အခန်း (၁၀) - ဆီဘတ်စ်တီယန်

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လေးဆယ်က...

ငယ်ရွယ်သော ဆီဘတ်စ်တစ်ယောက် သူ့မိဘများ၏ ရောင်းစားခြင်းခံလိုက်ရပြီး ရာဇဝတ်လောကသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ပါရမီပါသော ကလေးတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ခံရပြီးနောက် သူ့ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများအဖွဲ့ထံ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူ့၌ လူသတ်ခြင်းအတွက် မွေးရာပါ ပါရမီနှင့် (တိတ်ဆိတ်သော ခြေလှမ်း) ဟုခေါ်သည့် ရှားပါးစွမ်းရည်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး ထိရောက်သော လုပ်ကြံမှုများအတွက် အကောင်းဆုံးပင်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဆီဘတ်စ်ကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။

နေ့မအား ညမနား သူ အတတ်ပညာကို ပိုမိုကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ သူ၏ လက်များမှာ ပို၍ တည်ငြိမ်လာပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပို၍ အေးစက်လာခဲ့သည်။ ကြာရှည်မနေရဘဲ သူသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လူသတ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တာဝန်များနှင့် သွေးစွန်းသော အဖြစ်အပျက်များကြားတွင် ရှစ်နှစ်တာကာလမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့အား တာဝန်သစ်တစ်ခု ပေးအပ်လာခဲ့သည်... ဝင်လာမည့် အဖွဲ့ဝင်သစ်တစ်ဦးကို လေ့ကျင့်ပေးရန်ပင်။

အဖွဲ့ဝင်သစ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ အသက်ရှစ်နှစ်ထက် မကြီးမငယ်သော ကလေးငယ်တစ်ဦး။ ဆီဘတ်စ်ကိုယ်တိုင် ဤလောကထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခံရစဉ်ကထက်တောင် ပို၍ ငယ်ရွယ်နေသေးသည်။

သို့သော် ဤကလေးမှာ... တခြားသူတွေနဲ့ မတူပေ။

သူ့ဆီကနေ ယုံကြည်မှုတွေ အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်နေပြီး ဒီနေရာကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ လာချင်နေသယောင် ရှိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုဟူ၍ မရှိဘဲ ရည်မှန်းချက်များသာ ရှိနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးလာဖို့ အချိန်အများကြီး မယူခဲ့ရပေ။ အသက်အရွယ် ကွာခြားမှုရှိသော်လည်း ဤရက်စက်သော လောကကြီးတွင် အလွန်ရှားပါးလှသည့် စစ်မှန်သော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

ကလေးငယ်၏ အမည်မှာ လုဒ် ဖြစ်သည်။ သူငယ်ရွယ်သော်လည်း မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ထက်မြက်လွန်းသည်။ လုဒ်သည် လူကြီးတစ်ယောက်ကို ကလေးအသွင် ဝတ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ဆီဘတ်စ်က မကြာခဏ နောက်ပြောင်လေ့ရှိသည်။ ကလေးတစ်ယောက် သိသင့်သည့်အရာ မဟုတ်သော အရာများ၊ ထူးဆန်းသောအရာများ၊ ဤလောကကြီးနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် အရာများကို သူ သိရှိနေခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် လုဒ်သည် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

ညင်သာသော တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သံနှင့်အတူ တောက်ပနေသော စာအုပ်တစ်အုပ်သည် လေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ အဖုံးပေါ်တွင် ဆီဘတ်စ် နားမလည်နိုင်သော စာလုံးများဖြင့် ရေးထွင်းထားသည်။

"ဒ-ဒါ ဘယ်လိုစွမ်းရည်မျိုးလဲ?!" ဆီဘတ်စ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက စွမ်းရည်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး" ဟု လုဒ်က မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လျက် ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါက ခိုးဆော့စွမ်းရည်(ချိစ်တ်) တစ်ခုပါ။"

