အခန်း ၂၀ - စိတ်မထိန်းနိုင်ခြင်း

တိုက်ကြီးတစ်ခု၊ နိုင်ငံလေးခု။

မြောက်ဘက်တွင် သန့်ရှင်းသော အင်ပါယာက အုပ်စိုးသည်။

အရှေ့ဘက်တွင် ဗော့လ်မီယာ ဘုရင်နိုင်ငံက အုပ်ချုပ်သည်။

အနောက်ဘက် တောရိုင်းများတွင် သားရဲမျိုးနွယ်စုများ ကျင်လည်သည်။

တောင်ဘက်တွင်မူ အဆင်အခြင်မဲ့သော တောရိုင်းများ၏ ဖက်ဒရေးရှင်းသည် ထွန်းကားသည်။

၎င်းတို့အထဲတွင် သန့်ရှင်းသော အင်ပါယာသည် ပြည်သူတို့၏ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုကို ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည့်အတွက် တိုက်ကြီး၏ အဓိက အင်အားစုအဖြစ် ရပ်တည်လျက်ရှိသည်။ သူတို့၏ ဘာသာရေးကို လူအများစုက ကိုးကွယ်ကြသည်။

ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ်တွင် သူတော်စင်မယ်အသစ်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်သည်။ သူမသည် မျှော်လင့်ချက်၏ သင်္ကေတနှင့် အင်ပါယာ၏ မြင့်မြတ်မှု တောက်ပသော ကျောက်မျက်ရတနာ ဖြစ်လာသည်။

အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် သူတော်စင်မယ်လောင်းများကို တိုက်ကြီးတစ်ခွင်သို့ မြင့်မြတ်သော ဘုရားဖူးခရီးစဉ်သို့ စေလွှတ်သည်။ သူတို့၏ တာဝန်မှာ ယုံကြည်ခြင်းကို ပြန့်နှံ့စေရန်၊ ပြည်သူများကို ကူညီရန်နှင့် သန့်ရှင်းသော အင်ပါယာ၏ စံနမူနာများကို ပုံဖော်ရန် ဖြစ်သည်။

ငါးနှစ်ကြာသည့်တိုင် သူတို့သည် မြို့ရွာအသီးသီးသို့ ခရီးလှည့်လည်ကြသည်။

ကောင်းချီးပေးခြင်း။

နာမကျန်းသူများကို ကုသပေးခြင်း။

လမ်းပျောက်သူများကို လမ်းညွှန်ပေးခြင်း။

သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ယုံကြည်သူများအတွက်သာမက လောင်းလျာများ ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း အကျိုးရှိစေသည်။

သူတို့၏ စိတ်ဆန္ဒကို ထက်မြက်စေခြင်း။

သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေခြင်း။

သူတို့၏ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်ခြင်း။

ဘုရားဖူးခရီးစဉ် ပြီးဆုံးသောအခါ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသာ ထမြောက်လိမ့်မည်။ ဘယ်သူ၏ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှု၊ ကရုဏာနှင့် လွှမ်းမိုးမှုတို့သည် အတောက်ပဆုံးဖြစ်နေမည်နည်း၊ ထိုသူကိုသာ နောက်လာမည့် သူတော်စင်မယ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သူမသည် လာမည့် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ တာဝန်ယူရမည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူတို့အထဲတွင် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတစ်ဦးမှာ ဗော့လ်မီယာ ဘုရင်နိုင်ငံ၏ နယ်စပ်တစ်လျှောက် လှည့်လည်နေသည်။

သူမသည် ပွင့်လန်းနေသော ကြာပန်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသည့် ဘာသာရေးဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေးစားဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူမ၏ ရွှေရောင်ဆံကေသာများမှာ နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ စီးဆင်းနေပြီး သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် လေးစားကြည်ညိုမှုတို့ဖြင့် ဝန်းရံထားသော အထိမခံနိုင်သည့် အလှတရားတစ်ခုဖြစ်သည်။

အပြစ်အနာအဆာကင်းခြင်း။

တောက်ပခြင်း။

မြင့်မြတ်ခြင်း။

အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း လူတို့သည် သူမကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာဖြင့် ငေးမောကြည့်ရှုကြသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသူတစ်ဦးနှင့်ပင် တူသည်။

သို့သော်...

