အခန်း (၁၁) – ဒန်ဂျန်

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လူစီယန်သည် ထူးဆန်းသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုဖြင့် နိုးထလာသည်။

သူသည် ဒန်ဂျန်ထဲတွင် ဘီလူးများကို သတ်ဖြတ်နေပြီး ပစ္စည်းများ မိုးရွာသကဲ့သို့ ရရှိနေသည်ဟု အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။

ထိုစိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ယခုထိတိုင် ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။

နံနက်စာ စားပြီးနောက် လူစီယန်သည် အာဂျီနပ် နှင့် ဆိုင်နက်ပ် တို့ကို ခေါ်ပေးရန် ဆီဘတ်စ် ကို မှာကြားလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့ကို မနေ့က ဆုချီးမြှင့်မည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သော်လည်း မေ့လျော့နေခဲ့မိသည်။

သူသည် ရိုဒီယပ် ထံမှ ရရှိခဲ့သော "မွေးမြူခြင်း " ဟုခေါ်သည့် စွမ်းရည်အသစ်ကို စမ်းသပ်ရာတွင် အာရုံစိုက်လွန်းနေမိသည်။

ထိုသူနှစ်ဦး ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့ကြားတွင် ထူးခြားသည့်အခြေအနေတစ်ခုကို လူစီယန် ချက်ချင်းသတိထားမိလိုက်သည်။

’သိသာလိုက်တာ’ ဟု သူတွေးလိုက်မိသည်။ ’သူတို့နာမည်တွေကို သူတို့မိဘတွေက ကျိန်စာတိုက်ထားသလားလို့ ငါထင်ခဲ့မိတာ... အခုတော့ အဲဒီနာမည်တွေကြောင့်ပဲ သူတို့အချင်းချင်း ချစ်ကြိုက်သွားကြပုံပဲ။’

သူတို့ကို တစ်ရက်ခွင့်ပေးလိုက်မလားဟု လူစီယန် စဉ်းစားမိသော်လည်း လက်ရှိတွင် အစေခံရှားပါးနေသည့်အတွက် ခွင့်ပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ရွှေဒင်္ဂါးငါးပြားစီနှင့် ပျားရည်စက်

အမြောက်အမြားကို သူတို့ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

သူတို့မှာ များလွန်းသည်ဟု ယူဆကာ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေကြသော်လည်း လူစီယန်က ပေးကိုပေးမည်ဟု အတင်းအကြပ် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့က အခက်အခဲဆုံးကာလတွေမှာ ငါတို့နဲ့အတူ ရှိပေးခဲ့ကြတယ်။ ဒါကတော့ ငါပေးနိုင်တဲ့ အနည်းဆုံးအရာပါပဲ။ မင်းတို့ကို တစ်ရက်လောက်တောင် ခွင့်မပေးနိုင်သေးတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ တခြားလိုအပ်တာရှိရင်လည်း ငါ့ကို ပြောပြကြပါ။"

သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် မျက်ရည်စများ ဝဲတက်လာသည်။

ဆိုင်နက်ပ် သည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး တည်ငြိမ်၍ နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြောသည်။

"အရှင်သခင်ငယ်... ကျွန်တော်တို့ အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ရွှေအတွက် ဒီမှာနေခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရှင်သခင်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ချင်လို့ပါ။ ပြီးတော့..."

သူသည် အာဂျီနပ် ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အာဂျီနပ်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားသည်။

"ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာပဲ ဘဝရဲ့ အချစ်ဦးကို တွေ့ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ အိမ်လို့ ခေါ်နိုင်တဲ့နေရာမှာပဲ အနာဂတ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ချင်ပါတယ်"

လူစီယန်မှာ နွေးထွေးစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ မင်းတို့ နယ်မြေထဲက အိမ်တစ်လုံးကို ယူထားလိုက်ကြ။ ငါ မင်းတို့ကို ခွင့်ရက်တော့ မပေးနိုင်သေးပေမဲ့ အလုပ်ချိန်ပြီးရင်တော့ အစောကြီး ပြန်လို့ရတယ်။ သွားပြီး အခြေချကြ၊ မိသားစုအသစ်တစ်ခု စတင်ကြတာပေါ့ ဟားဟား!"