ဆီဘတ်စ်သည် စာအုပ်ထဲကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း စာအုပ်ထဲတွင် သူ နားမလည်သော သင်္ကေတများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော်လည်း လုဒ်က ထိုပစ္စည်းကို အလွန်ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံသည်။ ဆီဘတ်စ် အနီးအနားမှာ ရှိနေမှသာ သူက ထိုစာအုပ်ကို ဖတ်လေ့ရှိသည်။

၎င်းမှာ ထူးခြားသည့် ယုံကြည်မှုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တွင် ဆီဘတ်စ်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လုဒ်၏ ဘေးနားသို့ ရောက်လာသည်။

"ဘာလို့ မျက်နှာကြီး ပူဆွေးနေရတာလဲ ဆီဘက်စတီယန်?" ဟု လုခ်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်း! အဲဒီနာမည်နဲ့ မခေါ်ပါနဲ့လို့ ပြောထားတယ်လေ။ ငါ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တယ်ကွ။"

"စိတ်လျှော့ပါ သူငယ်ချင်းရယ်။ မင်းနာမည်က အိမ်ထိန်းတစ်ယောက်နဲ့ ဆင်တူနေလို့ပါ။ မင်းက ဘာလို့များ လူသတ်သမား ဖြစ်နေရတာလဲဟ" ဟု လုဒ်က ရယ်မောပြောဆိုသည်။

ဆီဘတ်စ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ညစ်စရာများကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူသည် အားနည်းသော ပြိုင်ဘက်များကိုပင် လေ့ကျင့်ရေး တိုက်ခိုက်မှုများတွင် အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်နေရသည်။

ဒါက လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ချေမရှိသလိုပဲ။

လုဒ်က ရယ်မောရင်း "အို... ဆီဘက်စတီယန်၊ မင်းက စိတ်ခံစားချက်တွေကို အလွန်အမင်း ထုတ်ဖော်ပြသလွန်းလို့ပါ။ မင်းမျက်နှာမှာ ခံစားချက်လေး တစ်ချက်လောက် ယောင်ပြသွားတာနဲ့တင် မင်း ဘာလုပ်တော့မယ်ဆိုတာ ပေါ်သွားလိမ့်မယ်။ လူသတ်သမားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မဖတ်နိုင်တဲ့သူမျိုး ဖြစ်ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆီဘတ်စ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကောင်လေးပြောတာ မှန်သည်။ သူသည် သူ၏ အသက်အရွယ်ထက် ပိုမိုနက်နဲသော အသိဉာဏ်ပညာဖြင့် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ" လို့ လုဒ်က ဆက်ပြောသည်။ "ငါ မင်းကို စွမ်းရည်တစ်ခု သင်ပေးမယ်။ ဒါကကြယ် တစ်လုံး အဆင့်ပဲ ရှိတာမို့ သင်ရတာ လွယ်ပါတယ်။ အဲဒါကို (တည်ငြိမ်သောမျက်နှာ) လို့ ခေါ်တယ်"

ဆီဘတ်စ်က နားမလည်နိုင်စွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လုခ်သည် သူ၏ စာအုပ်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပြီး သတ်မှတ်ထားသော စာမျက်နှာတစ်ခုသို့ လှန်လိုက်သည်။

"ငါပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြည့်..."

ထိုအခိုက်အတန့်သည် အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ စာအုပ်၏ စွမ်းအားက မည်မျှကြီးမားကြောင်း ဆီဘတ်စ် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။

သို့သော် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ လုခ်သည် သူ့ကို ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် မျှဝေပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လိမ်ညာမှုများနှင့် သွေးစွန်းသော ဤလောကကြီးတွင် ထိုယုံကြည်မှုသည် အရာအားလုံးထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဆီဘတ်စ်သည် လုဒ်ကို အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အဖြစ် သဘောထားခဲ့သည်။

ကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီးနောက်တွင် ဆီဘတ်စ်သည် လေ့ကျင့်ရေး တိုက်ခိုက်မှုများတွင် ရှုံးနိမ့်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူ၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများမှာ ပိုမိုသန့်ရှင်းပြီး ပိုမိုအေးစက်လာခဲ့သည်။

နှစ်များစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက်...

