အပိုင်း (၃၃) - မြင့်မြတ်သော အာရုံ 

မနက်ခင်းနေရောင်ခြည်သည် နှင်းစက်များဖြင့် စိုစွတ်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာကျလာသည်။ လူစီယန်သည် လန်းဆန်းတက်ကြွစွာဖြင့် အိပ်ရာမှ နိုးထလာသည်။

ဒီနေ့သည် အရေးကြီးသော မှတ်တိုင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကာကွယ်ရေးဌာန အတွက် သင်တန်းကို တရားဝင် စတင်မည့်နေ့ပင်။

အဆင်သင့်ပြင်ပြီးနောက် သူသည် အဖွဲ့ဝင်များ စုဝေးနေသည့် နေရာဆီသို့ သွားခဲ့သည်။ အဝေးမှနေ၍ လူအုပ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူကပ်စ်  ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ လူကပ်စ်က မိန့်ခွန်းပြောနေသည်။

"အားလုံး နားထောင်ကြ။ ခွန်အားဆိုတာ စည်းကမ်းမရှိရင် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ စည်းကမ်းမရှိတဲ့ ခွန်အားဆိုတာ လက်နက်ကိုင်ထားတဲ့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုပဲ။ အမိန့်နာခံတတ်ဖို့၊ ကွပ်ကဲမှုစနစ်ကို လေးစားဖို့ မမေ့ကြနဲ့။ မင်းတို့ အမိန့်နာခံရမယ့် အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်က ငါတို့ရဲ့ အရှင်ပဲ။ နာခံကြ၊ စည်းလုံးကြ၊ ဒါမှ ငါတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မယ်။"

အတိုချုံး၍ နည်းနည်း အဆင်မပြေလှသော်လည်း ထိရောက်မှုမှာ မငြင်းသာပေ။ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ တောက်လောင်လာသည်။

လူစီယန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ... စည်းကမ်းမရှိရင် သူတို့က ကိုယ်ခံပညာ အနည်းငယ် တတ်ထားတဲ့ သိုးဝကြီးတွေပဲ ဖြစ်မှာ။"

လူစီယန် အနားရောက်လာသောအခါ လူကပ်စ်က သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် လူစီယန်ဘက်သို့ လှည့်၍ မတ်မတ်ရပ်ကာ အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

"အားလုံး သတိ! အရှင်သခင် ရောက်ရှိလာပြီ! အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင် ကြွရောက်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ အားလုံး! လေးစားကြောင်း ပြကြ! အလေးပြု!"

လူစီယန်သည် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤခံစားချက်မှာ မဆိုးလှပေ။ သူသည် ရှေ့သို့တိုး၍ တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် မိန့်ကြားလိုက်သည်။

"အားလုံး အေးအေးဆေးဆေးနေကြပါ။ ငါ မင်းတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုကို ကြည့်နေမှာပါ။ မင်းတို့ ဖြစ်လာနိုင်တာတွေကို ငါ ယုံကြည်တယ်။ အရမ်း တင်းမာနေစရာ၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ အပြည့်စုံဆုံးဖြစ်ဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး... ကြိုးစားမှုပဲ လိုချင်တာပါ။ မင်းတို့ အားလုံးက မတူညီကြဘူး၊ အဲဒါပဲ မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ ဖြစ်နေပါ... ပြီးတော့ အတူတူ ပိုသန်မာလာကြပါ။"

သူ၏ စကားများသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မာစွာ စွဲထင်သွားသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် တည်ငြိမ်သော မီးတောက်များ ကိန်းအောင်းသွားသည်။

လူစီယန်သည် အားပေးရုံသက်သက် ပြောလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် အမှန်တရားဖြစ်သည်။ သူတစ်ယောက်တည်းသာ သူတို့၏ အလုပ်အကိုင်  များကို မြင်နိုင်သည်။ သို့သော်... "အလုပ်" ဟူသော တံဆိပ်ကြောင့် သူ မျက်စိကွယ်မသွားပါ။ မည်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုမျှ မရှိသူတစ်ဦးပင် သူ့ကို နီးပါးသတ်ဖြတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် လူစီယန်ကား မည်သူနည်း။ သူသည် ကျွမ်းကျင်မှု  ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်သူဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ခုခု မတော်လျှင် သူ သင်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော်...

"မာနာလှည့်ပတ်ခြင်း နည်းစနစ်ကို သုံးပြီး ပိုသန်မာလာအောင် မလုပ်နိုင်တာ နှမြောစရာပဲ။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်သူဒီဇိုင်းဆွဲထားတာလဲ!" သူသည် ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကဲပါလေ... သတ်ဖြတ်ခြင်းကနေတစ်ဆင့် အဆင့်တက်လို့ ရသေးတာပဲ။"

ထိုအချိန်မှစ၍ သင်တန်းမှာ တရားဝင် စတင်တော့သည်။ လူကပ်စ်သည် လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ်ကို တစ်ညတည်းဖြင့် အလွတ်ကျက်မှတ်ထားပြီး ဦးဆောင်နေသည်။ လူတိုင်းကလည်း နောက်က လိုက်လုပ်နေကြသည်။ လှုပ်ရှားမှုများမှာ မသွက်လက်သေးသော်လည်း သူတို့ မရပ်တန့်ခဲ့ကြပေ။

