချောင်းတစ်လျှောက် လှိုင်းထကာ တက်လာသည်။

"အူး..." ဟု သူ အသက်ရှူရခက်စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေရန် အတင်းကြိုးစားသည်။ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ပြင်းထန်မှုကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေသည်။

လူစီယန်နှင့် ဆီဘတ်စ်တို့က အခြေအနေ တစ်ခုခုဖြစ်လာပါက ဝင်ရောက်ကူညီရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် 'လေ့ကျင့်မှုကာလ' သည်လည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး လူစီယန်၏ ယာယီကူးယူထားသော 'မြင့်မြတ်သော အာရုံခံစားမှု' လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် 'မြင့်မြတ်သော အာရုံခံစားမှု' နှင့် 'စစ်ဆေးခြင်း' မရှိသော်လည်း သူ၏ မြင့်မြတ်သောစွမ်းအင်ကို မျက်လုံးထဲသို့ ပို့လိုက်ပါက မာနာနှင့် မြင့်မြတ်သောစွမ်းအင်ကို သူ၏ မျက်လုံးဖြင့်ပင် မြင်နိုင်သည်။

လူစီယန် မြင်လိုက်ရသည်။

အနီရောင်အရည်များမှာ ဆီဆီးလ်၏ မာနာသွေးကြောများထဲသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ရွေ့လျားစဉ်တွင် အနည်းငယ် တောက်ပနေသည်။

လှိုင်းလုံးများ တက်လာတိုင်း ဆီဆီးလ် ညည်းတွားသည်။ အပူရှိန်များမှာ တောမီးကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

စွမ်းအင်မှာ ရိုးရိုးစီးဆင်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထွင်းဖောက်ဝင်ရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ မာနာသွေးကြောများထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ဆီဆီးလ် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပါ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း သူသည်းခံလိုက်သည်။

ဘာကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ သူ၏ အိပ်မက်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး မာနာလည်ပတ်စေရန် သတိထားကာ ခြေထောက်ကို ခွေလိုက်သည်။ သူသည် ဤဖြစ်စဉ်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်ပါ။

အနည်းငယ်မျှသော အနှောင့်အယှက်ကပင် အရာအားလုံးကို ပျက်စီးစေမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူ စောင့်ဆိုင်းသည်။

ပြီးတော့ သည်းခံသည်။

နောက်ဆုံးတွင်... တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ အတွင်းစိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် မီးပွားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မီးတောက်တစ်ခု။

ဆီဆီးလ်၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ သူ ခံစားလိုက်ရပြီ... လုံးဝကို သေချာသည်။

သူသည် မီးမှော်ဓာတ်ကို ရရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် သူသည် ခုန်ထလိုက်သည်။

"အရှင်သခင်! ဒါ အမှန်ပဲ... ဟူးဟူး... တကယ်ကို အမှန်ပဲ! ကျွန်တော်လို သာမန်လူတစ်ယောက်က မှော်ဆရာ ဖြစ်လာနိုင်မယ်လို့ မယုံနိုင်ဘူး!" ဟု သူ အော်ဟစ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြီး လူစီယန်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

သို့သော် သူ မဖက်မီပင် ဆီဘတ်စ်သည် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ နောက်တွင် ပေါ်လာသည်။ ခိုင်မာသော လက်တစ်ဖက်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ဆီဘတ်စ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် 'သတိထား' ဟု ရေးသားထားသကဲ့သို့ပင်။

ဆီဆီးလ် တောင့်ခဲသွားသည်။ သူသည် အဆင်မပြေစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြန်မတ်လိုက်သည်။

‘“အဟမ်း’”

သူသည် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်သည်။

ဆီဆီးလ်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး လူစီယန် ရယ်မောမိသည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ နောက်မှ သင်ယူဖို့ မီးမှော်ပညာ စာလုံးအချို့ကို ငါ ရေးပေးမယ်" ဟု သူ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်သခင်" ဟု ဆီဆီးလ်က ပြန်ဖြေသည်။ ဆီဘတ်စ်၏ စူးရှသော အကြည့်များက သူ၏ နောက်ကျောကို စူးစိုက်ကာကြည့်နေသဖြင့် သူ၏ လေသံမှာ ချက်ချင်းပင် ရိုသေမှုရှိသွားသည်။

လူစီယန် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ စပ်စုသည့်အမူအရာဖြင့် ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။

"အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။ ဆီဆီးလ်၊ 'တည်ငြိမ်သောလက်' ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ဘယ်လိုများ ဒီလောက်မြန်မြန်ပြီးအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ။"