ဆီဘတ်စ်နှင့် လုဒ်တို့နှစ်ဦး၏ အတွဲအစပ်သည် လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့ရသည့် အမည်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လုဒ်သည် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် စွမ်းရည်အမျိုးမျိုးကို တီထွင်ဖန်တီးမှုရှိစွာဖြင့် ပေါင်းစပ်အသုံးပြုတတ်သည်။ သူသည် ဆီဘတ်စ်ကို (ဗန်းပေါ်က ဓားသွား) ဟုခေါ်သည့် နောက်ထပ်စွမ်းရည်တစ်ခုကိုပင် သင်ပေးခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ တရားမှတ်ကြသည်၊ အတူတကွ လေ့ကျင့်ကြပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်မားလာစေရန် အချင်းချင်း တွန်းအားပေးကြသည်။

မစ်ရှင်တစ်ခုတွင် သူတို့သည် အကျင့်ပျက်ခြစားနေသည့် မှူးမတ်တစ်ဦးကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းရန် စေလွှတ်ခံခဲ့ရသည်။

အိမ်တော်အတွင်း သူတို့တွေ့ရှိခဲ့ရသည့်အရာမှာ ဆီဘတ်စ်ကိုပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။

အရုပ်ကျိုးပြတ်သကဲ့သို့ လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသမီးငယ်များ... ပတ်ပတ်လည်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည့် ကလေးငယ်များ၏ အလောင်းများ... နှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုထားသော လူခေါင်းခွံများပင်။

ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည့် မြင်ကွင်းက ဆီဘတ်စ်၏ ကိုပင် အက်ကွဲသွားစေခဲ့သည်။

လုဒ်တစ်ယောက် ဒေါသအမျက်တို့ဖြင့် ပွက်လောရိုက်နေသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ လုဒ်သည် ထိုသူကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး အလွန်အမင်း ခံစားရအောင် လုပ်ချင်နေသည်။

သို့သော် ဆီဘတ်စ်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ညှဉ်းပန်းတာက သတ်တာနဲ့ မတူဘူး။ မင်းကိုယ်မင်း အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ငါ့ကိုပဲ လုပ်ခွင့်ပေးပါ။"

ထိုအရာတွင် ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသော်လည်း ဆီဘတ်စ်သည် ထိုမှူးမတ်သေဆုံးသည်အထိ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် လုဒ်အား ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တရားဝင် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "ငါ့ကို (ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း) စွမ်းရည် သင်ပေးပါ။"

နှစ်များစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက်...

လုဒ်သည် သူကိုယ်တိုင်ကိုပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။ အဆုံးမရှိသော တိတ်ဆိတ်ခြင်း၊ အစာငတ်ခံခြင်း၊ အလွန်ပင်ပန်းလှသော မစ်ရှင်များ...

သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အပြင်းအထန် လိုက်ရှာနေသည်။

စွမ်းအား...။

စွမ်းရည်များ...။

ရည်ရွယ်ချက်...။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အကျင့်ပျက်ခြစားသော မှူးမတ်များကို အမြစ်ဖြတ်ချေမှုန်းသည့် ခရူးဆိတ်စစ်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲခဲ့ကြသည်။ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရမည့် အလုပ်မျိုးကို ဆီဘတ်စ်ကသာ အမြဲတမ်း တာဝန်ယူသည်။ သူတို့၏ နည်းလမ်းများမှာ ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့် မကိုက်ညီသလို၊ အပြင်လောကတွင်လည်း ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။

အသက် ၃၅ နှစ်အရွယ်တွင် ဆီဘတ်စ်သည် (တိတ်ဆိတ်သော အစွယ်) ဟူသော ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