"ဒီကောင်တွေ! ခရီးစရိတ်အတွက်တောင် ငွေတစ်ပြားမပေးနိုင်ကြဘူးလား?! ငရဲမှာပဲ ပုပ်သိုးသွားကြစမ်းပါ၊ ဝမ်းဗိုက်ပူတွေရဲ့!"

...

သူမသည် သင်္ဘောသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ကျိန်ဆဲနေသော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူမသည် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ရှိနေသေးသည်။

"အာ့…." ဟု သူမက လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ငါ မသိဘူးများ မှတ်နေလား၊ ကုန်ကျစရိတ်သက်သာအောင်လို့ ငါတို့ကို အများကြီး စေလွှတ်လိုက်တာ။ ပြည်သူတွေအတွက် 'သူတော်စင်မယ်လောင်း' ဘယ်နှယောက် လိုအပ်တယ်လို့ သူတို့ ထင်နေကြတာလဲ? တောက်... ကိုယ့်စည်းစိမ်နဲ့ ဘွဲ့ထူးတွေကိုပဲ တွယ်ဖက်ထားတဲ့ အိုမင်းနေတဲ့ လင်းတတွေ။"

"ကံကောင်းရင်တော့ လမ်းမှာ ကူညီပေးရတဲ့သူတွေဆီကနေ ထောက်ခံမှု ရနိုင်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ တခြား ဘုန်းတော်ကြီးတွေက သာမန်မိန်းကလေးတွေပဲလေ။ တကယ်အာဏာရှိတဲ့သူတွေကို ငါတို့က ဘာများ ပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ။"

သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှိုက်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

"ပြီးတော့..."

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီသွားသည်။ သူမသည် အမှန်တရား၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများက သူမဆီသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာပြီဟု ခံစားနေရသည်။

"...ဘုရားသခင်ဆိုတာ မရှိဘူး။"

ထိုစကားလုံးများသည် အနာတရဖြစ်သွားသကဲ့သို့ သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြာရှည်စွာ မခံစားခဲ့ရသော အချိန်ကာလတစ်ခုပြီးနောက်၊ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အမှန်တော့ကလဲရာသည် သူမ၏လောကကို အစိတ်အစိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားစေမည့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို သိရှိထားသည်။

တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကြောင့် သူမသည် "မြင့်မြတ်သော အာရုံ" ဟုခေါ်သော အမည်မသိ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုကို ပွင့်သွားသည်။ ၎င်းသည် လူအများစု ဘယ်တော့မှ နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်သော အမှန်တရားများကို သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖော်ပြပေးလိုက်သည်။

"အိုမင်းမစွမ်းတဲ့ လူမိုက်တွေ၊" ဟု သူမက ခါးသီးစွာ ရေရွတ်သည်။ "သန်းပေါင်းများစွာကို လှည့်စားနေတာ..."

သူမ၏ စွမ်းရည်ဖြင့် ကလဲရာသည် စွမ်းအင်သစ်တစ်မျိုးကို အာရုံခံနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မန်နာမဟုတ်ဘဲ ပို၍ဖြူစင်ပြီး ပို၍နက်ရှိုင်းသည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

"မြင့်မြတ်သော စွမ်းအင်"။

သူမသည် လူတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ ကြည့်ရှုနိုင်ပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အလေးချိန်ကို ခံစားနိုင်သည်။ ထိုအခါ သန့်ရှင်းသော အင်ပါယာအတွင်း သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ...

အကျင့်ပျက်ခြစားမှု။

ဂရုမစိုက်မှု။

ဥပေက္ခာပြုမှု။

၎င်းသည် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ကျိုးပဲ့သွားစေသည်။

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ အာဏာရှိသမျှနှင့်အတူ ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုတွင်သာ စွဲလမ်းနေပြီး သူ၏ တာဝန်များကို စွန့်လွှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

အင်ပါယာ၏ အာဏာလား?

အလှူငွေများပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်။

ထင်ရှားပြသသော အလင်းမှော်ပညာများဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ပြီးတော့ သူတော်စင်မယ်များဟု အမည်တပ်ကာ ပြသထားသည့် ချောမောသော ဘုန်းတော်ကြီးငယ်များဖြင့် အတင်းအကျပ် စေခိုင်းထားသည်။

"သူတော်စင်မယ်? ယုံကြည်ခြင်းအတွက် ကောင်းချီးပေးတာကို ရောင်းစားနေတဲ့ ပြည့်တန်ဆာတွေနဲ့ပဲ ပိုတူတယ်..."

သူမ၏ စကားလုံးများသည် အဆိပ်အတောက်များ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ ဝမ်းနည်းမှုများ စိုးမိုးနေသည်။

"မြင့်မြတ်သော အာရုံ" သည် မှားယွင်းနေသည်များကို မြင်ရုံတင်မကဘဲ သူမ ယခင်က ယုံကြည်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

သန့်ရှင်းသော အင်ပါယာသည် သူမ၏ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် တောက်ပသော အလင်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အတွင်းမှ ပုပ်သိုးနေပြီဖြစ်သည်။

ကလဲရာ၏ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှု၊ သူမ၏ ဆုတောင်းများ၊ သူမ၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုများ... အားလုံးမှာ လွဲမှားနေသည်။ သူမ အလွန်အမင်း ကိုးကွယ်ခဲ့သော ဘုရားသခင်မှာ မရှိပေ။

အင်ပါယာတွင် မဟုတ်ပါ။

သူမ သိရှိခဲ့သမျှ မည်သည့်နေရာတွင်မှ မရှိပါ။

ယခုအခါ သူမ၏ ယုံကြည်ခြင်းတွင် နေရာမရှိတော့ပေ။

သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်တွင် လမ်းကြောင်းမရှိတော့ပေ။

သို့သော် သုံးရက်အကြာတွင်... အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။

ညဉ့်သန်းခေါင်အချိန်။

သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

ခုန်နှုန်းတစ်ခု။

ယခင်က မည်သည့်အရာနှင့်မျှ မတူညီသော မြင့်မြတ်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု။

ကမ္ဘာကြီး၏ ဆန္ဒသည် သူမထံသို့ စကားပြောလာသယောင်။

ရုတ်တရက် သူမအတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခု ပြတ်ထွက်သွားသည်။

သူမ၏ ပုံစံတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။ ငြိမ်သက်ပြီး ခါးသီးနေသည့် မိန်းကလေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူမနေရာတွင် ရူးသွပ်သော ယုံကြည်သူတစ်ဦးက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာသည် ရူးသွပ်သော အပြုံးဖြင့် တွန့်လိမ်သွားပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ် ရယ်မောသံများ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်... သင်၏ သစ္စာရှိနောက်လိုက်ဟာ သင်ရှိရာဆီ လာနေပါပြီ... ဟီဟီဟိ။"

ထိုသို့ဆိုပြီး သူမ ပြေးတော့သည်။

အနားမယူ။

အစားမစား။

တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိ။

သုံးရက်တိုင်တိုင် သူမသည် ထိုမြင့်မြတ်သော စွမ်းအင်ကို ရူးသွပ်စွာဖြင့် လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက သူမကို နှေးကွေးစေမည့်အခါတိုင်းတွင် သူမသည် ပင်ပန်းမှုကို မေ့ပျောက်စေရန် မှော်စာလုံးများကို ရွတ်ဖတ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သနားကြင်နာပေးဖို့ တောင်းဆိုနေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဆန္ဒကမူ အလျော့ပေးရန် ငြင်းဆန်သည်။

သူမ၏ မန်နာများ နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ခန်းသွားမှသာ သူမ နှေးကွေးသွားသည်။

ယခု တတိယမြောက်နေ့တွင် သူမသည် သစ်တောထူထပ်ရာလမ်းကို ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အင်ပါယာကို ကျိန်ဆဲရင်း ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်လှမ်းနေသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ဖြစ်မည်၊ သူမ၏ အာရုံများမှာ ယခင်ကလောက် မထက်မြက်တော့ပေ။

ရုတ်တရက်...