ထိုအခြေအနေများမှာ လေ့ကျင့်မှုမရှိသူအတွက် မလွယ်ကူပါ။

• စာသားတစ်ခုတည်းကို စာလုံးတစ်လုံးမျှ မလွဲမချော်ဘဲ အကြိမ် ၁၀၀ ကူးရေးပါ

• မျက်လုံးပိတ်ထားစဉ်တွင် သင့်နာမည်ကို အကြိမ် ၁၀၀ တိကျစွာ ရေးသားပါ

လူစီယန်မှာ တစ်နေရာရာတွင် လှည့်ကွက်ရှိရမည်ဟု သံသယရှိသည်။

ဆီဆီးလ်သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ "အဲ... အရှင်သခင်... ပထမအချက်ကို ကျွန်တော် အကြာကြီးကတည်းက ပြီးအောင် လုပ်ထားပြီးသားလို့ ထင်ပါတယ်ခင်ဗျ။"

လူစီယန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက စာရေးရတာ ဝါသနာပါတယ်။ ကျွန်တော် အနှစ်သက်ဆုံး ပုံပြင်စာအုပ်ထဲက စာသားတွေကို တစ်ခါတည်း အကြိမ်တစ်ထောင်ကျော်လောက် ကူးရေးဖူးပါတယ်..."

သူ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ပဲ ဒုတိယအချက်ကို တန်းသွားလိုက်တာပါ..."

ဆီဆီးလ် တွေဝေသွားသည်။

သူသည် အဆူခံရတော့မည်ဟု ထင်နေပုံရသော်လည်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဝန်ခံလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး မဒေါသထွက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်... နည်းနည်း လိမ်လိုက်မိလို့ပါ။"

လူစီယန်သည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မျက်လုံးကိုမှေးလိုက်သည်။

"လိုအပ်ချက်မှာ မျက်လုံးပိတ်ထားရမယ်လို့ပဲ ပြောထားတာပါ၊ တခြားနည်းလမ်းနဲ့ မကြည့်ရဘူးလို့ မပြောထားဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ပေးထားတဲ့ '‌ေဖာက်ထွင်းသူ၏မျက်လုံး' စွမ်းရည်ကို သုံးပြီး နာမည်ကို တိကျစွာ ရေးခဲ့တာပါ" ဟု ဆီဆီးလ်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။

ဆီဆီးလ်၏ ဝန်ခံချက်ကြောင့် လူစီယန် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်! မင်းလို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူတွေ ငါတို့မှာ အများကြီး လိုအပ်တယ်" ဟု သူ အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စတင်တွေးတောနေသည်။ စွမ်းရည်တစ်ခုကို တီထွင်ဖန်တီးမှုဖြင့် ကျော်လွှားနိုင်လျှင် တခြားအရာများတွင်လည်း လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေဦးမည်လော။ ဖြစ်နိုင်ခြေများမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသည်။

ထို့နောက် အတွေးတစ်ခု ရလိုက်သည်။

"မင်းသိလား... ပထမအချက်မှာလည်း လှည့်ကွက်ရှိတယ်" ဟု လူစီယန် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "စာသားကို တစ်ခါရေးပြီး အဲဒီအပေါ်မှာပဲ ၉၉ ခါ ထပ်ရေးလိုက်ရင်ကော။ အဲဒါလည်း ကူးရေးတာပဲလေ... ထပ်ရေးတာပေါ့။"

ဆီဆီးလ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ တခြားသူတွေအတွက် အများကြီး လွယ်ကူသွားမှာပါ။ သူ ထိုနည်းလမ်းကို အမြန်ဆုံး မျှဝေပေးချင်နေသည်။

ဆီဆီးလ် မထွက်ခွာမီ လူစီယန်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အော် ဟုတ်သားပဲ။ မင်းမသွားခင် ပြောပါဦး။ ငယ်ငယ်က မင်းအကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရေးခဲ့တဲ့ ပုံပြင်ထဲက စာသားက ဘာလဲ။"

ဆီဆီးလ် ခဏရပ်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လွမ်းဆွတ်မှုများ ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဟန်ချက်တစ်ခု ပြင်လိုက်သည်။ ထိုဟန်ချက်မှာ သူ၏ အနှစ်သက်ဆုံး ပုံပြင်ဇာတ်ကောင်ထံမှ ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။

ထို့နောက် သူ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"ကမ္ဘာကြီးက ငါ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ သွေးနဲ့ပဲ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါ ပြန်ရေးမယ်။"

လူစီယန် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုစာသား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသည်။

ဆီဆီးလ်သည် လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ကာ အခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်သွားသည်။