လုဒ်မှာမူ (စွမ်းရည်ပေါင်းတစ်ထောင်ပိုင်ရှင် လုဒ်) ဟု လူသိများလာသည်။

သို့သော် ဆီဘတ်စ်အနေဖြင့် လုခ်ကို မမှီတော့ပေ။ လုခ်သည် သူ့ကို အလှမ်းကွာဝေးစွာ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တွင် ဆီဘတ်စ်က "မင်း နောက်ပိုင်း မစ်ရှင်တွေကို တစ်ယောက်တည်းပဲ သွားတော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုဒ် ဝမ်းနည်းသွားသော်လည်း နားလည်ပေးသည်။ သူတို့သည် စစ်မြေပြင်တွင် အသက်ပေးဖော်ရွေသူများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ညီအစ်ကိုများမှာ လမ်းခွဲရမည့် အချိန်များ ရှိလာတတ်သည်။

လုဒ်၏ ဂုဏ်သတင်း ကျော်ကြားလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ပြောင်းလဲလာမှုများကို ဆီဘတ်စ် သတိပြုမိလာသည်။

"သိလား ဆီဘက်စတီယန်... ငါ လူသတ်ရတာကို ငြီးငွေ့လာပြီ" ဟု လုဒ်က တစ်နေ့တွင် ဝန်ခံလိုက်သည်။

"အဲဒီခံစားချက်ကို ငါ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ပြီးတော့ ငါက ဆီဘတ်စ်ပါ!"

"ငါ မိသားစုတစ်ခု တည်ထောင်ချင်တယ်"

"ဘာပြောတယ်? မင်း အရူးထနေတာလား?! လူသတ်သမားတွေက မိသားစုဆိုတဲ့ အားနည်းချက်မျိုးကို မထားနိုင်ဘူး။ မင်း စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်လို့ လိုက်သတ်တာကို ခံရလိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူငယ်ချင်း... ဒါကို ရပ်လိုက်ပါ"

"ဆီဘတ်စ်၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းပါ။ မင်းက ငါ့အတွက် မိသားစုနဲ့ တူတယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ ဒါကို မင်းဆီက မဖုံးကွယ်ထားတာ။ ငါ ချစ်ရတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို တွေ့ထားပြီးပြီ"

ဆီဘတ်စ် ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားသည်။ မိသားစုဆိုသည့် ခံစားချက်ကို သူ မေ့လျော့နေခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် လုဒ်၏ နွေးထွေးမှုက သူ့ကို ပြန်လည် အမှတ်ရစေသည်။

"မင်း တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား" ဟု ဆီဘတ်စ်က မေးလိုက်သည်။

လုဒ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "ငါ့ကို ဘယ်လိုလူလို့ ထင်နေတာလဲ။ ငါက(စွမ်းရည်ပေါင်းတစ်ထောင်ပိုင်ရှင် လုဒ်) လေ!" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက် လုဒ်သည် သူ သဘောကျမိသည့် မိန်းကလေးအကြောင်းကို ဆီဘတ်စ်အား တိုင်ပင်ပြောပြသည်။

သူမ၏ အမည်မှာ ဆီအဲနာ ဖြစ်ပြီး၊ မှော်ပညာမျှော်စင် မှ ထိပ်တန်း မှော်ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဆီအဲနာတွင်လည်း (လိမ်ညာနည်းချိစ်တ်) တစ်ခု ရှိနေကြောင်း လုဒ် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် အလိုလိုသိစိတ်ကြောင့်လား မသိ၊ သူ သူမကို အရိပ်ထဲမှနေ၍ စတင် စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဆီအဲနာမှာ အလွယ်တကူ အရှုံးပေးမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမသည် လုဒ်ရှိနေသည်ကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားသည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် သတိထား၍ အကွာအဝေးကို ထိန်းထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စူးစမ်းလိုစိတ်တို့မှ တစ်ဆင့် စကားပြောဆိုမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ရင်းနှီးမှုများ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