လူစီယန်၏ စကားကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံး ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့သွားကြပြီး မျက်နှာများမှာ အလွန်ပင် နီရဲလာသည်။ သူတို့အတွက်မူ လူစီယန်မှာ အသက်အရွယ်မပြည့်သေးသည့် ကလေးငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စရပ်များကို သူ နားလည်နိုင်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

သို့သော် လူစီယန်မှာ လုံးဝ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏နယ်မြေအတွက် မျှော်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိသည်။ သစ္စာရှိမှု၊ တည်ငြိမ်မှုနှင့် အမြစ်တွယ်နေသော ခိုင်မာသည့် နယ်မြေတစ်ခုကို သူ တည်ဆောက်ချင်သည်။ သူသည် ပြင်ပမှလူများကို အားကိုးမည့်အစား သူ၏ပြည်သူများ ကြီးပွားတိုးတက်ပြီး မိသားစုများ ထူထောင်ကာ လူဦးရေ တိုးပွားလာစေချင်သည်။

ဒုက္ခသည်များနှင့် သူစိမ်းများမှာ မတည်ငြိမ်မှုကို ယူဆောင်လာတတ်ပြီး၊ သူ၏နယ်မြေတံခါးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပေးခြင်းက သူ့အတိတ်ကို အမာရွတ် ထင်ကျန်စေခဲ့သည့် အဖြစ်ဆိုးမျိုးကို ထပ်ဖြစ်စေမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

အာဂျီနပ်နှင့် ဆိုင်နက်ပ်တို့က သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ရွှေဒင်္ဂါးများနှင့် ပျားရည်စက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လျက် ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် လူစီယန်သည် ဆီဘတ်စ်ထံ လှည့်ကာ သူရသင့်ရထိုက်သော ဆုလာဘ်ကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

"ဆီဘတ်စ်၊ ငါ့ဘေးနားမှာ အမြဲရှိပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါက မင်းအတွက်ပါ"

သူသည် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀ ပြား၊ ပျားရည်စက်များ နှင့် ဝတ်ရည်သလင်းကျောက် တစ်ခုကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

ဆီဘတ်စ်သည် ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တင်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်သခင်ငယ်၊ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပါ။ ကျွန်တော် ဆုလာဘ် မလိုပါဘူး။ ပြီးတော့... ကျွန်တော့်နာမည်က ဆီဘတ်စ် ပါ"

"ဟားဟား... မင်းကတော့ အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယူထားလိုက်ပါ။ ဒါတွေကို ပုံမှန်သုံးမယ်ဆိုရင် ထူးခြားတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေ ရှိလိမ့်မယ်"

ဆီဘတ်စ်သည် ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ၎င်းတို့ကို လက်ခံလိုက်သည်။

လူစီယန်သည် လေဟာနယ်ထဲမှ အံ့ဖွယ်အမှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖန်တီးပြနေသည်ကို သူမြင်ဖူးပြီးဖြစ်သည်။ သူ့ကို သံသယဖြစ်ခြင်းထက် ယုံကြည်ခြင်းက ပိုကောင်းမှန်း သူသိသည်။

ကြာရှည်စွာက လူတစ်ယောက်ကို အမှတ်ရနေသကဲ့သို့ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားပါးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အာ... ဟုတ်ပြီ! ခဏလောက် အခြေအနေကို ကြည့်ပေးထားပါဦး။ ငါ ခဏအပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်" ဟု လူစီယန်က သူ၏ဓား ‘သံကိုက်ဓား’ (T/N : –သံကိုက်ဆိုတာကဓားကို‌ေပးထားတဲ့နာမည်ပါ‌ေနာ် )ကို ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဆီဘတ်စ်သည် လူစီယန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

လူစီယန် ဘယ်ကိုသွားမည်ဆိုသည်ကို သူ အတိအကျ သိသည်။ ဒန်ဂျန်ရှိိရာကိုပင်။ သို့သော် ဒီတစ်ခါတွင် သူ မစိုးရိမ်တော့ပေ။ အရင်ကလိုမျိုး မဟုတ်တော့ပြီ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဆီဘတ်စ်သည် လူစီယန်အား 'သူ့' ၏ စွမ်းရည်ကို အမွေဆက်ခံထားသည်ဟု အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

•••

လူစီယန်သည် ဒန်ဂျန်ရှိရာသို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးသွားသည်။