တံခါးပိတ်သွားမှ လူစီယန်မှာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"...ကောင်းတဲ့ စာသားပဲ။ ကောင်းတဲ့ စာသားပဲ" ဟု သူ ရေရွတ်သည်။

သူသည် စားပွဲအောက်ရှိ လျှို့ဝှက်အကန့်တစ်ခုထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ထိုစာသားကို စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ ဂရုတစိုက် ရေးမှတ်လိုက်သည်။

"ကမ္ဘာကြီးက ငါ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ သွေးနဲ့ပဲ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါ ပြန်ရေးမယ်။"

"အွန်း... အွန်း... ကလေးပုံပြင်စာအုပ်ကနေ ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ အရာတစ်ခု ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ" ဟု လူစီယန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အခု... ဘယ်အချိန်မှာ သုံးရင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မလဲ။"

သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနာဂတ်အတွက် အကြံဉာဏ်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

သူ၏ ဘေးတွင် ဆီဘတ်စ်သည် ခေါင်းခါကာ ပြုံးလိုက်သည်။

လူစီယန်သည် ဆီဘတ်စ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အေးခဲနေသော အရည်များဖြင့် ပြည့်နေသည့် ပုလင်းတစ်လုံးကို ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ယူထားပါ စီဘတ်စ်။ ဒါက မင်းကို ရေခဲမှော်ဓာတ် ရရှိစေလိမ့်မယ်။"

ဆီဘတ်စ်သည် ပုလင်းကို လက်ခံလိုက်သည်။

လူစီယန်က ဤအရာများကို ဘယ်ကရသနည်းဟု သူ သိချင်သည်။

သို့သော် သူ မမေးပါ။ သူသည် လူစီယန်၏ အရိပ်ဖြစ်သည်။ လူစီယန်က သူ့ကို သိစေချင်လျှင် ပြောပြလိမ့်မည်... လုဒ်ကိစ္စတုန်းကလိုမျိုးပေါ့။

ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆီဘတ်စ်သည် ပုလင်းအဖုံးကိုဖွင့်ကာ ပါးစပ်သို့ ပို့လိုက်သည်။

ထိုအခါ လူစီယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။

"ငါက မွေးစားခံထားရတာလား။"

ဆီဘတ်စ်သည် သောက်လက်စအရည်ကို နင်သွားသည်။

"အဟွတ်! အဟွတ်! အဟွတ်!"

သူသည် နံရံများမှ ပဲ့တင်သံထပ်သွားအောင်အထိ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးနေသည်။ ကံကောင်းစွာပင် သူသည် အရည်များကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မထွေးမိဘဲ မျိုချလိုက်နိုင်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အအေးဓာတ်များ ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း မှော်ဓာတ်ကို ခံစားရန်ပင် သူ အံ့အားသင့်နေမိသည်။

"အဲ... အဲဒါ..."

လူစီယန်မှာ တည်ငြိမ်အောင် မနေနိုင်တော့ဘဲ ‌ဆီဘတ်စ်၏ ထူးခြားသည့် အခြေအနေကြောင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ ဆက်မမေးတော့ပါ။

ဆီဘတ်စ်၏ တုံ့ပြန်မှုကပင် အရာအားလုံးကို ပြောပြနေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်... အရေးမကြီးတော့ပါ။

လုံးဝ မအရေးကြီးပါ။

လူစီယန် ရယ်မောနေဆဲပင်။

ဆီဘတ်စ်မှာ ချောင်းဆိုးနေဆဲ။ ဆောင်းရာသီမုန်လာဥဖြူ၏ အအေးဓာတ်မှာ သူ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသည်။

ရုတ်တရက် တံခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါက်လိုက်သည်။

ကလဲရာ၏ အသံမှာ အလျင်စလိုဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

"အရှင်သခင်၊ ကလဲရာပါ။ တောထဲမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လို့ အလင်းမှော်နဲ့ ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။"

လူစီယန်နှင့် စီဘတ်စ်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့သည် သတိရှိသွားသည်။

သူတို့သည် မည်သူမှန်း မသိသော်လည်း ကလဲရာက အလုပ်တွင် အလွန်သေချာသူဖြစ်သည်။

"သူ့ကို ခေါ်ခဲ့လိုက်" ဟု လူစီယန်က ပြောသည်။

တံခါးပွင့်လာသည်... ထိုသူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ...

လူစီယန်နှင့် စီဘတ်စ်တို့ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။

သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသကဲ့သို့ပင်။

ဒါ ဆိုးသွားပြီ။

တကယ့်ကို ဆိုးသွားပြီ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကလဲရာက ရဲရင့်စွာဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သူမှာ...

အခွန်ကောက်ခံသူ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။