လုခ်နည်းတူ ဆီအဲနာတွင်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသည်။ သို့သော် လုဒ်၏ စာအုပ်နှင့် မတူသည်မှာ သူမ၏ စာအုပ်သည် စွမ်းရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ မှော်ပညာများနှင့် ပြည့်နှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အပြန်အလှန် စိတ်ဝင်စားမှုမှာ မကြာခင်မှာပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည့် ဆက်ဆံရေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်း တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့သူပါ သူငယ်ချင်းရယ်" ဟု ဆီဘတ်စ်က အံ့ဩတကြီးဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အခုဆိုရင် မင်းနောက်ကို လူသတ်သမားဂိုဏ်းရော၊ မှော်ပညာမျှော်စင်ပါ လိုက်လာတော့မှာပဲ။"

လုဒ်က ရယ်မောရင်း "ငါတို့မှာ တူညီတဲ့အချက်တွေ အများကြီးပဲ... ပြီးတော့... ငါတို့က 'နေရာ' တစ်ခုတည်းကလာတာလေ။ ပြီးတော့လည်း—" ဟု ပြုံးပြရင်း "တားမြစ်ထားတဲ့ အချစ်ဆိုတာ ရိုမန်တစ်မဆန်ဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။

နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီး ဆီဘတ်စ်လည်း အသက်လေးဆယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ဆီဘတ်စ်သည် လုဒ်ထံမှ စာတစ်စောင် ရရှိခဲ့သည်။

စာထဲတွင် လုခ်က ဝမ်းမြောက်စရာ သတင်းကို ဝေမျှထားသည်။ ဆီအဲနာသည် မကြာမီ ကလေးမီးဖွားတော့မည်ဖြစ်ပြီး လုဒ်က ဆီဘတ်စ်ကို လာရောက်လည်ပတ်ရန် ဖိတ်ကြားထားသည်။

ထိုစာတွင် လုဒ်၏ မကြာသေးမီက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များ၊ သူနှင့် ဆီအဲနာတို့ တည်ဆောက်ထားသည့် ထိခိုက်လွယ်သော ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးပမ်းကြသည့် လူသတ်သမားများနှင့် မှော်ပညာမျှော်စင်မှ မှော်ဆရာများကို သူ ပြန်လည်ခုခံခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရာများလည်း ပါဝင်သည်။

သူတို့သည် ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာတွင် နေထိုင်ကြသော်လည်း ခြိမ်းခြောက်မှုများမှာ ရပ်တန့်သွားခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် အကြိမ်တိုင်းတွင် လုဒ်သည် မယိမ်းယိုင်သော ဒိုင်းကာကြီးတစ်ခုသဖွယ် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေခဲ့သည်။

သို့သော်... ဘေးဆိုးတစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ဆီအဲနာ ကလေးမီးဖွားလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဝမ်းမြောက်မှုသည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အဖြစ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လုဒ်သည် ကလေးမွေးဖွားရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း... ကလေးငယ် လောကထဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

အငိုသံ မပါရှိ။

အသက်ရှူသံ မရှိ။

အသက်မဲ့နေခဲ့သည်။

လုဒ်နှင့် ဆီအဲနာတို့နှစ်ဦးအပေါ် ပြင်းထန်လှသော စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းလှိုင်းလုံးများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် လုဒ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်တစ်ခုခု ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးတို့ကို မှိတ်ကာ တွက်ချက်မှုများ စတင်ပြုလုပ်သည်။ ဂဏန်းသင်္ချာဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ခိုင်မာသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုဖြင့် ဖြစ်သည်။

သူ့ထံတွင် ထူးဆန်းသော တည်ငြိမ်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားပြီး၊ ဤလောကထက် ကျော်လွန်သော တစ်စုံတစ်ခုကို အကဲခတ်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သူ့မျက်လုံးများ ပြန်ပွင့်လာသည့်အခါ သူ၏နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ခါးသီးပြီး အကူအညီမဲ့နေသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးထဲတွင် မယိမ်းယိုင်နိုင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု တောက်လောင်နေသည်။

မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ သူသည် သူ၏ စာအုပ်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

