အခန်း (၂၈) - ပွဲတော်

လူစီယန်တစ်ယောက် ပွဲတော်အတွက် နောက်ဆုံးပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နေချိန်တွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ပွဲကျင်းပမည့် ရင်ပြင်ကို ပြင်ဆင်ရာတွင် သူ အနည်းဆုံး ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတွေးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ မလုပ်ခင်မှာပင် သူသည် သက်တန့်ရောင် စလိုင်းကို ခေါ်ယူထားခြင်းမှ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ၎င်းသည် ကတ်အဖြစ်သို့ ပြန်မပြောင်းသွားခြင်းပင်။

စိတ်ဝင်စားသွားသဖြင့် သူသည် မွန်စတာဒက်စ် ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင်... သက်တန့်ရောင် စလိုင်းမ်သည် ပထမဆုံး စာမျက်နှာရှိ ရှုခင်းနေရာ၌ အံ့ဖွယ်ကောင်းစွာ ပေါ်လာနေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒါက ဒီအတွက်ပဲ ပေါ့..." သူသည် နားလည်သဘောပေါက်သည့် အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

အိမ်တော်အတွင်းတွင် မီးဖိုချောင်မှာ အသက်ဝင်လျက်ရှိသည်။ ဆိုင်နက်ပ်သည် အာဂျီးနက်ပ်၏ အကူအညီဖြင့် အစားအစာများ ချက်ပြုတ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ မည်မျှပင် အလုပ်များနေပါစေ၊ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် ရယ်မောသံများပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ဆီဘတ်စ်စတီယန်သည် ရွာသားများနှင့်အတူ ရင်ပြင်ကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်နေသည်။

ကလဲရာမှာမူ... အားပေးစကား ပြောနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်လျှင် ပင်ပန်းနေသည့် ရွာသားများကို လန်းဆန်းစေရန် အလင်းမှော်အတတ်များဖြင့် ကုသပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

လူစီယန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ့အတွက်တော့ ရူးမိုက်နေသလိုပင်။ 'ပင်ပန်းရင် နားလိုက်ပေါ့' ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

ပင်ပန်းနေသော်လည်း ဆက်လက်အလုပ်လုပ်နေရန် မည်သည့် မှော်အတတ်ကမျှ သူ့ကို စည်းရုံးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူကြည့်နေရင်း အားလုံးမှာ စစ်မှန်စွာဖြင့် ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို ဝန်ခံရပေမည်။

မကြာခင်မှာပင် ပန်းကန်လုံးများ၊ အစားအစာများ ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လူစီယန်သည် စားပွဲများပေါ်တွင် ရောင်စုံဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ဟင်းချိုများနှင့် ကင်ထားသော ကုန်ကြမ်းများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ သို့သော် အသားဟင်း မပါပေ။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ သူတို့၏ အစားအစာမှာ အပင်ထွက်ပစ္စည်းများသာဖြစ်သည်။ နွားမွေးမြူရန် ကြိုးစားတိုင်းလည်း အဆုံးသတ်မှာ အတူတူပင်။

ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးခြင်းများ။

မရှင်းပြနိုင်သည့် ဖျားနာခြင်းများ။

ယခု ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ ထိုတိရစ္ဆာန်အားလုံးမှာ ကိုးလ်ဟတ်တို့ဆီက ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

'သူတို့ ဖျက်ဆီးခဲ့တာလား? ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလူယုတ်မာတွေက ရောဂါရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ရောင်းခဲ့တာလား?'