လူစီယန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။ သူ၏ နယ်မြေမှာ ကြီးထွားလာနေသည်။ တိုးတက်မှုများ ရှိလာနေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ စိတ်သည် အဝေးတစ်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်။ "...အမရေ၊ အကယ်ဒမီကို ရောက်ပြီလား။"

လူစီယန်သည် အခြားဌာနများကို စစ်ဆေးရန် ထွက်သွားလိုက်သည်။ ဆောက်လုပ်ရေးနှင့် လက်မှုဌာနတို့မှာ ပူးပေါင်း၍ အလုပ်လုပ်နေကြပြီး အောင်မြင်မှုများ ရှိနေသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ဌာနကလည်း အကူအညီ ပေးနေသည်။

သို့သော် ပြဿနာ တစ်ခုရှိနေသည်။ စားနပ်ရိက္ခာဌာနမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မုန်လာဥများနှင့် မုန်လာဥဖြူများကို တစ်ပင်မကျန် အကုန်ရိတ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။ မျိုးစေ့အတွက် ပန်းပွင့်ရန် ထားခဲ့ရမည့်အစား အမြစ်ပါမကျန် နုတ်လိုက်မိကြသည်။ ယခုတော့ ကေးလ် ထံမှ မျိုးစေ့များ ထပ်တောင်းရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

"ငါ့အမှားပါပဲ... ငါ စတင်ပေးလိုက်တာကို လူတွေက လိုက်လုပ်ကြတာ" ဟု သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် အပင်စိုက်ရန် အာဟာရအိတ်များနှင့် မြေဆီလွှာ ကျောက်တုံးများကို ပေးလိုက်သည်။

•••

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လူစီယန်သည် စာကြည့်ခန်းတွင် ထိုင်နေသည်။ ဆီဘတ်စ် မှာ အုပ်ချုပ်ရေးဌာနကို သင်တန်းပေးရင်း အလုပ်များနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကလဲရာ ပါ။"

သူမ၏ အသံတွင် အရေးတကြီး ဖြစ်နေပုံရသည်။ လူစီယန်သည် တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေမှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့။"

ကလာရာ ဝင်လာသည်။ သူမသည် စကားမပြောဘဲ  ပင်ပန်းနေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝေဝါးမှုများ ရှိနေသည်။ လူစီယန်သည် သူမကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကလာရာသည် တုန်ရီစွာ အသက်ရှူပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဆန္ဒ ... ကျွန်မ... အဲဒီအသံကို... ထပ်ကြားလိုက်ရပြန်ပြီ။"

လူစီယန်၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားသည်။ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဆန္ဒဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သူ အခုထိ မနားလည်သေးပေ။

ကလာရာက တုန်ရီသောအသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "သူ... နာကျင်နေတယ် အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး... ကျွန်မ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။"

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ဒါဟာ သူမရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ပြဇာတ်ဆန်တာ မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လူစီယန်ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိပေ။ သူ ကလဲရာ မြင်ရတာကို မမြင်နိုင်၊ ခံစားရတာကို မခံစားနိုင်ပေ။

"နောက်ဆုံးတော့လည်း... ငါ့မှာ မြင့်မြတ်တဲ့ အာရုံ  မှ မရှိတာကိုး..."

ထိုစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်“အရေးပေါ် အပြင်းအထန် လေ့လာနိုင်စွမ်း”  ဟူသော အလုပ်စွမ်းရည် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ဦး၏ စွမ်းရည်ကို ခဏတာ "ငှားသုံး" နိုင်သော စွမ်းရည်ဖြစ်သည်။ သူ ချက်ချင်းပင် ကလဲရာကို ပစ်မှတ်ထား၍ အသက်သွင်းလိုက်သည်။

[တင်!]

[မြင့်မြတ်သော အာရုံ  ကို အောင်မြင်စွာ ကူးယူလိုက်ပါပြီ။]

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်— လူစီယန်၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်... ကမ္ဘာကြီးက ဒီလောက် အရောင်အသွေး စုံလင်နေရတာလဲ?"

လေထုတစ်ခွင်လုံးသည် ဆန်းကြယ်သော အရောင်အသွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အလင်းရောင်များမှာ မြစ်များအတိုင်း စီးဆင်းနေသည်။ သူသည် ဥယျာဉ်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေရောင်တောက်ပနေသော မြင့်မြတ်သည့် စွမ်းအင်  များကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကလာရာသည် လူစီယန်၏ ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိသွားပြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အံ့ဩရိုသေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါပေါ့..." သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘာလို့ သံသယဝင်ခဲ့မိတာလဲ... အရှင်မင်းကြီး... သင်ဟာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဆန္ဒကို ကူညီပေးနိုင်မှာပါ..."

သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ လူစီယန်သည် သူမကို နားမလည်နိုင်ပေ။ တစ်မိနစ်က ငိုနေပြီး နောက်တစ်မိနစ်မှာတော့ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသူလို ဖြစ်သွားပြန်သည်။

ထိုစဉ် သူသည် ကျယ်ပြောလှပြီး မြင့်မြတ်သော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွား၍ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီမှာ ရှိနေသည်။ အရာအားလုံးထက် ကျော်လွန်နေသော အရာ။ ပုံသဏ္ဌာန် မရှိ၊ အရောင်မရှိ၊ ယုတ္တိမရှိ။

"ဒါ... ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဆန္ဒ လား?!"

ထို့နောက်— အမှောင်ထု။

လူစီယန်၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားသည်။ သူ၏ ဒူးများမှာ ယိုင်နဲ့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။