သူ ဆက်လုပ်လိုက်သည့်အရာမှာ ဆီအဲနာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အရာမျိုးဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ခွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ယခုအခါ စာအုပ်သည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားပြီး လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။ လုဒ်သည် ထိုစာအုပ်ကို သူတို့၏ အသက်မဲ့နေသော ကလေးငယ်ဆီသို့ ဦးတည်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် စာအုပ်သည် ကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက်... နှလုံးခုန်သံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော်... အလွန်ပင် အားနည်းလွန်းနေသည်။ အလွန်တရာ အားနည်းနေသည်။

ကလေးမွေးဖွားထားသဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ဆီအဲနာသည် မျက်ရည်များကြားမှ ငေးကြည့်နေသည်။ လုခ်သည် သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အရာကို ညင်သာစွာ ရှင်းပြသည်။ သူတို့ကလေးကို ကယ်တင်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို စတေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ပြောပြသည်။

သို့သော် ကလေးငယ်သည် အသက်လုနေရဆဲပင် ဖြစ်သည်။

မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ ဆီအဲနာသည်လည်း သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ တောက်လောင်လာပြီး သူမ၏ စာအုပ်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ လုခ်ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအပေါ် အလွန်ပြင်းထန်သော မောပန်းနွမ်းနယ်မှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူတို့၏ အသက်ရှူသံများမှာ တိမ်ဝင်လာပြီး သူတို့၏ စတေးမှုမှာ မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း ထင်ရှားလာသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူတို့၏ ဆံပင်များထဲတွင် ဆွတ်ဆွတ်ဖြူသော အမျှင်များ စတင်ပေါ်လာသည်။

လုဒ်သည် ခြေလှမ်းတိုင်းကို တွက်ချက်ထားခဲ့သည်။ သူတို့ကလေး အသက်ရှင်နိုင်မည့် ဖြစ်နိုင်ခြေတိုင်းကို သူတွက်ချက်ထားသည်။ အဆုံးသတ်တွင်တော့ ထိုအဖြေသည် ရက်စက်လွန်းသော်လည်း ရှင်းလင်းနေသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ချိစ်တ် (အစွမ်း) များရှိရာ အပိုင်းကို...

ပြီးတော့ သူတို့၏ ကလေးဆီသို့ အမွေဆက်ခံ ပေးအပ်လိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ပေးဆပ်လိုက်ရသည့် တန်ဖိုးမှာ အတိုင်းမသိ ကြီးမားလှသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့... ကလေးငယ်သည် အသက်ကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ပြီးတော့... ငိုသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားနည်းသော်လည်း အသက်ရှင်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်... သူတို့ အလွန်ပင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း လုဒ်နှင့် ဆီအဲနာတို့ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များမှာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ သူတို့ဆီသို့ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လာနေပြီဖြစ်သည်။

ဆီအဲနာသည် မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့သည့်ကြားမှ သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး တုန်ရီနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လုဒ်ဆီသို့ ဆွဲငင်သွားခဲ့သည်။ ဘာစကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ မွေးကင်းစကလေးငယ်ကို သူမ၏ လက်မောင်းထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ကာကွယ်ရေးမှော်တစ်ခုကို စတင်ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။

လူသတ်သမားများမှာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ဝိုင်းရံလာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုဒ်နှင့် ဆီအဲနာတို့ နားလည်သွားသည်။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကလေး မွေးဖွားလာခြင်း... ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံရခြင်း... အားလုံးက ဆက်စပ်နေသည်။

သူတို့၏ နောက်ဆုံးသော တိုက်ပွဲ စတင်ခဲ့သည်။

မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ဒဏ်ရာများဖြင့်၊ သူတို့၏ စွမ်းအားများမှာလည်း အလွန်အမင်း လျော့ကျသွားသော်လည်း ထိုနှစ်ဦးမှာ နတ်ဆိုးများအလား တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းပြီး သူတို့အိမ်ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသမျှ လူသတ်သမားနှင့် မှော်ဆရာအားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ဓားသွားများနှင့် မှော်အတတ်များ၊ သွေးစက်များနှင့် မီးလျှံများအကြားတွင် သူတို့၏ အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်လိုက်ရသည်။

သို့သော်... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့အတွက်မူ မလုံလောက်ခဲ့ပါ။

သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသည့်အခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် အပျက်အစီးများကြားတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပွေ့ဖက်လျက် လဲကျသွားသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်သားတည်းခုန်နေခဲ့သည်။

ဆီအဲနာသည် မျက်ရည်များဖြင့် လုဒ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို လုဒ်၏ နှုတ်ခမ်းထံ တိုးကပ်လိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှင်ကို ချစ်ခဲ့ရတဲ့အတွက် ကျွန်မ နောင်တမရပါဘူး..."