"လူယုတ်မာတွေ..." လူစီယန် တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့လူများကြားတွင် စိတ်ပျက်နေသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး မတွေ့ရပေ။

သူတို့ ပြုံးနေကြသည်။

စကားပြောနေကြသည်။

ရွှင်လန်းသော နှလုံးသားများဖြင့် စုဝေးနေကြသည်။

သူတို့ ကျေနပ်နေကြသည်။

သို့သော် လူစီယန် မကျေနပ်ပေ။

သူတို့၏ အရှင်သခင်အနေဖြင့် သူသည် "လုံလောက်ပြီ" ဆိုသည့်စကားကို လက်မခံနိုင်ပေ။ သူသည် ကြွယ်ဝမှုမျိုးကို လိုချင်သည်။

ပန်းကန်တိုင်းအတွက်။

အိမ်တိုင်းအတွက်။

အနာဂတ်တိုင်းအတွက်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ မီးပုံများသည် တဖျောက်ဖျောက် မြည်ကာ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို နွေးထွေးသည့် အလင်းရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ရွာသားများသည် ရှည်လျားသော သစ်သားစားပွဲများနားတွင် စုဝေးကာ ရယ်မောသံများ ငြိမ်သက်သွားသည်။

အားလုံး နေရာယူပြီးပြီ။

ကျန်ရှိနေသည်မှာ သူတို့၏ အရှင်သခင်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

လူစီယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မီးပုံများနှင့် မီးတုတ်များက အနည်းငယ်သော အလင်းရောင်ကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး မညီညာသော မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိပ်များ လှုပ်ရှားနေသည်။

၎င်းမှာ ပွဲတော်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း... သပ်ရပ်မှုတော့ မရှိသေးပေ။

'တိုးတက်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်...' ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဒီညမှာတော့ ပြည့်စုံမှုအတွက် မဟုတ်ပေ။

အစပျိုးခြင်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်...

လူစီယန် အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့   ပြည်သူတို့!" သူ စတင်လိုက်သည်။

သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားသည်။

"မင်းတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ကြ။ ချွေး၊ မိုး နဲ့ မုန်တိုင်းတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး...

မင်းတို့ ဒီမြေဆီလွှာ ဒီမြေကို ထွန်ယက်ခဲ့ကြတယ်!

အမိုးတွေကို ပြုပြင်ခဲ့ကြတယ်!

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကူညီ စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြတယ်!

ပြီးတော့ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ရပ်တည်ခဲ့ကြတယ်!"

သူသည် ပခုံးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရင်ကော့လိုက်သည်။

"အခုတော့ ရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်ပြီ။

ပြည့်စုံတယ်။

ချိုမြိန်တယ်။

မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ လေးလံနေတယ်။

ဒီညမှာတော့ ငါတို့ အောင်ပွဲခံကြမယ်! ငါတို့ စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ အစားအစာတွေအတွက်တင် မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ သက်သေပြခဲ့တဲ့ ခွန်အားအတွက်ပါပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်ဝါးပြင်တိုင်း... ပြီးတော့ ဒီနေရာရောက်အောင် လာခဲ့ရတဲ့ အိပ်မပျော်တဲ့ ညတွေတိုင်းအတွက်ပါပဲ။"

သူသည် ခဏ ရပ်လိုက်ပြီး သူ့စကားလုံးများ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားစေသည်။ မည်သူမျှ သူတို့၏ အရှင်သခင်ကို နှောင့်ယှက်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ၊ တချို့မှာမူ ရိုသေလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အောင်ပွဲခံနေကြတဲ့ အချိန်မှာ..." သူ ဆက်ပြောသည်။ သူ၏ အသံမှာ ပို၍ အေးစက်သွားသည်။ "ငါတို့ကို ချိုးဖျက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့သူတွေကို မေ့မသွားကြနဲ့။ သူတို့က ငါတို့ကို အားနည်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။ သစ်သားတံတိုင်းတွေနောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ လယ်သမားတွေနဲ့ ကုန်သည်တွေလောက်ပဲလို့ ထင်ခဲ့ကြတာ!"

သူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ့ရှေ့က တင်းမာနေသည့် မျက်နှာများကို သူကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ငါတို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ ငါတို့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို သိတယ်။ သူတို့ရဲ့ အပြစ်တွေကို သိတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့..." သူ၏ အသံမှာ လျှော့ကျသွားသည်၊ "...သူတို့ ငါတို့ရဲ့ ဒေါသကို သိကြရလိမ့်မယ်။"

သူသည် အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူ ပြန်ပြောသောအခါတွင် အုပ်စိုးသူအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ဒိုင်းကာအကာအကွယ်အဖြစ် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါ အသက်ရှူနေသရွေ့တော့" သူသည် ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဘယ်ရန်သူကမှ ငါတို့ရဲ့ အရာရာကို ယူမသွားနိုင်ဘူး။ ငါ ရပ်တည်နေသရွေ့... ဒီမြေက ငါ့ကို အရှင်သခင်လို့ ခေါ်နေသရွေ့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

မီးရောင်များက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အသံ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပို၍ နူးညံ့သော်လည်း ခိုင်မာဆဲပင်။

"ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ကျရင်..." သူ ပြောသည်။ "အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ မီးနဲ့ ကြောက်စိတ်တွေနဲ့ မဟုတ်ဘူး၊ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ပါ။ နေမင်းနဲ့အတူ စနစ်သစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေဖို့ မဟုတ်ဘဲ... မင်းတို့ကို မြှင့်တင်ပေးဖို့ပါ။"

သူ ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီး အသံကို ထပ်မြှင့်လိုက်သည်။

"လက်တိုင်းက သူ့နေရာသူ ရှိလိမ့်မယ်။ အသံတိုင်းက သူ့တန်ဖိုးသူ ရှိလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ ဒီနယ်မြေမှာ ရိုးရိုးလေးပဲ နေသွားရုံ မဟုတ်ဘဲ... မင်းတို့ ကိုယ်တိုင် ဒါကို ပုံဖော်ကြရလိမ့်မယ်။"

လူစီယန်သည် ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြည်သူများဆီသို့ အကြည့်ပြန်ပို့လိုက်သည်။

လူငယ်များ။

လူကြီးများ။

မျက်လုံးတိုင်းတွင် တိတ်ဆိတ်သည့် ယုံကြည်ချက်များ တောက်လောင်နေသည်။

"မနက်ဖြန်၊ ငါတို့ နိုးထလာရမယ်။ ပိုသန်မာလာရမယ်။ ပိုထက်မြက်လာရမယ်။ အတူတူပေါ့။"

သူ ရပ်လိုက်သည်... ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီညကို ရိတ်သိမ်းချိန်ထက် ပိုတဲ့ အထိမ်းအမှတ်နေ့ ဖြစ်စေရမယ်။ ဒါကို ပိုကြီးကျယ်တဲ့အရာတစ်ခုရဲ့ အစဖြစ်ပါစေ... ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုပေါ့။ ဒီအချိန်ကစပြီး ငါတို့ဟာ အသက်ရှင်ဖို့ပဲ မဟုတ်ဘဲ... ကြီးပွားတိုးတက်ဖို့အတွက် ရပ်တည်ကြမယ်။"

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်းမြောက်သံများ မိုးချုန်းသကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဆီဘတ်စ်စတီယန်သည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး ထိုအခိုက်အတန့်ကို ခံစားလိုက်သည်။ လူစီယန် ပြောလိုက်သည့် စကားတိုင်းက သူ့အတွင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို လှုပ်ရှားသွားစေသည်။ သူသည် သူ၏ အရှင်သခင် ခေါ်မည့် အချိန်အတွက် အမြဲတမ်း အသင့်ရှိနေသည်။

ကလဲရာမှာမူ တုန်ရီနေသည်။ သူမ မျက်ရည်များ ကျလာသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ရူးသွပ်နေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များမှာ လူစီယန်အပေါ် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသည့် သစ္စာရှိမှုဖြင့် စွဲမြဲနေသည်။

သူတို့ပတ်လည်ရှိ ရွာသားများအားလုံးက မျှော်လင့်ချက်နှင့် ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့၏ အရှင်သခင်ကို ကြည့်နေကြသည်။ သူ အံ့ဖွယ်များကို ပြသခဲ့သည်ကို သူတို့ မြင်ခဲ့ရပြီးပြီ။