ဒီတစ်ခါတွင် သူ လုံးဝ မပင်ပန်းသလို အနည်းငယ်မျှပင် မောပန်းခြင်း မရှိပေ။ တကယ်တမ်းဆိုရသော် သူသည် အရင်ကထက် ပိုမြန်မြန်ပင် ရောက်ရှိသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကို သူ သဘောပေါက်ရန် အချိန်အကြာကြီး မလိုခဲ့ပေ။

သူ၏ ခွန်အား မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

'ဒါ ပျားရည်စက်တွေ

ကြောင့် ဖြစ်ရမယ်' ဟု သူတွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် အခွင့်အရေးရတိုင်း ၎င်းတို့ကို သကြားလုံးလိုပင် အမြဲစားသုံးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ၎င်းတို့ ကုန်ခမ်းသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။ ‘မွေးမြူခြင်း’

စွမ်းရည်ကြောင့် ပျားများကို မွေးမြူပြီး ၎င်းတို့၏ ပစ္စည်းကျနှုန်း ကို အဆုံးမရှိ စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

သိချင်စိတ်ဖြင့် လူစီယန်သည် ပျားရည်၏ ပစ္စည်းဖော်ပြချက်ကို တစ်ကြိမ်ထပ်၍ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

<အရည်အသွေးမြင့် ပျားရည်>

အမျိုးအစား: စားသုံးနိုင်သော ပစ္စည်း

ရှားပါးမှု: သာမန်

ဖော်ပြချက်: ကျန်းမာရေးနှင့် ခွန်အားကို တိုးတက်စေသည် (ဆက်တိုက် စားသုံးပါက ရေရှည်အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိမည်)

သေချာသည်မှာပင် ထိုဖော်ပြချက်သည် ချဲ့ကားထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည်။

၎င်းသည် အရေးကြီးသောအချက်တစ်ခုကို ဆိုလိုသည်။ ကျန်းမာရေးနှင့် ခွန်အား ပိုမိုမြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်ပိမှုနည်းပါးစွာဖြင့် စွမ်းရည်များကို ပိုမိုမကြာခဏ အသုံးပြုနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

မကြာမီ သူသည် ဒန်ဂျန် အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အရင်ကကဲ့သို့ပင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးများက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားဆဲဖြစ်သည်။ လူစီယန်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ၎င်းတို့ကို သူ၏ သိုလှောင်နေရာ ထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဘေးဘက်တွင် စနစ်တကျ ချထားလိုက်သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးရင်း လှေကားထစ်များမှတစ်ဆင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသွားသည်။

ထို့နောက်... ထွန်းလင်းတောက်ပနေသော ဂူကြီးကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခါက သူသည် ၎င်းကို ငေးမောကြည့်ရှုရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခု သူ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထူးခြားသည့်အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒန်ဂျန် အတွင်းရှိ အလင်းရောင်မှာ နူးညံ့ပြီး ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်ဖက်ညီနေသည်။ နံရံများမှာ မျက်စိကို သက်‌ေသာင့်သက်သာစေသည့် အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေသည်။

သူသည် ဂူအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူ၏ ပထမဆုံး ဘီလူးကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ဆုံလိုက်ရသည်။

ဒါက...

"...စလိုင်း တစ်ကောင်လား"

အပြာရောင်၊ ကခုန်နေသည့် အစေးတုံးလေးတစ်တုံးက သူ၏လမ်းကြောင်းတွင် ရပ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြစ်နေပြီး အန္တရာယ်ကင်းပုံပေါက်သည်။

"တကယ်ကြီးလား? ဂိမ်းတိုင်းမှာ စလိုင်းတွေက အားအနည်းဆုံး ဘီလူးတွေပဲ။ ဒါက သင်ခန်းစာပေးတဲ့နေရာ များလား" ဟု သူ ဟာသနှောပြောလိုက်သည်။

သူသည် သံကိုက်ဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ တိုက်ခိုက်မည့်အနေအထားကို ပြင်ဆင်ပြီး ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ဓားသည် ထိုသတ္တဝါကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်းပင် ခုတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်နိုင်သော်လည်း...

...၎င်းမှာ သေဆုံးမသွားပေ။

"အာ?"