ထို့နောက်... သူမသည် မျက်လုံးတို့ကို မှိတ်လိုက်သည်။

လုဒ်ကမူ မမှိတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူ့မျက်ရည်များမှာ တိတ်တဆိတ် စီးကျနေသည်။

သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို အပ်နှံထားနိုင်မည့် သူတစ်ယောက်ကို...

...

ဆီဘတ်စ်တစ်ယောက် မစ်ရှင်တစ်ခုမှ ပြန်လာချိန်တွင် လုဒ်ဆီသို့ နောက်ဆုံးသွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်။

ထို့ကြောင့် သူ ခရီးနှင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အိမ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ့နှလုံးသားမှာ ကြေမွသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အိမ်ပုံစံမှာ ယိုင်နဲ့နဲ့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ လေထုထဲတွင် သွေးနံ့နှင့် မှော်အငွေ့အသက်များက လွှမ်းခြုံနေဆဲပင်။

သူ့ရင်ဘတ်မှာ တင်းကျပ်လာသည်။ သူ့ခြေလှမ်းများမှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။

ထို့နောက်... သူ လုဒ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လုခ်...

လဲကျနေသည်။

သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့်။

အသက်ရူသံမှာ အလွန်ပင် ခေါင်းပါးနေသည်။

ဆီဘတ်စ် ရပ်နေသည့်နေရာတွင် လျှပ်စီးပန်းခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အပျက်အစီးများကြားတွင် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ပြေးသွားပြီး သူငယ်ချင်းဖြစ်သူဆီ ရောက်သွားခဲ့သည်။

လုဒ်က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့်တိုင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုနိုင်သော်လည်း သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဆီဘတ်စ်၏ လက်ကို ထိလိုက်သည်။ ထိုအထိအတွေ့မှတစ်ဆင့် နူးညံ့သော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပလာပြီး... ရုတ်တရက်...

ဆီဘတ်စ် အရာအားလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။

အမှတ်တရများစွာမှာ သူ့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို သူ မြင်ယောင်လာသည်။

ကလေးမွေးဖွားခြင်း။

ကလေးငယ်။

စတေးခြင်း။

တိုက်ပွဲ။

အားလုံးမှာ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုပမာ သူ့ဆီသို့ ရိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာသည်။

ကုန်ဆုံးလုနီးပါးဖြစ်နေသော အားအင်များဖြင့် လုဒ်သည် ဆီဘတ်စ်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကလေး... မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ရှိတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး... သူ့ကို သွေးစွန်းခြင်းမရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခု ပေးလိုက်ပါ..."

ထိုစကားနှင့်အတူ... လုဒ်၏ လက်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။

ဆီဘတ်စ် တစ်ယောက် ရပ်တန့်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ တမံတိုင်များ ကျိုးပေါက်သွားသည်။

သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဆီဘတ်စ် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

သူ့မိဘများ ရောင်းစားခံရစဉ်ကပင် သူ မငိုခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ လမ်းပျောက်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရှိုက်မိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ... သူသည် အမှန်တကယ် တန်ဖိုးထားရသည့် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ထို့နောက်။

သူ ပြေးသည်။

ရင်ခွင်ထဲတွင် ကလေးငယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလျက် ဆီဘတ်စ်သည် သူသိကျွမ်းခဲ့ရသည့် တစ်ခုတည်းသော မိသားစု၏ အပျက်အစီးများကြားမှ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