သူတို့ မေးခွန်းထုတ်စရာ မလို။

တွန့်ဆုတ်စရာ မလို။

လူစီယန် မည်သည်ကိုပင် ခိုင်းစေပါစေ၊ သူတို့ လိုက်နာကြလိမ့်မည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူသည် တုန်လှုပ်၍ မရနိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။

သင်္ကေတတစ်ခု။

"အောင်မြင်ပါစေ!" လူစီယန်သည် ပျားရည်ပုလင်းကို လေထဲသို့ မြှောက်ကာ အော်လိုက်သည်။

ရွာသားတိုင်းသည်လည်း သူတို့၏ ပုလင်းကို ကိုင်ထားကြသည်။ သူသည် လူတိုင်း ရရှိကြောင်း သေချာစေခဲ့သည်။

သူတို့ သောက်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့အတွင်းတွင် နွေးထွေးသည့်အရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

မီးပွားအသစ်တစ်ခု။

တိတ်ဆိတ်သည့် ခွန်အားတစ်ခု။

ထိုအဖျော်ရည်က သူတို့၏ ပင်ပန်းမှုကို ဆေးကြောပေးလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ကာ စိတ်ဓာတ်များကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဝမ်းမြောက်သံများ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြီး ယခင်ကထက် ပို၍ ကျယ်လောင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

သူတို့၏ အရှင်သခင်သည် သူတို့ကို တန်ဖိုးရှိသည့် အရာတစ်ခု ပေးခဲ့ပြန်ပြီ။

သူတို့၏ နှလုံးသားများ တုန်ရီနေသည်။ ကြောက်စိတ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် စည်းလုံးခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပွဲတော်သည် စုံလင်စွာဖြင့် စတင်လိုက်သည်...

ညဉ့်သည် ရှည်လျားသည်။

ရွာသားများ ရယ်မောပျော်ရွှင်နေစဉ် လူစီယန်နှင့် ဆီဘတ်စတီယန်တို့မှာ အလုပ်များနေသည်။

ဘေးစားပွဲတွင် ထိုင်လျက် လူစီယန်က ပြောနေပြီး ဆီဘတ်စ်စတီယန်က မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် လိုက်ရေးနေသည်။ လူစီယန်သည် စဉ်းစားရင်း ပျားရည်ပုံဆောင်ခဲကို ကိုက်လိုက်၊ မုန်လာဥနီဖျော်ရည်ကို သောက်လိုက် လုပ်နေသည်။

"စားပွဲ (၅)..." လူစီယန် ခဏ ရပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အို။ ဆီဘတ်၊ မင်းရဲ့ အစားထိုးလူကို ငါ တွေ့ပြီထင်တယ်။ 

ဆီဆီးလ်…

 စာရေးအဖြစ်ပေါ့။"

ထိုလူငယ်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

ဆီဆီးလ်... စိတ်ကူးယဉ် အလွန်ကောင်းသည့် လူငယ်လေး။ လူယုတ်မာ ဒရက်ဂေါလ်ကို ကျွေးမွေးခဲ့ခြင်းအကြောင်း ပြောခဲ့သူလေးပင်။

စိတ်ဝင်စားသွားသဖြင့် လူစီယန်သည် စစ်ဆေးခြင်း  ကို ထပ်လုပ်လိုက်သည်။

'စာရေးတဲ့လား?' ဟု သူတွေးလိုက်သည်။ 'သူ စာရေးဆရာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုက ကလဲရာထက်တောင် သာနိုင်သေးတယ်။'

ဆီဘတ်စ်စတီယန်က မော့ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အရှင်သခင်၊ နယ်မြေထဲမှာ ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ ရှိမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။"

လူစီယန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်မလား? တကယ်တော့... ဒီလောကမှာ အသုံးမဝင်တဲ့လူ ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အရည်အချင်းမပါဘဲ မွေးလာရင်တောင် ငါက သူတို့ကို အရည်အချင်းတစ်ခု ပေးလိုက်မှာပဲ။"