စလိုင်း၏ ပြတ်ထွက်သွားသော အပိုင်းနှစ်ပိုင်းမှာ ရိုးရိုးလေးပင် ယိုင်နဲ့သွားပြီး... ပြန်လည် ပူးကပ်သွားသည်။

စလိုင်းက လူစီယန်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိထားမိသွားသည်။ ၎င်းမှာ ပို၍ အရေးတကြီးဖြင့် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

လူစီယန် တုံ့ဆိုင်းမနေပေ။ သူ ထပ်၍ ခုတ်လိုက်သည်။

ထပ်ပြီးတော့။

နောက်ထပ်တစ်ကြိမ်။

သို့သော် သူ၏ဓားသည် ထိုဂျယ်လီကဲ့သို့သော သတ္တဝါကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်ပင် ခုတ်ဖြတ်ပါစေ၊ ၎င်းမှာ သေဆုံးရန် ငြင်းဆန်နေသည်။

ခုတ်လိုက်တိုင်း ၎င်းမှာ အလိုအလျောက် ပြန်ကပ်သွားသည်။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုးပင် အစေးအနှစ်များမှာ ပြန်လည် ပူးကပ်သွားသည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ စလိုင်းမှာ သတိရှိလာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် သွက်လက်စွာဖြင့် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်သို့ ယိုင်နဲ့ရှောင်တိမ်းနေသည်။

"ဟေ့ကောင်! ဒါသာ ဂိမ်းဆိုရင် မင်းရဲ့ သွေးဘားတန်း HP က သုညဖြစ်နေလောက်ပြီ!"

အကြမ်းဖျင်း တိုက်ခိုက်၍ မရကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည့်အတွက် သူသည် စွမ်းရည်တစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

“စကင်န်”

စလိုင်း

အဆင့်: 2

အားနည်းချက်: မာနာအူတိုင်

"ဟုတ်ပြီ၊ စလိုင်းတွေမှာ များသောအားဖြင့် အူတိုင်တစ်ခု ရှိတတ်တာပဲ!"

ရုတ်တရက်၊ ဒေါသထွက်နေသော စလိုင်းသည် အစေးလုံးတစ်လုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

မျှော်လင့်မထားသည့်အပြင် လူစီယန်သည် ထိုအချက်ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။

၎င်းက သူ့ကို မနာကျင်စေပေ။ သို့သော် ခံစားချက်မှာ အလွန်ရွံစရာကောင်းလှသည်။

စလိုင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ၏အရေပြားပေါ်တွင် ထူထဲပြီး စေးကပ်နေသောအရာများ ပေကျံသွားကာ စိုစွတ်သော ကော်ကဲ့သို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်တွယ်နေသည်။

အရင်ဆုံး ရွံရှာစိတ်က ဝင်လာသည်။

ထို့နောက် မသက်မသာဖြစ်မှု။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ထိုအစေးများကြောင့် နှေးကွေးသွားပြီး လေးလံသွားသည်။

"အ... ရွံစရာကြီး" ဟု လက်မောင်းကို ခါယမ်းရင်း သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤတိုက်ပွဲက သူ့ကို နားလည်မှုတစ်ခု ရရှိစေသည်။ စလိုင်းသည် သူ့ကို တကယ့်ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မပေးနိုင်သော်လည်း မာနာအူတိုင်ကို ရှာမတွေ့မချင်း သူလည်း ၎င်းကို မသတ်နိုင်ပေ။ ပိုဆိုးသည်မှာ စလိုင်းသည် ၎င်း၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း မာနာအူတိုင်ကို လွတ်လပ်စွာ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ပုံရသည်။

လူစီယန်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"တကယ်ကြီးလား? စလိုင်းတွေဆိုတာ ဖောက်ထွင်းမြင်ရတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူးလား?"

လူစီယန်သည် နည်းလမ်းသစ်တစ်ခုကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် သံကိုက်ဓား ကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ... စလိုင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ် အရှိန်ဖြင့် ဝင်တိုးလိုက်သည်။

တွန့်လိမ်နေသော အစေးတုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဝိုင်းဖက်ကာ နေရာတွင် ချုပ်ကိုင်ထားပြီးနောက် သူသည် ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သို့သော်...