လူသတ်သမားများအဖွဲ့သည် သူတို့၏ သစ္စာဖောက်မှုအကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ဆီဘတ်စ်သည် အမဲလိုက်ခံရသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ သူ ပြေးခဲ့သည်။

အရိပ်များကြားတွင် ပုန်းအောင်းခဲ့သည်။

သူ အိပ်မပျော်ခဲ့။

သူ အသက်ပင် မဝအောင် ရှူခဲ့ရသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အတွေး... ကလေးကို ကာကွယ်ရမည်။ လုခ်၏ ကလေးကို ကာကွယ်ရမည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ့အားအင်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ဆီဘတ်စ်သည် မှူးမတ်အိမ်တော်တစ်ခု၏ အစွန်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်ဒဏ်ရာများဖြင့်၊ အသက်ရှူသံ ခေါင်းပါးစွာဖြင့် လဲကျသွားသည်။ ကလေးငယ်မှာ ငြိမ်သက်နေသော်လည်း အသက်ရှင်နေပြီး သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မှီတွယ်လျက်ရှိသည်။

မှူးမတ်ဇနီးမောင်နှံက သူတို့ကို တွေ့ရှိသည့်အခါ မေးခွန်းများ မထုတ်ခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် ထိုသူကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။

အစားကျွေးခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးခဲ့သည်။

ပြီးနောက် သူတောင်းဆိုသော အရာတစ်ခုကို နားထောင်ပေးခဲ့သည်။

"ဒီကလေးကို... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကလေးလိုပဲ မွေးစားပေးနိုင်မလား?"

တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူတို့ သဘောတူခဲ့ကြသည်။

သနားခြင်းမဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးမှုဖြင့်။

စူးစမ်းလိုစိတ်မဟုတ်ဘဲ ကြင်နာမှုဖြင့်။

ထို့နောက် သူတို့သည် သူ့ကို နေရာတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။

လူသတ်သမားတစ်ယောက်အနေဖြင့်မဟုတ်ဘဲ... အိမ်ထိန်းတစ်ယောက်အနေဖြင့်။

ထိုနေ့မှစ၍ ဆီဘတ်စ်သည် သူတို့အိမ်တော်ကို တိတ်ဆိတ်ခြင်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာဖြင့် အမှုထမ်းခဲ့သည်။

သူ အရင်က ဖြစ်ခဲ့သော လူသတ်သမား၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း...

အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်လျက်။

အမြဲတမ်း သတိဝီရိယရှိလျက်။

အမြဲတမ်း ကာကွယ်လျက်။

•••

ယနေ့ခေတ် ဆီဘတ်စ်...

သူသည် လူစီယန် မြေစားပိုးကောင် များနှင့် ကစားနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

" (မျိုးပွား) ... ဟဲဟဲ... ဘယ်လောက်တောင် အသုံးဝင်တဲ့ စွမ်းရည်လဲ။ အဲဒီ စောက်ကျိုးနည်း ရိုဒီယပ်မှာ ချိစ်ထ်(ညာနည်း) တစ်ခု ရှိနေတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ အဆုံးမရှိ ငွေကြေးနဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရနိုင်တဲ့ အိပ်မက်ကို နောက်ဆုံးတော့ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်တော့မယ်။"

ဆီဘတ်စ်သည် ကလေးငယ်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်နေသောမျက်နှာ ကို ကျော်လွန်သွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဆီဘက်စတီယန်! ကြည့်! ဒီကောင်တွေ တစ်ကောင်နဲ့တစ်ကောင် စပ်ယှက်နေကြတာ!"

"သခင်လေးအတိုင်းပါပဲ... ပြီးတော့... 'ဆီဘတ်စ်' ပါ"

သူသည် ရင်းနှီးနေသော စကားအပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုကြောင့် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ အတိတ်ကို ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဖခင်နဲ့ သားကလည်း... တူလိုက်ကြတာနော်…”

(T/N:အပေါ်ကလုဒ်ကmcရဲ့အဖေအရင်းလုဒ်ပါ)