သူ၏ အသံတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ ပါဝင်နေသည်။

ဆီဘတ်စ်စတီယန်က သူ့ကို လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လူစီယန် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဆက်ကြရအောင်။ အခန်းကဏ္ဍတွေကို သေချာ ခွဲပေးရမယ်။ အရည်အချင်းတွေကို အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူး။ သူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ နေရာကို ပေးမယ်။ သူတို့ တိုးတက်နိုင်မယ့် နေရာမျိုးပေါ့။"

သူတို့သည် ညဉ့်နက်သည်အထိ အလုပ်လုပ်ကြပြီး စားပွဲတိုင်းရှိ လူတိုင်း၏ အမည်နှင့် မျက်နှာကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။

•••

ပွဲတော်မှာ စည်ကားနေချိန် လူစီယန် တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ဆူညံသံများနှင့် ရယ်မောသံများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ရှိသေးပြီး စီမံကိန်းတွေလည်း ချရဦးမည်။

ပြည်သူတွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို စီစဉ်ပေးရမည်။ နယ်မြေကို ပြောင်းလဲရမည်... ပြည်သူတွေကနေ စတင်ပြီးပေါ့။

လူစီယန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့တွင် အံ့သြစရာကောင်းသည့် အရည်အချင်းများ ရှိသည်။ တချို့မှာသာ ကျွမ်းကျင်မှုရှိသော်လည်း လူတိုင်းတွင် အရည်အချင်းရှိသည်။

စစ်ဆေးခြင်း  ကြောင့် သူ ပိုမြင်ရပြီ။

အခြေအနေတွင် အချက်အလက်သစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မှော်စွမ်းအား သဘောထား။

စကင်န်ဖတ်ခြင်း က မပြခဲ့ဖူးသည့် အရာတစ်ခု။

'ဒီတော့ သူတို့က ဘယ်မှော်အတတ်ကို ပိုလိုက်စားလဲဆိုတာ ငါ မြင်ရတော့မယ်...' သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"သူတို့ကိုလည်း ကျွမ်းကျင်မှုတွေ ငါ သင်ပေးလို့ရပြီ။"

လူစီယန်သည် စွမ်းအင်စွယ်စုံကျမ်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

သို့သော်...

[ တင်! ]

[ စွမ်းအင်စွယ်စုံကျမ်းကို အပ်ဒိတ်လုပ်နေသည်... ]

လင်းလက်နေသည့် တန်းတစ်ခုက လေထဲတွင် ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လာသည်။

သူ အမြဲမြင်နေကျ မြင်ကွင်း။

လူစီယန် သည်းခံစွာ စောင့်နေလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

[ အပ်ဒိတ်ပြီးဆုံးပါပြီ... ]

[ စွမ်းအင်စွယ်စုံကျမ်း ဗားရှင်း ၂ ကို အသုံးပြုနိုင်ပါပြီ ]

သူသည် စာအုပ်ကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်ကာ စာမျက်နှာများကို လှန်လိုက်သည်။

ပြောင်းလဲမှုများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လူစီယန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

ယခုအခါ ကြယ် ၂ ပွင့်အဆင့် ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံးကို သော့ဖွင့်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ စာမျက်နှာပေါင်းများစွာတွင် ကျွမ်းကျင်မှုများ ပေါ်လာသည်။

သူသည် အချက်အလက်တစ်ခုချင်းစီကို အာရုံစိုက်ကာ ဖတ်လိုက်သည်။

သူသည် အရေးပါမည့်အရာများကို မှတ်သားလိုက်သည်။

ရွှေ့လျားခြင်း၊ ခုခံခြင်း၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း... သူ၏ စစ်သားလောင်းများအတွက် လိုအပ်မည့်အရာအားလုံး။

ဒါဟာ စာအုပ်တစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ပေ။

ခွန်အားအတွက် အစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဂျီဟားဟားဟားဟား..."

သူ၏ အောင်ပွဲခံရယ်သံများ အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။