"ဘုတ်!"

သူမသည် စေးပျစ်သော အချွဲတွင်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

"မကောင်းဆိုးဝါးမျိုးစပ်!" ဟု သူမက အချွဲများ ပေကျံနေလျက်နှင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒါနဲ့များ ငါ ဘုရားသခင်ကို ရှာမတွေ့အောင် တားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား!"

သူမသည် သူမ၏ သတိမထားမိမှုအတွက် နာမည်မသိသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို အပြစ်ဖို့နေသည်။

ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အားဖြည့်ထားပြီး သူမသည် ဆက်သွားသည်... ပြီးနောက် နောက်ထပ်တွင်းတစ်ခုထဲသို့ ချက်ချင်း ပြုတ်ကျပြန်သည်။

ထို့နောက် နောက်တစ်ခု။

ပြီးတော့ နောက်တစ်ခု။

"ခုခုခုခု! ဒီလောက်နဲ့များ ငါ့ကို တားနိုင်မယ် ထင်နေရင်—ဖူးထွီ!!!"

သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် ရွှံ့ထဲသို့ ပစ်လဲကျသွားသည်။

"သေစမ်း! ဘယ်ကောင်က ငါ့ကို နောက်နေတာလဲ?! ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးပဲ ဖြစ်ရမယ်! ငါ ကျိန်စာမှော်ကို သင်ယူပြီး သူ့ရဲ့ အိုမင်းပြီး နွမ်းလျနေတဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကျိန်စာတိုက်ပစ်ရမယ်!"

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထိုတွင်းများ ကုန်ဆုံးသွားပုံရသည်။

"...ခြိမ်းခြောက်လိုက်တာ အလုပ်ဖြစ်သွားပုံပဲ၊" ဟု သူမက အတည်ပေါက်နှင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဦးခေါင်းမှ ခြေဖဝါးအထိ စေးပျစ်သော အချွဲများဖြင့် ရွှဲစိုနေသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ ယခု သူမကို ဘယ်အရာမှ မတားဆီးနိုင်တော့ပါ။

ဗီဇနှင့် မယိမ်းယိုင်သော စွဲလမ်းမှုတို့ကြောင့် သူမသည် ရှေ့သို့ ချီတက်လာခဲ့ပြီး ပိုးဖလံမီးသို့ တိုးဝင်သကဲ့သို့ ထိုမြင့်မြတ်သော စွမ်းအင်ဆီသို့ ဆွဲငင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးခုန်သံများ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

လေထုသည် ပို၍ လေးလံလာသည်။ မြင့်မြတ်သော စွမ်းအင်များသည် သူမပတ်လည်တွင် ပို၍ ထူထပ်လာပြီး တောအုပ်ကို ကမ္ဘာလွန် အငွေ့အသက်ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ ၎င်းသည် အသက်ရှူရ ကြပ်စေပြီး၊ လွှမ်းမိုးထားကာ... စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။

သူမ ရှာဖွေနေသည့်အရာမှာ ရှေ့တွင် ရှိနေကြောင်း သူမ သံသယဖြစ်စရာ မလိုဘဲ သိလိုက်သည်။

"အစစ်အမှန်" ဖြစ်သော ဘုရားသခင်။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တောက်ပလာပြီး နှုတ်ခမ်းများက ကောက်ကွေးသည့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်စဉ်တွင် ရူးသွပ်သော အလင်းရောင်များက သူမ၏ မျက်ဝန်း၌ ကခုန်နေသည်။

စွမ်းအင်များ တိုးဝင်လာပြီး ပို၍ သိပ်သည်းလာရာ နောက်ဆုံးတွင်... သူမသည် ထိုစွမ်းအင်၏ ဗဟိုချက်သို့ ခြေချလိုက်သည်။

မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထိုမြင့်မြတ်သော စွမ်းအင်များသည် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ဓာတ်ကိုပင် ချေမှုန်းနိုင်လောက်အောင် ထူထပ်လှသည်။

"ငါ သိသားပဲ၊" ဟု ကလဲရာက မျက်လုံးများ အရောင်လက်လျက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုအရင်းအမြစ်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ၏ အရှင်သခင်..."