သူ၏လက်သီးမှာ ပြန်ကန်ထွက်သွားသည်။ စလိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုရိုက်ချက်ကို အလွယ်တကူ စုပ်ယူလိုက်သည်။

'ထုရိုက် တိုက်ခိုက်မှုတွေကလည်း အလုပ်မဖြစ်ဘူး' (T/N : –ထုရိုက်ဆိုတာကလက်နက်တုံးကို‌ေပြာတာပါဥပမာ –တူ၊လက်သီး၊‌ေခြကန်ချက်စသည့်လက်နက်တုံးတွေပါ)ဟု သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

လုပ်စရာလမ်းမရှိတော့သည့်အတွက် သူသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သူ့လက်ကို ထိုသတ္တဝါ၏ အစေးအနှစ်များထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ခံစားချက်က အလွန်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသည်။

နွေးထွေးသည်။

စိုစွတ်သည်။

ပျော့ပျောင်းသည်။

သူ ပြန်မဆုတ်မိအောင် အစွမ်းကုန် ထိန်းထားရသည်။ သို့သော် သူသည် အမာခံ တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေရင်း ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်... သူ၏ လက်ချောင်းများက တစ်စုံတစ်ရာကို ထိမိသွားသည်။ အရာဝတ္ထု အသေးလေးနှင့် မာကျောသည့် အရာတစ်ခုမှာ အတွင်းထဲတွင် ရှိနေသည်။

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူသည် စလိုင်း၏ မာနာအူတိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

အူတိုင်သည် ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်သွားသည့်အခိုက်တွင် စလိုင်းမှာ တုန်ယင်သွားပြီး ပျော့ခွေကာ လဲကျသွားသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ။

သူ ၎င်းကို အနိုင်ယူလိုက်နိုင်သည်။

<သင်သည် စလိုင်းတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်သည်။ ကြေးနီဒင်္ဂါး ၄ ပြား ရရှိသည်။>

စလိုင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တောက်ပလာပြီး... တစ်ခဏချင်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လူစီယန်၏ လက်ထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ မာနာအူတိုင်နှင့် ပစ္စည်းကျနှုန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဒန်ဂျန်များတွင် ဤသည်မှာ သာမန်ဖြစ်သည်။ ဘီလူးများသည် သေဆုံးသည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပြီး ၎င်းတို့၏ မာနာအူတိုင်များကိုသာ ချန်ထားခဲ့ကြသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤဖြစ်စဉ်ကို ရှင်းပြရန် သီအိုရီများစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ လူကြိုက်အများဆုံး သီအိုရီမှာ ဒန်ဂျန်က ကိုယ်ခန္ဓာများကို စုပ်ယူပြီး ၎င်းကိုယ်တိုင် တည်တံ့စေရန် လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ မည်သူမျှ အမှန်တရားကို အတိအကျ မသိကြသော်လည်း အများစုကတော့ လက်ခံထားကြသည်။

လူစီယန်ကတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဂရုမစိုက်ပါ။

ပစ္စည်းကျနှုန်းကို ရသရွေ့ သူ ကျေနပ်သည်။

အနီးအနားတွင် ပြာလဲ့လဲ့တုံးလေးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

ထိုသို့သော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလောက်အောင် ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် ရန်သူထံမှ သူ ဘာဆုလာဘ်ရရှိမည်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ၎င်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

<စလိုင်း အရုပ်ကလေး >

"ဟင်။"

သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထပ်စစ်ဆေးကြည့်သည်။

<စလိုင်း အရုပ်ကလေး >

လူစီယန်သည် ယုံကြည်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ထိုပစ္စည်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

စလိုင်း အရုပ်ကလေး။

သူသည် အော်ဟစ်ပစ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း ခေါင်းကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။

’တကယ်ကြီးလား? အဲဒီလောက် ဒုက္ခခံပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတာ၊ အဲဒီ စေးကပ်တဲ့ ရန်သူက အရုပ်တစ်ရုပ်ပဲ ပေးလိုက်တာလား?’

စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မှုက ပွက်ပွက်ဆူလာသည်။ လူစီယန်သည် မျက်နှာကို မဲ့လိုက်ပြီး ဒန်ဂျန်ထဲမှ ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

"ဒါနဲ့ မပြီးသေးဘူး။"

သူ ပြန်လာခဲ့ဦးမည်ဟု ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ သူ ပြန်လာသည့်အခါတွင် ဤနေရာရှိ စလိုင်းအားလုံးကို အကုန်အစင် သုတ်သင်ပစ်မည်ဟု စိတ်ကူးလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ ငါပြန်လာတဲ့အခါ မင်းတို့ ကံကောင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခူခူခူ..”