အလင်းရောင်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။

မြင့်မြတ်သော စွမ်းအင်၏ သိပ်သည်းမှုကြောင့် သူမ မျက်စိကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် လေးစားရိုသေစွာဖြင့် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မက အရှင်သခင်ကို ဖူးမြော်ဖို့ မထိုက်တန်သေးပါဘူး၊" ဟု တုန်ရီစွာဖြင့် သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကို အရှင်သခင်အတွက် အစေခံဖို့ ဒီနေရာမှာ ကတိပြုပါတယ်... သေဆုံးသည်အထိနှင့် ထိုထက်မက အချိန်အထိပါ။”

သူမ၏ အသံမှာ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုကြောင့် တုန်ရီနေပြီး သူမ၏ လက်များမှာလည်း ဆုတောင်းရင်း တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ပြင်းထန်သော အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်... ထိုအရာကို တစ်လုံးတည်းသော စကားလုံးဖြင့်သာ ဖော်ပြနိုင်သည်။

အစွန်းရောက်ဝါဒီ ။

"ခုခုခု... သန့်ရှင်းသော အင်ပါယာ" ဟု သူမက ရူးသွပ်သော အပြုံးဖြင့် မဲ့လိုက်သည်။ "အစစ်အမှန် ဘုရားသခင်မရှိဘဲနဲ့တော့ နင်တို့က ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုအချိန်တွင်ပင် သစ်ပင်များကြားမှ တရှပ်ရှပ်မြည်သံကြောင့် သူမ၏ စိတ်အာရုံမှာ ပြတ်တောက်သွားသည်။

သူမ၏ ခေါင်းမှာ ထိုအသံကြားရာဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။

လူငယ်တစ်ယောက်မှာ ချုံနွယ်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အောက်သို့တွဲလျောင်းကျနေသော သစ်ကိုင်းများကို သက်ပြင်းချရင်း ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သူကား လူစီယန်ပင် ဖြစ်သည်။ဂျယ်လီကာကွယ်ရေးဒိုင်း ကို လိုက်ရှာရင်း ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ခါတည်းနှင့် 'သက်တန့်ရောင် စလိုင်းသခင် ရုပ်တု' ကိုပါ စစ်ဆေးလို၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမျှော်လင့်မထားဘဲ... သူမနှင့် တွေ့ဆုံသွားသည်။

"...ဒီရူးနေတဲ့ မိန်းမက ဘယ်သူလဲ? ဝါး... သူ ငါ့ထောင်ချောက်ထဲများ ကျသွားတာလား" ဟု လူစီယန်က သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကလဲရာ၏ ခေါင်းမှာ သူရှိရာဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်လာသည်။ "ဘယ်သူလဲ!?!" ဟု သူမက သတိအပြည့်ဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူစီယန်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။ "ငါက မင်းကို မေးရမှာ။ မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ပြီးတော့ တောအလယ်မှာ ဘာလို့ ဒူးထောက်နေတာလဲ? တရားမဝင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်တာ ရာဇဝတ်မှုမြောက်တယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား?"

သူသည် အချွဲများဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲစိုနေပြီး ရူးသွပ်သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုတောင်းနေသည့် ထိုမိန်းကလေးကို ငေးကြည့်နေသည်။

'ဟုတ်သားပဲ။ တကယ်ကို စိတ်မနှံ့တော့တဲ့ပုံပဲ။'

သူ၏ အကြည့်မှာ သူမကို ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားသည်။

သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် သူမ ကိုးကွယ်နေသည့်အရာ ရှိနေသည်။

သက်တန့်ရောင် စလိုင်းသခင်၏ ရုပ်တုကြီးပင်။

လူစီယန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"နေပါဦး... တကယ်ကြီးစိတ်မနှံံံ့ေတာ့တာလားဟ?"

သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို ယခင်ကထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

'သူမက စလိုင်းရုပ်တုကို ကိုးကွယ်နေတာလား? ဟုတ်ပါတယ်၊ ကြည့်ရတာ ဂုဏ်ရှိပြီး နည်းနည်း မြင့်မြတ်တဲ့ အငွေ့အသက် ရှိတာတော့ မှန်ပေမယ့်... ဒါကြီးကိုလား?'

သူသာ အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်သွားရင်တောင် ရုပ်တုတစ်ခုကို ဒူးထောက်မှာ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် မှော်သကြားလုံးဆိုင်က သက်တန့်ရောင် ဂျယ်လီရုပ်လေးလိုမျိုးဖြစ်နေတဲ့ ရုပ်တုကိုပေါ့။

ကလဲရာ၏ အသံမှာ ဖြောင့်မတ်သော ဒေါသများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်းက ဘုရားသခင်ရဲ့ ရှေ့တော်မှောက်မှာ မင်းက ဒူးမထောက်ရဲဘူးပေါ့လေ?! ဘုရားကို မရိုမသေလုပ်သူ!"

လူစီယန်မှာ ဘာမှမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "...ခက်လိုက်တာ။ တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ မိန်းမပဲ။"

လူစီယန်သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ထိုမိန်းကလေးကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"တောက် တောက် တောက်... နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ၊" ဟု သူရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီလောက်လှပပြီးတော့မှ လုံးဝရူးသွပ်နေတာ။ သက်ပြင်းချမိတယ်... ဒီလောကကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်နေရတာလဲ?"

ကလဲရာသည် ထိုစကားလုံးတိုင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ အမူအရာမှာ ဒေါသကြောင့် တွန့်လိမ်သွားသည်။ "မင်း ဘယ်လိုတောင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရက်တာလဲ!"

သူမသည် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီးမန္တန် ရွတ်ဖတ်နေသည်။ လေထဲတွင် မန်နာစွမ်းအင်များ လှုပ်ရှားလာသည်။

လူစီယန်၏ အာရုံခံမှုမှာ နိုးထလာသည်။ သူသည် မန်နာကို မမြင်နိုင်သေးသော်လည်း 'မှော်စာအုပ်' ကို ရရှိပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ၎င်း၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိသည်။ စာအုပ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာရှိသော်လည်း လူစီယန်သည် မန်နာစီးဆင်းမှုကို မမြင်နိုင်သေး၍ မှော်ပညာကို မသုံးနိုင်သေးပေ။

အကြောင်းအရင်းကို စဉ်းစားနေချိန် မရှိတော့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ထိုမိန်းကလေးကို 'စကင်န်’ ဖတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်... လူစီယန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

"အဆင့် ၄၄ ဟုတ်လား?! ထောက်ခံမှုနှုန်း အနှုတ် ၅၀?!"

သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီသွားသည်။

"သေပြီဟေ့! ငါ တကယ်ပဲ သေတော့မှာပဲ!"

ကလဲရာ သူမ၏ မှော်ပညာကို မထုတ်လွှတ်ခင်မှာပင် လူစီယန်သည် နောက်ဆုံးနည်းလမ်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စလိုင်းသားရဲ မုဒ် !"

တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရောင်တောက်လာပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ အရည်ကြည်ကဲ့သို့ ဝေဝါးသွားပြီး သူ၏ အငွေ့အသက်များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောအုပ်နှင့် ရောနှောသွားတော့သည်။

ကလဲရာမှာ ကြက်သေသေသွားသည်။

ကလဲရာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အသင့်ရှိနေသော မှော်စွမ်းအင်လုံးမှာ ပျက်ပြယ်သွားပြီး သူမ၏ အကြည့်များက လူစီယန်ထံသို့ တစိုက်မတ်မတ် ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ဒေါသထွက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ... ကြည်ညိုလေးစားခြင်းဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် တုန်ရီလျက် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"အ-အရှင်သခင်... ကျွန်မ... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ! ကျွန်မ မသိလိုက်ရပါဘူး... အရှင်သခင်သည်သာ မြင့်မြတ်ခြင်း၏ ပေါ်လွင်ထင်ရှားမှုပါလား!" သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဤမထိုက်တန်သော ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ။ အရှင်သခင် သင့်တော်သည်ဟု မြင်တော်မူသော မည်သည့်အပြစ်ပေးမှုကိုမဆို ကျွန်မ လက်ခံပါမည်!"

လူစီယန်မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်မိသည်။ "...ဟမ်?"

ကလဲရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် တည်ကြည်နေသည်။

သူမသည် ခေါင်းကိုငုံ့ထားပြီး လက်များကို မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိကပ်ထားသည်။ သူမ၏ ဝတ်ရုံများမှ အချွဲများ ဆက်လက်စိုစွတ်နေသော်လည်း သူမ၏ အသံမှာမူ ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လူစီယန် ပထမဆုံးရောက်လာစဉ်က သူမသည် သူ့၏ အရောင်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော ပရမ်းပတာစွမ်းအင်တစ်ခု၏ အငွေ့အသက်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ "မြင့်မြတ်သော အာရုံ" က ၎င်းကို ဆိုးရွားသော အငွေ့အသက်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကာ သူ့ကို အန္တရာယ်တစ်ခုဟု သတ်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ...

ယခုမူ သူ၏ ပုံစံသည် အခြားသော အလင်းရောင်တစ်မျိုးဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ "စလိုင်းသားရဲ မုဒ်" သည် သူ၏ အငွေ့အသက်ကို မြင့်မြတ်လှသော အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ကလဲရာအတွက်မူ ၎င်းမှာ လွဲမှားစရာ မရှိပေ။

မြင့်မြတ်သော စွမ်းအင်။

သူမသည် လူစီယန်ကို မမြင်တော့ပေ။

သူမသည် သူမ၏ ဘုရားသခင်ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လူစီယန်က 'စလိုင်းသားရဲ မုဒ်' ကို ပိတ်လိုက်သည်။

ထိုအငွေ့အသက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ကလဲရာကို သတိကြီးစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း သူမ လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။ သူမသည် အပြစ်ပေးခြင်းကို စောင့်မျှော်နေသော သစ္စာရှိ ဝတ်ပြုသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ဒူးထောက်လျက်ပင် ရှိနေသည်။

အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်သည့် လူစီယန်သည် 'စကင်န်' ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

လူစီယန်မှာ အသက်ရှူပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"နေပါဦး—ဘာဖြစ်တာလဲ?! အနှုတ်ငါးဆယ်ကနေ... ကိုးဆယ်အထိ တက်သွားတာ?! ပြီးတော့ ထောက်ခံမှုနှုန်းက သစ္စာရှိမှုအဖြစ် ပြောင်းသွားတယ်?!"

သူ သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ကလဲရာမှာ ဒူးထောက်လျက်ပင် ရှိနေသေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်စရာကောင်းလှသည်။

သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ နီရဲနေသည်။

သူမ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြင်းထန်နေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရူးသွပ်သော ပီတိများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ဆုတောင်းတစ်ခုခုကို ရေရွတ်နေသည်လား၊ သို့မဟုတ် အပြစ်ပေးရန် တောင်းဆိုနေသည်လား မသိနိုင်ပေ။ သူမသည် ယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ရူးသွပ်နေသော မျက်ဝန်းကြည်ကြည်ဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်နေသည်။

လူစီယန်သည် သတိကြီးစွာဖြင့် ခြေတစ်လှမ်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

"...ဒါ တကယ့်ကို ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲကွာ?!”